Latest Blogposts

Volwassen Kinderen Met Narcistische Ouders

Volwassen Kinderen Van De Narcist

Kinderen van een narcistische ouder leren al vroeg dat ze niet bevestigd worden als persoon, maar alleen om hun prestaties worden geprezen. Zij zullen opgroeien in de veronderstelling dat ze alleen iemand kunnen worden als ze goed presteren.

Voor kinderen die opgroeien in deze omgeving is het vaak moeilijk om een evenwichtig leven op te bouwen. Vanaf hun geboorte is hun zelfgevoel beschadigd door overdreven prijzen, miskenning, of pesterijen enz.

Problemen op latere leeftijd

Kinderen met narcistische ouders zijn vaak gevoelige kinderen, ze zijn de rest van hun leven gevoelig voor kritiek, omdat dit hen herinnert aan de oude pijn. Om die reden doen ze vaak erg hun best. Helaas zullen ze maar moeilijk echt zelfvertrouwen opbouwen, want wat ze ook bereiken, voor de narcistische ouder zal het nooit goed genoeg zijn. Eenmaal volwassen zijn ze vaak of rebels of hebben ze een prestatiedrang en een enorme behoefte om niet meer klein en nietig te zijn, maar om gehoord te worden. Door elke keer grotere prestaties van zichzelf te eisen, lopen ze zichzelf hierin voorbij. Hun bestaansrecht komt vaak voort uit hun successen en ze worden gedreven door waar ze staan op de maatschappelijke ladder.

Door gebrek aan bevestiging en zelfvertrouwen, zie je vaak dat kinderen van een narcistische ouder faalangst ontwikkelen. Aan de ene kant hebben deze onzekere kinderen een enorme gelding- en prestatiedrang, ze willen steeds enorm hun best doen. Aan de andere kant hebben ze faalangst ontwikkeld. Je kunt je voorstellen dat dit bijna een garantie is voor problemen op latere leeftijd.

Ouderlijke narcisme en het daaruit voortvloeiende misbruik, is iets wat deze kinderen als volwassenen vaak in therapie brengt. Met het oog op het overleven met de narcist leren ze om af te stemmen op de behoeften van hun ouders en vergeten daarbij al snel hun eigen kwetsbaarheid, hun eigen behoeften en hun eigen emotionele wereld. Ze verliezen zichzelf al snel in anderen.

Geweldig aanpassingsvermogen

Je kunt nog een paar gemeenschappelijke dingen zeggen over volwassen kinderen met een narcistische ouder. Een ervan is dat deze kinderen vaak heel sterk zijn, ondanks hun beschadigde zelfvertrouwen. Ze zijn vaak volwassener dan veel andere mensen en bezitten een enorme drive.

Aan de andere kant hebben kinderen van narcisten vaak ook een geweldig aanpassingsvermogen. Dat is een sterke en ook meteen een kwetsbare eigenschap. Door het geweldige aanpassingsvermogen zijn ze wat te snel geneigd zich compleet in een relatie te verliezen. Ze zijn gewend om narcisme te tolereren. Ze zijn erin opgegroeid, getraind en het is hen bekend.  Ze weten niet beter, dus voor hen is het normaal. Dit maakt hen kwetsbaar om zelf te verzeilen in een narcistische (werk)relatie. Niet omdat ze direct vallen op een narcist, maar meer omdat de narcist op hen valt. Ze hebben namelijk exact de tolerantie die een narcist zoekt.

Zelf slachtoffer

Het gebeurt regelmatig dat volwassen kinderen zelf slachtoffers worden van narcisme in een relatie. Als dit zo is, dan is er in elk geval een simpele verklaring waarom ze 'in de ban van de narcist' zijn geraakt. Ze accepteerden het omdat het hen bekend voorkwam. Ze zijn er mee opgevoed en dus konden ze niet beter weten, dan dat het alles behalve normaal gedrag is. Ze herkenden het en het moeilijke daaraan is dat het dan niet wordt herkend als onveilig, maar juist als iets vertrouwds.

