Latest Blogposts

Volwassen Kinderen Met Narcistische Ouders

Volwassen Kinderen Van De Narcist

Kinderen van een narcistische ouder leren al vroeg dat ze niet bevestigd worden als persoon, maar alleen om hun prestaties worden geprezen. Zij zullen opgroeien in de veronderstelling dat ze alleen iemand kunnen worden als ze goed presteren.

Voor kinderen die opgroeien in deze omgeving is het vaak moeilijk om een evenwichtig leven op te bouwen. Vanaf hun geboorte is hun zelfgevoel beschadigd door overdreven prijzen, miskenning, of pesterijen enz.

Problemen op latere leeftijd

Kinderen met narcistische ouders zijn vaak gevoelige kinderen, ze zijn de rest van hun leven gevoelig voor kritiek, omdat dit hen herinnert aan de oude pijn. Om die reden doen ze vaak erg hun best. Helaas zullen ze maar moeilijk echt zelfvertrouwen opbouwen, want wat ze ook bereiken, voor de narcistische ouder zal het nooit goed genoeg zijn. Eenmaal volwassen zijn ze vaak of rebels of hebben ze een prestatiedrang en een enorme behoefte om niet meer klein en nietig te zijn, maar om gehoord te worden. Door elke keer grotere prestaties van zichzelf te eisen, lopen ze zichzelf hierin voorbij. Hun bestaansrecht komt vaak voort uit hun successen en ze worden gedreven door waar ze staan op de maatschappelijke ladder.

Door gebrek aan bevestiging en zelfvertrouwen, zie je vaak dat kinderen van een narcistische ouder faalangst ontwikkelen. Aan de ene kant hebben deze onzekere kinderen een enorme gelding- en prestatiedrang, ze willen steeds enorm hun best doen. Aan de andere kant hebben ze faalangst ontwikkeld. Je kunt je voorstellen dat dit bijna een garantie is voor problemen op latere leeftijd.

Ouderlijke narcisme en het daaruit voortvloeiende misbruik, is iets wat deze kinderen als volwassenen vaak in therapie brengt. Met het oog op het overleven met de narcist leren ze om af te stemmen op de behoeften van hun ouders en vergeten daarbij al snel hun eigen kwetsbaarheid, hun eigen behoeften en hun eigen emotionele wereld. Ze verliezen zichzelf al snel in anderen.

Geweldig aanpassingsvermogen

Je kunt nog een paar gemeenschappelijke dingen zeggen over volwassen kinderen met een narcistische ouder. Een ervan is dat deze kinderen vaak heel sterk zijn, ondanks hun beschadigde zelfvertrouwen. Ze zijn vaak volwassener dan veel andere mensen en bezitten een enorme drive.

Aan de andere kant hebben kinderen van narcisten vaak ook een geweldig aanpassingsvermogen. Dat is een sterke en ook meteen een kwetsbare eigenschap. Door het geweldige aanpassingsvermogen zijn ze wat te snel geneigd zich compleet in een relatie te verliezen. Ze zijn gewend om narcisme te tolereren. Ze zijn erin opgegroeid, getraind en het is hen bekend.  Ze weten niet beter, dus voor hen is het normaal. Dit maakt hen kwetsbaar om zelf te verzeilen in een narcistische (werk)relatie. Niet omdat ze direct vallen op een narcist, maar meer omdat de narcist op hen valt. Ze hebben namelijk exact de tolerantie die een narcist zoekt.

Zelf slachtoffer

Het gebeurt regelmatig dat volwassen kinderen zelf slachtoffers worden van narcisme in een relatie. Als dit zo is, dan is er in elk geval een simpele verklaring waarom ze 'in de ban van de narcist' zijn geraakt. Ze accepteerden het omdat het hen bekend voorkwam. Ze zijn er mee opgevoed en dus konden ze niet beter weten, dan dat het alles behalve normaal gedrag is. Ze herkenden het en het moeilijke daaraan is dat het dan niet wordt herkend als onveilig, maar juist als iets vertrouwds.

Als deze kinderen ouder worden, zullen ze zich meestal niet zo snel binden. Niemand weet immers beter dan de kinderen van een narcist dat, om te overleven, je jezelf door niemand moet laten bezitten. Ze hebben geleerd het recht op hun persoonlijke privacy en vrijheid te beschermen, omdat ze weten wat de consequenties zijn wanneer anderen hen proberen te bezitten.

Voor volwassen kinderen van een narcistische ouder bieden duidelijke definities van narcisme en kennis van de narcistische persoonlijkheidsstoornis hulp. Kennis werkt om te helpen de omvang van het probleem te zien, om destructief narcisme te leren begrijpen, en het effect op hen zelf, hun omgeving en hun relaties te kunnen herkennen.


Meer over

38 reacties op “Volwassen Kinderen Met Narcistische Ouders


Comment author said

Door Anne op 18 maart 2017 om 22:27

Wow zo herkenbaar, alleen heb ik een jongere broer die ze adoreerd en heeft klaargemaakt als evenbeeld. Wat een klootzak. En wat een omgedraaide wereld.

 

Comment author said

Door Anne op 18 maart 2017 om 22:17

Hoi ik ben niet de enige, voor mij valt de puzzel eigenlijk pas net op de plaats. Ik ben nu 42 en toen ik op mijn dertigste moeder werd begon het balletje te rollen Daarvoor was ik er van overtuigd dat ik het probleem was, en deed ik alles voor mijn moeder omdat ik overal verantwoordelijk voor was hoopte ik door steeds haar meer te pleasen ze misschien toch ooit zou zeggen dat ik t goed deed. De omslag was echt mijn zoontje , hoe zou ik ooit hem verantwoordelijk kunnen maken dat hij mijn leven verpeste, onmogelijk, dat is onmogelijk. Toen kwam de fase dat ik dacht dat ik misschien niet de dochter was van mijn moeder en dat dat de rede was dat zij niet van mij kon houden. Ik heb gezocht naar de reden. Toen ik stuitte op narcisme en gaslighting begon langzaam het kwartje te vallen Toen mijn vader overleed ging alles in een stroomversnelling, mijn moeder verkocht mijn huis, auto, en wist bjz met haar charme voor zich te winnen, zij werd voogd, ik was dakloos en mijn broer werd geactiveerd als haar vieze klusjes opknapper. Ik zag dat mijn zoontje haar nieuwe slachtoffer zou worden. Dit omdat mijn zoontje niet kon worden opgestookt net alsmijn broer tegen mij. De vader van mijn moeder heeft mij sexueel misbruikt, toen dit uitkwam was ik zeventien en zij verplichten mij dit onder druk uit te spreken tegen mijn opa. Hij kreeg een hartaanval en mijn moeder deed net alsof ik het verzonnen had. Heel de familie was boos op mij en ik werd accuut op straat gezet. Toen na jaren uitkwam dat mijn nichtjes hetzelfde hebben meegemaakt was voor mijn moeder nog steeds geen aanleiding om hier iets over te veranderen. Sterker nog zei vond het mijn eigenschuld omdat ik hem hierop zou hebben uitgedaagd. Zo was ik gek vervelend en slecht kind. Later realizeerde ik me dat ze eigenlijk zegt dat als je als kind een volwassene uitdaagt dit een carte blanche is om sexueel misbruikt te worden. De tijd dat mijn moeder voogd werd over mijn zoon waren een hel. Het eerste wat ze deed en jeugdzorg stond hierachter is met mijn zoon naar haar familie in canada gaan. Ik ben helaas in deze periode na elf jaar clean te zijn geweest teruggevallen. Ik ben direct An de bel gaan trekken en hulp gezocht. Met succes. Jeugdzorg wilde een systeemtherapie gaan inzetten voor moeder ik en broer. Ik was hier blij over. Helaas was dit de rede v mijn moeder om de zorg voor mijn zoontje te staken. Ik had de peilers woning, werk nog niet op orde en was net in mijn herstel. nu woont mijn zoontje bij zijn vader waar ik contact voor het eerst mee he gezocht , hij had m nog nooit gezien, met vader ging het goed en alles op orde, en na hard werken zijn agressie onder de knie, bjz gaf groen licht voor hun om mijn zoon in huus te nemen. Ik woon weer bij mijn moeder en mijn agressieve broer volgde mij snel. Nu wil ik hier weg omdat ik uitgeput ben , moe en geïsoleerd en verwaarloosd.

 

Comment author said

Door David op 16 maart 2017 om 07:45

Ik begrijp je advies, en heb dit ook al geprobeerd in het verleden met narcistische vader die ik heb, maar dat werkt helaas niet.
Het beste wat iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis kan overkomen is omkaderd zijn door gezonde, sterke mensen.
Die hem ALLEMAAL duidelijk maken dat hij zijn gedrag dient te veranderen. Het er gewoon in brullen!
Tot op het punt dat de narcist in hem spreekwoordelijk "doodgaat". Hij BLIJFT een narcist, maar kan het niet meer uiten.
Helaas zijn vele narcisten intelligent genoeg om zichzelf te nestelen tussen toegeeflijke, schijnbaar lieve mensen, met een tekort aan assertiviteit. Die hij perfect kan bespelen, om zodoende te besmetten met het "virus".
Ik zie dit fenomeen bij de familie van mijn vrouw. Haar beide ouders zijn narcistisch.
Alsook haar tante en man, nonkel, meter, zelfs neven en nichten.
De enige in die familie die sterk is, is haar peter, maar die wordt gepest als hel.