Als deze kinderen ouder worden, zullen ze zich meestal niet zo snel binden. Niemand weet immers beter dan de kinderen van een narcist dat, om te overleven, je jezelf door niemand moet laten bezitten. Ze hebben geleerd het recht op hun persoonlijke privacy en vrijheid te beschermen, omdat ze weten wat de consequenties zijn wanneer anderen hen proberen te bezitten.

Voor volwassen kinderen van een narcistische ouder bieden duidelijke definities van narcisme en kennis van de narcistische persoonlijkheidsstoornis hulp. Kennis werkt om te helpen de omvang van het probleem te zien, om destructief narcisme te leren begrijpen, en het effect op hen zelf, hun omgeving en hun relaties te kunnen herkennen.

38 reacties op “Volwassen Kinderen Met Narcistische Ouders


Comment author said

Door Een lotgenote op 11 januari 2017 om 19:19

Ik ben nu 68 en heb niemand meer . Ik ben opgegroeid in een narcistische familie . Niet alleen mijn ouders , maar ook mijn broers en zuster ontwikkelde dit in hun pubertijd weet ik nu . Dus ik stond alleen . Ik weet dus waar deze mensen toe in staat zijn . Ik kan alleen maar zeggen dat ik weet wat jullie allen hier meemaken of meegemaakt hebben in wat voor relatie dan ook . Zij veranderen nooit ! Ze weten zelf niet dat ze die stoornis hebben . Maar ze weten wél wat ze je aandoen . Dat doen ze expres om je helemaal kapot te maken waardoor zij zich beter voelen . Dus moest ik al mijn verdriet en wanhoop ook nog eens verbergen want die zwakte grijpen ze direct aan om je te kleineren denigreren kortom je belachelijk te maken . Ik heb al jaren geen contakt meer met mijn broer en zuster maar trof ook nog eens een benedenbuurvrouw die zo is . Die heb ik jaren geleden volledig moeten gaan negeren . Wat ze ook doet of zegt ik ga nergens meer op in . Dat is de enige manier om van een narcist af te komen .
Vluchten helpt niet want ze zijn overal . Ik wil als advies aan een ieder geven dat je absoluut geen zwakte mag tonen . Wees sterk en blaf ze af . Kort en krachtig . Niet in discussie gaan !! want dat is nou precies waar ze op kikken . Heb geen medelijden want dat kennen zij ook niet . Vertel het aan iedereen die je denkt te vertouwen . Ga naar de politie ! En doe aangifte . Ze kunnen niet veel doen maar dan weten zij ervan af . Vooral de jonge lezertjes hier die dit mee moeten maken , zoek hulp !!

 

Comment author said

Door Ilze op 8 januari 2017 om 09:47

Hoi allemaal

Heel herkenbaar , ook het goedpraten op momenten. Fijn om te zien dat ik niet de enige ben...
Mijn moeder is een narcist , ik kan me niet anders herinneren dat ze kleinerende opmerkingen maakt en dat sarcasme ... ik kan het nu (46 jr ) bijna niet meer aanzien.
Nu zit haar man in een verzorgingshuis en ook daar krijgt ze het voor elkaar om alle aandacht naar zichzelf te trekken. Zij is het slachtoffer en iedereen moet met haar mee leven . Soms schaam ik me dood , voor haar gedrag.
Ze heeft een behoorlijke puinhoop van haar leven gemaakt maar er zit geen enkel zelfinzicht of eigen verantwoordelijkheid bij.
Ik zie nu ook dat haar leven erg leeg ( en triest ) is , ze kan haar dagen niet vullen en is altijd niet lekker / geïrriteerd / voelt zich rot / boos op anderen of ergens slachtoffer van , wat een leven ...

Ik wou dat ik me er over heen kon zetten , maar dat lukt niet . Als ze op bezoek komt knuffelt ze uitgebreid mijn zoon , haar prins , zet haar slachtoffer act weer in en laat je weer verbijsterd achter.
Helaas ben ook ik enig kind , wat het ook moeilijk maakt naar de toekomst te kijken. Ik kan soms n triest gevoel krijgen als ik broers en zussen zien , die samen voor hun ouder zorgen.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit bij haar op schoot zat of even samen lekker knuffelen , dus voel ook geen zorg behoefte , verre van ...