Soms kan het héél slecht verlopen, en krijgen narcisten volledig vrij spel. Ze maken er als het ware een hekse ketel van.
Het enige wat ik doe is hen ALLEMAAL verbannen uit mijn leven.
En als ik hen moet confronteren, dan doe ik mijn harnas aan, en verneder ik hen tot op het bot om zodoende mijn weg vrij te maken. Gewoon afmaken, die handel.
Soms moet een mens gewoon steenhard zijn. Anders overleef je het niet!

 

Comment author said

Door Jannine op 3 februari 2017 om 05:26

Nou Nikki, toch! Wat afschuwelijk.
Je man is er wel klaar mee maar jij dus nog niet, dat kan.
Je dochtertje ziet echter ook hoe haar mama behandelt wordt en jij wilt vast niet dat ze gaat denken dat dat normaal is.
Het is misschien makkelijker als jij je in bijzijn van je moeder bedenkt dat jij de moeder bent van je dochter en dat je daarom een opvoiedkundige taak hebt.
Als zoiets nou weer gebeurt, laat haar er dan niet mee weg komen maar beschrijf heel duidelijk wat er gebeurt en benoem dat dat niet normaal is.
"Mam, weet je dat dat een heel onaardige opmerking is, die niets toevoegt en eigenlijk heel raar is om in gezelschap te zeggen over mij", "ik zou het op prijs stellen als je je in mijn huis leert te gedragen, wij doen hier zulke dingen namelijk niet."
Zo laat je je dochter zien dat niemand, ook oma niet, jou zo respectloos mag behandelen. Omdat je netjes blijft, geen scheldwoorden, geen luide stem etc. laat je je dochter zien hoe het eruit ziet als een volwassene voor zichzelf opstaat op een nette maar standvastige manier.
En jij kunt jezelf groter en sterker voelen worden want je stapt op deze manier zonder pardon uit haar grip en zet nota bene het spotlicht op haar onaangepaste en geniepige gedrag.
Op die manier word jij minder "veilig" voor haar om haar om naar beneden te halen en weet ze dat je haar door hebt en je niet langer toestaat je door haar te laten ringeloren.
Natuurlijk kan het zijn dat ze ontploft en vertrekt...tja, dan heeft het probleem zichzelf opgelost. Als er een scene ontstaat, niet op haar ingaan maar jedochter geruststellen: "kom maar lieverd, wij gaan even naar een andere kamer, oma is denk ik een beetje in de war"...en zeg tegen je moeder dat het maar beter is dat ze gaat tot ze zich weer een beetje aangepast kan gedragen.

Sorry voor mijn belerende lange verhaal, ik was zo geschokt om te lezen wat je moeder tegen je zei over je lichaam ten overstaan van visite en vooral je dochter. Meid, dat kan niet hoor, daar ben je toch te goed voor?!

 

Comment author said

Door Chantal op 13 januari 2017 om 15:51

Ik weet dat het moeilijk is om je woede los te laten, ik ben nu een jaar weg bij mijn loeder ^^. Na 31 jaar in haar web gevangen te hebben gezetten heb ik me zelf bevrijd. Maar met woede en hardheid doe je je zelf te kort. Want laten we eerlijk wezen wat is het leven toch mooi zonder een narcist. Pak je moment ga iets voor je zelf doen, alleen dan vind je je waare ik die van je afgenomen is.

 