Sterkte voor ons allen !

 

Comment author said

Door Anne op 18 maart 2017 om 22:27

Wow zo herkenbaar, alleen heb ik een jongere broer die ze adoreerd en heeft klaargemaakt als evenbeeld. Wat een klootzak. En wat een omgedraaide wereld.

 

Comment author said

Door debbie op 15 december 2016 om 17:16

door : debbie 15 december 2016 om 16:50

zo herkenbaar deze verhalen
ik ben zelf 38,heb een broer van 35
vroeger thuis werden we in alles gemanipuleerd,ik moest altijd helpen met alles
mijn broer niet,dus zo kon hij overal bij weglopen.
altijd de beste verhalen van haar kant ,en als ik wat wou vertellen moest ik me mond houden,wat ik zei was niet belangrijk.
later kreeg ik een vriend ,heb een mooie dochter gekregen ,en een mooi huis
helemaal spik en span gemaakt door mijn vriend ,pa en ma op visite ,nooit uit
haar eigen zeggen dat het mooi is geworden,en als je zegt :wat vindt je ervan,dan zegt ze ,dat hoef je tog niet te vragen.!!denk je ook bij jezelf waarom moet het altijd zogaan,gek wordt je ervan.
en als ze belt vraagt ze of ze langskunnenkomen ,en dan zegt ze erbij ,maar ik kom alleen voor lisa ,(mijn dochter)ze bedoeld dus we komen niet voor jullie,ik en vriend bedoeld ze
me vriend heb haar aan de telefoon gezegd dat we er klaar meezijn,dus besloten
te breken,want kan zo niet meer.

 

Comment author said

Door Adje op 18 november 2016 om 23:47

Ook ik heb maken met een narcistisch moeder en broer. Mijn vader werd helemaal onderdrukt en was allang zich zelf niet meer na de dood van zijn dochtertje 51 jaar geleden aan hopelijk wiegendood. Zij heeft hem altijd beschuldigd van haar dood. Ik denkt dat ik ook een broer heb die niet vaders zoon is dat mijn moeder vreemd is gegaan jaren geleden. Mijn vader is van boven naar beneden van de trap 'gevallen' en had een hoofdwond. Beide besloten dat er geen ambulance kwam. Ik verzette me hiertegen en toen wij in het ziekenhuis aankwamen bleek dat pap een gebroken nek had. Omdat zij wilde dat hij niet meer thuis kwam werd hij eerdt naar een revalidatiehuis en daarna op een gesloten afdeling gezet en is hij 5 weken later aan verdriet gestorven. Pap was de bliksemafleider na zijn dood werd ik de zondebok en ben uit gezin van afkomst verstoten. Mijn jongste dochter zit in haar web gevangen en komt niet meer thuis al 3 jaar niet. Nu heeft moeder aangifte gedaan over mishandeling terwijl ik haar alleen bij haar arm pakte omdat ik tegen haar inging.Ik ben daardoor mijn leuke oppas werk met kinderen kwijtgeraakt.
Mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde waren ver te zoeken maar nu kruip ik langzaam uit die diepe kuil met steun van man dochter en zoon.IK ben een sterk en krachtige vrouw en zij en mijn broer krijgen mij niet kapot.En ik word oma en daar wil ik van gaan genieten.