Comment author said

Door Een lotgenote op 11 januari 2017 om 19:19

Ik ben nu 68 en heb niemand meer . Ik ben opgegroeid in een narcistische familie . Niet alleen mijn ouders , maar ook mijn broers en zuster ontwikkelde dit in hun pubertijd weet ik nu . Dus ik stond alleen . Ik weet dus waar deze mensen toe in staat zijn . Ik kan alleen maar zeggen dat ik weet wat jullie allen hier meemaken of meegemaakt hebben in wat voor relatie dan ook . Zij veranderen nooit ! Ze weten zelf niet dat ze die stoornis hebben . Maar ze weten wél wat ze je aandoen . Dat doen ze expres om je helemaal kapot te maken waardoor zij zich beter voelen . Dus moest ik al mijn verdriet en wanhoop ook nog eens verbergen want die zwakte grijpen ze direct aan om je te kleineren denigreren kortom je belachelijk te maken . Ik heb al jaren geen contakt meer met mijn broer en zuster maar trof ook nog eens een benedenbuurvrouw die zo is . Die heb ik jaren geleden volledig moeten gaan negeren . Wat ze ook doet of zegt ik ga nergens meer op in . Dat is de enige manier om van een narcist af te komen .
Vluchten helpt niet want ze zijn overal . Ik wil als advies aan een ieder geven dat je absoluut geen zwakte mag tonen . Wees sterk en blaf ze af . Kort en krachtig . Niet in discussie gaan !! want dat is nou precies waar ze op kikken . Heb geen medelijden want dat kennen zij ook niet . Vertel het aan iedereen die je denkt te vertouwen . Ga naar de politie ! En doe aangifte . Ze kunnen niet veel doen maar dan weten zij ervan af . Vooral de jonge lezertjes hier die dit mee moeten maken , zoek hulp !!

 

Comment author said

Door Ilze op 8 januari 2017 om 09:47

Hoi allemaal

Heel herkenbaar , ook het goedpraten op momenten. Fijn om te zien dat ik niet de enige ben...
Mijn moeder is een narcist , ik kan me niet anders herinneren dat ze kleinerende opmerkingen maakt en dat sarcasme ... ik kan het nu (46 jr ) bijna niet meer aanzien.
Nu zit haar man in een verzorgingshuis en ook daar krijgt ze het voor elkaar om alle aandacht naar zichzelf te trekken. Zij is het slachtoffer en iedereen moet met haar mee leven . Soms schaam ik me dood , voor haar gedrag.
Ze heeft een behoorlijke puinhoop van haar leven gemaakt maar er zit geen enkel zelfinzicht of eigen verantwoordelijkheid bij.
Ik zie nu ook dat haar leven erg leeg ( en triest ) is , ze kan haar dagen niet vullen en is altijd niet lekker / geïrriteerd / voelt zich rot / boos op anderen of ergens slachtoffer van , wat een leven ...

Ik wou dat ik me er over heen kon zetten , maar dat lukt niet . Als ze op bezoek komt knuffelt ze uitgebreid mijn zoon , haar prins , zet haar slachtoffer act weer in en laat je weer verbijsterd achter.
Helaas ben ook ik enig kind , wat het ook moeilijk maakt naar de toekomst te kijken. Ik kan soms n triest gevoel krijgen als ik broers en zussen zien , die samen voor hun ouder zorgen.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit bij haar op schoot zat of even samen lekker knuffelen , dus voel ook geen zorg behoefte , verre van ...

Sterkte voor ons allen !

 

Comment author said

Door debbie op 15 december 2016 om 17:16

door : debbie 15 december 2016 om 16:50

zo herkenbaar deze verhalen
ik ben zelf 38,heb een broer van 35
vroeger thuis werden we in alles gemanipuleerd,ik moest altijd helpen met alles
mijn broer niet,dus zo kon hij overal bij weglopen.
altijd de beste verhalen van haar kant ,en als ik wat wou vertellen moest ik me mond houden,wat ik zei was niet belangrijk.
later kreeg ik een vriend ,heb een mooie dochter gekregen ,en een mooi huis
helemaal spik en span gemaakt door mijn vriend ,pa en ma op visite ,nooit uit
haar eigen zeggen dat het mooi is geworden,en als je zegt :wat vindt je ervan,dan zegt ze ,dat hoef je tog niet te vragen.!!denk je ook bij jezelf waarom moet het altijd zogaan,gek wordt je ervan.
en als ze belt vraagt ze of ze langskunnenkomen ,en dan zegt ze erbij ,maar ik kom alleen voor lisa ,(mijn dochter)ze bedoeld dus we komen niet voor jullie,ik en vriend bedoeld ze
me vriend heb haar aan de telefoon gezegd dat we er klaar meezijn,dus besloten
te breken,want kan zo niet meer.

 

Comment author said

Door Sterre op 8 december 2016 om 20:55

Beste Lotte,

Lees het boek "breken met je ouder" door Marloes Hospes. Zij belicht alle kanten van het verhaal om uiteindelijk een keuze te maken.

 

Comment author said

Door chantal op 28 november 2016 om 22:51

Hallo Annie, fijn te horen dat het nu goed met je gaat. We hebben wel overeenkomsten. Ik ben ook enigkind en mijn moeder stierf toen ik jong was. Sinds een paar maanden ben ik erachter gekomen dat mijn vader een enorme narcist is. Zijn stiefmoeder was ook zo en zijn vader. Ik ben nu 30 en heb precies dezelfde gedachten als jij. Dat je het romantiseert en de voordelen ervan inziet (nu je erachter bent). Regelmatig voel ik ook de pijn dat je het met niemand kan delen. Want wie gelooft er nu dat die aardige vent in en in slecht is? Ik weet wel beter, breken met een narcist is het beste wat je kunt doen.

 

Comment author said

Door Adje op 18 november 2016 om 23:47

Ook ik heb maken met een narcistisch moeder en broer. Mijn vader werd helemaal onderdrukt en was allang zich zelf niet meer na de dood van zijn dochtertje 51 jaar geleden aan hopelijk wiegendood. Zij heeft hem altijd beschuldigd van haar dood. Ik denkt dat ik ook een broer heb die niet vaders zoon is dat mijn moeder vreemd is gegaan jaren geleden. Mijn vader is van boven naar beneden van de trap 'gevallen' en had een hoofdwond. Beide besloten dat er geen ambulance kwam. Ik verzette me hiertegen en toen wij in het ziekenhuis aankwamen bleek dat pap een gebroken nek had. Omdat zij wilde dat hij niet meer thuis kwam werd hij eerdt naar een revalidatiehuis en daarna op een gesloten afdeling gezet en is hij 5 weken later aan verdriet gestorven. Pap was de bliksemafleider na zijn dood werd ik de zondebok en ben uit gezin van afkomst verstoten. Mijn jongste dochter zit in haar web gevangen en komt niet meer thuis al 3 jaar niet. Nu heeft moeder aangifte gedaan over mishandeling terwijl ik haar alleen bij haar arm pakte omdat ik tegen haar inging.Ik ben daardoor mijn leuke oppas werk met kinderen kwijtgeraakt.
Mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde waren ver te zoeken maar nu kruip ik langzaam uit die diepe kuil met steun van man dochter en zoon.IK ben een sterk en krachtige vrouw en zij en mijn broer krijgen mij niet kapot.En ik word oma en daar wil ik van gaan genieten.

 

Comment author said

Door Francis op 31 oktober 2016 om 11:40

Nog een citaat van de Dalai Lama: de kunst van het geluk, blz 283: Als we het erover hebben dat je verdraagzaam moet zijn ten opzichte van degenen die je kwetsen, wil dat niet zeggen dat je gewoon maar alles moet pikken wat anderen je aandoen. Het beste, het verstandigste wat je kunt doen, is eigenlijk gewoon wegrennen- kilometers ver weg!

 

Comment author said

Door Francis op 31 oktober 2016 om 10:52

Lieve mensen, ik kan jullie goed begrijpen. Ook ik ben opgevoed door n narsistische moeder. Jarenlang heb ik uitvluchten voor haar gedrag gezocht, van oorlogskind of omdat haar moeder overleed toen zij tiener was. Ook ik heb na mijn 50ste, na de zoveelste schofterige behandeling, het contact verbroken in 2014. Daarna kwam ik in een hel in mijn hoofd. Alle bagger van vroeger kwam boven. Ik heb maanden huilend, schreeuwend en woedend in het bos gelopen. Mijn man zei op n moment dat die onzin nu maar eens afgelopen moest zijn. Tot ik het verhaal van de ratmoeder tegenkwam. Het was zo'n schok van herkenning, ik heb uren voor me uitgestaard. Daar stond het antwoord, dit is mijn moeder. Ik heb hulp gezocht, en mijzelf wijzer gemaakt. Ik lees boeken van de Dalai Lama, over hoe gelukkig te leven. Soms, zoals vandaag, 31 oktober, en ik mij schaam omdat ik mijn inmiddels overleden vader beloofd had voor mijn moeder te zorgen, lees ik eerst het verhaal van de ratmoeder. Zodat ik wéét.... Mocht ik het in mijn hoofd halen haar te bezoeken... Àls ik dat doe, met alles wat ik weet nu, is het geheel mijn eigen verantwoording . Dan, zoals nu, kijk ik naar buiten, en dank ik mijn echte moeder, moeder aarde voor al het leven, en voor mensen zoals de Dalai Lama, Krischnamurti en zovelen anderen die je leren hoe om te gaan met anderen en vooral om lief te zijn voor jezelf. Voor allen die zo'n woede, haat en vooral verdriet voelen, ik omarm jullie in gedachte, wij zijn een leger van vrouwen/mannen die het niet meer accepteren, wij zijn niet alleen! Doe je ogen dicht en kijk in gedachten links en rechts en zie dat leger vooruit marcheren over de narsisten heen, lachend en gelukkig, met de wind in onze haren! Niet alleen!

 
← Oudere reacties

Plaats een reactie

error: Content is protected !!