 

Comment author said

Door Anne op 18 maart 2017 om 22:17

Hoi ik ben niet de enige, voor mij valt de puzzel eigenlijk pas net op de plaats. Ik ben nu 42 en toen ik op mijn dertigste moeder werd begon het balletje te rollen Daarvoor was ik er van overtuigd dat ik het probleem was, en deed ik alles voor mijn moeder omdat ik overal verantwoordelijk voor was hoopte ik door steeds haar meer te pleasen ze misschien toch ooit zou zeggen dat ik t goed deed. De omslag was echt mijn zoontje , hoe zou ik ooit hem verantwoordelijk kunnen maken dat hij mijn leven verpeste, onmogelijk, dat is onmogelijk. Toen kwam de fase dat ik dacht dat ik misschien niet de dochter was van mijn moeder en dat dat de rede was dat zij niet van mij kon houden. Ik heb gezocht naar de reden. Toen ik stuitte op narcisme en gaslighting begon langzaam het kwartje te vallen Toen mijn vader overleed ging alles in een stroomversnelling, mijn moeder verkocht mijn huis, auto, en wist bjz met haar charme voor zich te winnen, zij werd voogd, ik was dakloos en mijn broer werd geactiveerd als haar vieze klusjes opknapper. Ik zag dat mijn zoontje haar nieuwe slachtoffer zou worden. Dit omdat mijn zoontje niet kon worden opgestookt net alsmijn broer tegen mij. De vader van mijn moeder heeft mij sexueel misbruikt, toen dit uitkwam was ik zeventien en zij verplichten mij dit onder druk uit te spreken tegen mijn opa. Hij kreeg een hartaanval en mijn moeder deed net alsof ik het verzonnen had. Heel de familie was boos op mij en ik werd accuut op straat gezet. Toen na jaren uitkwam dat mijn nichtjes hetzelfde hebben meegemaakt was voor mijn moeder nog steeds geen aanleiding om hier iets over te veranderen. Sterker nog zei vond het mijn eigenschuld omdat ik hem hierop zou hebben uitgedaagd. Zo was ik gek vervelend en slecht kind. Later realizeerde ik me dat ze eigenlijk zegt dat als je als kind een volwassene uitdaagt dit een carte blanche is om sexueel misbruikt te worden. De tijd dat mijn moeder voogd werd over mijn zoon waren een hel. Het eerste wat ze deed en jeugdzorg stond hierachter is met mijn zoon naar haar familie in canada gaan. Ik ben helaas in deze periode na elf jaar clean te zijn geweest teruggevallen. Ik ben direct An de bel gaan trekken en hulp gezocht. Met succes. Jeugdzorg wilde een systeemtherapie gaan inzetten voor moeder ik en broer. Ik was hier blij over. Helaas was dit de rede v mijn moeder om de zorg voor mijn zoontje te staken. Ik had de peilers woning, werk nog niet op orde en was net in mijn herstel. nu woont mijn zoontje bij zijn vader waar ik contact voor het eerst mee he gezocht , hij had m nog nooit gezien, met vader ging het goed en alles op orde, en na hard werken zijn agressie onder de knie, bjz gaf groen licht voor hun om mijn zoon in huus te nemen. Ik woon weer bij mijn moeder en mijn agressieve broer volgde mij snel. Nu wil ik hier weg omdat ik uitgeput ben , moe en geïsoleerd en verwaarloosd.

 

Comment author said

Door Francis op 31 oktober 2016 om 11:40

Nog een citaat van de Dalai Lama: de kunst van het geluk, blz 283: Als we het erover hebben dat je verdraagzaam moet zijn ten opzichte van degenen die je kwetsen, wil dat niet zeggen dat je gewoon maar alles moet pikken wat anderen je aandoen. Het beste, het verstandigste wat je kunt doen, is eigenlijk gewoon wegrennen- kilometers ver weg!

 

Comment author said

Door Francis op 31 oktober 2016 om 10:52

Lieve mensen, ik kan jullie goed begrijpen. Ook ik ben opgevoed door n narsistische moeder. Jarenlang heb ik uitvluchten voor haar gedrag gezocht, van oorlogskind of omdat haar moeder overleed toen zij tiener was. Ook ik heb na mijn 50ste, na de zoveelste schofterige behandeling, het contact verbroken in 2014. Daarna kwam ik in een hel in mijn hoofd. Alle bagger van vroeger kwam boven. Ik heb maanden huilend, schreeuwend en woedend in het bos gelopen. Mijn man zei op n moment dat die onzin nu maar eens afgelopen moest zijn. Tot ik het verhaal van de ratmoeder tegenkwam. Het was zo'n schok van herkenning, ik heb uren voor me uitgestaard. Daar stond het antwoord, dit is mijn moeder. Ik heb hulp gezocht, en mijzelf wijzer gemaakt. Ik lees boeken van de Dalai Lama, over hoe gelukkig te leven. Soms, zoals vandaag, 31 oktober, en ik mij schaam omdat ik mijn inmiddels overleden vader beloofd had voor mijn moeder te zorgen, lees ik eerst het verhaal van de ratmoeder. Zodat ik wéét.... Mocht ik het in mijn hoofd halen haar te bezoeken... Àls ik dat doe, met alles wat ik weet nu, is het geheel mijn eigen verantwoording . Dan, zoals nu, kijk ik naar buiten, en dank ik mijn echte moeder, moeder aarde voor al het leven, en voor mensen zoals de Dalai Lama, Krischnamurti en zovelen anderen die je leren hoe om te gaan met anderen en vooral om lief te zijn voor jezelf. Voor allen die zo'n woede, haat en vooral verdriet voelen, ik omarm jullie in gedachte, wij zijn een leger van vrouwen/mannen die het niet meer accepteren, wij zijn niet alleen! Doe je ogen dicht en kijk in gedachten links en rechts en zie dat leger vooruit marcheren over de narsisten heen, lachend en gelukkig, met de wind in onze haren! Niet alleen!

 

Comment author said

Door Cameleon op 26 oktober 2016 om 22:27

Het heeft mij zodanig verpest, dat ik haat in me heb, grote haat naar mijn ouders. Ze kan er niks aan doen? Bullshit! Deze mensen weten heel donders goed waar ze mee bezig zijn. Ik heb geen emphatie of medelijden of ontzag voor deze mensen. Ze mogen van mijn naar de klote lopen. Ik ben zo verhard! Ik ben onschuldig uit huis geplaatst. Het ergste is, zij presteerde zelfs instanties te overtuigen dat ze zielig was en een slachtoffer. Ik heb het over me loeder! Al gaat ze dood of whatever! Ik zal er niet mee zitten. Deze mensen kan je beste uitroeien. Klinkt heel hard! Ik heb respect voor jullie allemaal. Want we zijn ten slotte allemaal lotgenoten. Ik heb mijn loeder heel vaak vergeven en altijd onderdanig geweest. Nu 37 jaar. Ik ben veranderd in een monster met haat en frustratie, omdat me leven verpest is. Ik ben blij dat ik haar niet meer zie of ga zien. Want ik denk dat ik haar niet heel zou laten. Vergeven kan ik niet, omdat ik weet dat ze er wat aan kan doen, maar het niet doet en ik daardoor onschuldig bestraft ben. Wil niet zielig doen! Maar als je nooit normaal behandeld ben op school gepest, afgewezen, thuis niet terecht kan omdat dat mevrouw altijd aan het zuipen was en narcistischer dan nacistisch is. En je verstoten ben als vuil en zo een 40 x verhuisd bent en etc etc. Fuck haar en fuck haar leven. Ja ik haat en dat is me goed recht. Enige is dat ik een probleem heb, omdat ik niet kan vergeven. Echt sinds ik dit weet! Ik weet het pas een week dat ik slachtoffer ben van dat gene wat narc heet. Wens jullie het beste en mijn advies is: ban diegene uit je leven en doe wat je moet doen .

 

Comment author said

Door Chantal op 13 januari 2017 om 15:51

Ik weet dat het moeilijk is om je woede los te laten, ik ben nu een jaar weg bij mijn loeder ^^. Na 31 jaar in haar web gevangen te hebben gezetten heb ik me zelf bevrijd. Maar met woede en hardheid doe je je zelf te kort. Want laten we eerlijk wezen wat is het leven toch mooi zonder een narcist. Pak je moment ga iets voor je zelf doen, alleen dan vind je je waare ik die van je afgenomen is.

 

Comment author said

Door Nikki op 17 oktober 2016 om 13:20

Opgegroeid met een narcistische moeder en nu naar 38jr nog steeds bang! Ik was jaren het lievelingetje van haar en deed alles om haar te pleasen, had geen eigen leven, ze bepaalde alles voor mij en als ik niet deed wat ze zei dan was het letterlijk 'dan zie je mij niet meer' Ze speelt mij en mijn zussen tegen elkaar uit, luistert nooit naar wat ik zeg, want ze heeft het altijd erger of mooier etc meegemaakt, en ze voed zich met mijn ellende! Het liefst wil ik geen contact meer, maar ik kan het niet toch weer die medelijden, omdat ze echt helemaal niemand anders heeft. Nu als 38 jarige ondervind ik er nog steeds heel veel last van, zet vaak een poker-face op en ben heel onzeker. Ook ben ik vaak depressief en voel ik mij niets waard, gelukkig heb een hele leuke man en 3 geweldige kids. Mijn moeder is degene die mij het hardste kan kwetsen en dat weet ze, ze weet bv dat ik ermee zit dat ik de afgelopen jaren wat aangekomen ben en zegt dan op de verjaardag van mijn dochtertje waar iedereen bij is, goh wat een leuk jurkje heb je aan alleen jammer dat je zo'n dikke pens erin hebt, op zo'n moment kan ik wel huilen en moet ik mijn man echt proberen stil te houden, want die ziet haar het liefst uit ons leven vertrekken, pffff zo heb ik wel 1000den verhalen!!!

 

Comment author said

Door Cameleon op 26 oktober 2016 om 22:32

Begrijp je als geen ander! Ergste is, dat die mensen zelf zich niet een beetje schuldig voelen en je bewust vernederen. Ik walg van die mensen. Ik wens je het beste!

 

Comment author said

Door Jannine op 3 februari 2017 om 05:26

Nou Nikki, toch! Wat afschuwelijk.
Je man is er wel klaar mee maar jij dus nog niet, dat kan.
Je dochtertje ziet echter ook hoe haar mama behandelt wordt en jij wilt vast niet dat ze gaat denken dat dat normaal is.
Het is misschien makkelijker als jij je in bijzijn van je moeder bedenkt dat jij de moeder bent van je dochter en dat je daarom een opvoiedkundige taak hebt.
Als zoiets nou weer gebeurt, laat haar er dan niet mee weg komen maar beschrijf heel duidelijk wat er gebeurt en benoem dat dat niet normaal is.
"Mam, weet je dat dat een heel onaardige opmerking is, die niets toevoegt en eigenlijk heel raar is om in gezelschap te zeggen over mij", "ik zou het op prijs stellen als je je in mijn huis leert te gedragen, wij doen hier zulke dingen namelijk niet."
Zo laat je je dochter zien dat niemand, ook oma niet, jou zo respectloos mag behandelen. Omdat je netjes blijft, geen scheldwoorden, geen luide stem etc. laat je je dochter zien hoe het eruit ziet als een volwassene voor zichzelf opstaat op een nette maar standvastige manier.
En jij kunt jezelf groter en sterker voelen worden want je stapt op deze manier zonder pardon uit haar grip en zet nota bene het spotlicht op haar onaangepaste en geniepige gedrag.
Op die manier word jij minder "veilig" voor haar om haar om naar beneden te halen en weet ze dat je haar door hebt en je niet langer toestaat je door haar te laten ringeloren.
Natuurlijk kan het zijn dat ze ontploft en vertrekt...tja, dan heeft het probleem zichzelf opgelost. Als er een scene ontstaat, niet op haar ingaan maar jedochter geruststellen: "kom maar lieverd, wij gaan even naar een andere kamer, oma is denk ik een beetje in de war"...en zeg tegen je moeder dat het maar beter is dat ze gaat tot ze zich weer een beetje aangepast kan gedragen.

Sorry voor mijn belerende lange verhaal, ik was zo geschokt om te lezen wat je moeder tegen je zei over je lichaam ten overstaan van visite en vooral je dochter. Meid, dat kan niet hoor, daar ben je toch te goed voor?!

 

Comment author said

Door David op 16 maart 2017 om 07:45

Ik begrijp je advies, en heb dit ook al geprobeerd in het verleden met narcistische vader die ik heb, maar dat werkt helaas niet.
Het beste wat iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis kan overkomen is omkaderd zijn door gezonde, sterke mensen.
Die hem ALLEMAAL duidelijk maken dat hij zijn gedrag dient te veranderen. Het er gewoon in brullen!
Tot op het punt dat de narcist in hem spreekwoordelijk "doodgaat". Hij BLIJFT een narcist, maar kan het niet meer uiten.
Helaas zijn vele narcisten intelligent genoeg om zichzelf te nestelen tussen toegeeflijke, schijnbaar lieve mensen, met een tekort aan assertiviteit. Die hij perfect kan bespelen, om zodoende te besmetten met het "virus".
Ik zie dit fenomeen bij de familie van mijn vrouw. Haar beide ouders zijn narcistisch.
Alsook haar tante en man, nonkel, meter, zelfs neven en nichten.
De enige in die familie die sterk is, is haar peter, maar die wordt gepest als hel.

Soms kan het héél slecht verlopen, en krijgen narcisten volledig vrij spel. Ze maken er als het ware een hekse ketel van.
Het enige wat ik doe is hen ALLEMAAL verbannen uit mijn leven.
En als ik hen moet confronteren, dan doe ik mijn harnas aan, en verneder ik hen tot op het bot om zodoende mijn weg vrij te maken. Gewoon afmaken, die handel.
Soms moet een mens gewoon steenhard zijn. Anders overleef je het niet!

 

Comment author said

Door D. Schel op 20 augustus 2016 om 11:50

Zo herkenbaar voor bij mijn ouders. Liegen bedriegen, verhalen verdraaien, wikken en wegen. Er zijn altijd 2 kanten van het verhaal. Commanderen wat jij moet doen. Nooit tevreden zijn, achterdochtig zijn (mbt navragen van zaken), streven naar macht en controle (dmv navragen), niet kunnen communiceren altijd aan het woord willen zijn. De narcist verteld bij ons zijn medelijden en thuis bij de partner verdraaid die het verhaal en is die van de partij v.d. partner, egocentrisch ook triest. Een narcist is ook gevoelig voor kritiek dat klopt ook 100% ze hebben altijd GELIJK. Hun wil is wet. De narcist weet eigenlijk helemaal niet wat ze je aandoen. Fysiek en emotioneel vaker huilbuien. Omdat het zo herkenbaar is.

 

Comment author said

Door Lotte op 14 juli 2016 om 21:21

Na eea te hebben opgezocht en te hebben gelezen ben ik toch we geschrokken: mijn moeder heeft op zijn minst narcistische trekken. Het eeuwige slachtoffer, altijd manipuleren, onvoorspelbaar en dus onveilig. Inmiddels ben ik over de 50 en wil nog steeds dolgraag erkenning. Ik regel en betaal heel veel voor haar, neem haar mee op vakantie. Maar het is op eieren lopen. Ze vertelt nare dingen over mij die helemaal niet waar zijn, drijft voortdurend wiggen tussen mensen. Het houdt nooit op. En alles ligt aan mij. Wat heb ik dat lang geloofd. Na wat recentelijk hufterig gedoe wil ik het contact met haar verbreken. Iemand ervaring?

 

Comment author said

Door S op 17 juli 2016 om 11:18

Hoi Lotte,

Ja zeker!!! Ik kan je alleen maar zeggen om helemaal te gaan stoppen met het kontakt met je moeder! Dat is gewoonweg het enige om er los van te komen en werkelijk je eigen leven op te gaan bouwen.
Ikzelf ben ook ver over de 50 en opgegroeid met een destructief narcistische moeder.
Mijn leven was een hel. Mijn moeder is er één van het zeer onderhuidse, geniepige en 'zielige' soort. Ik was de oudste thuis en was de zondebok. M'n zussen en broer en zelfs mijn vader werden tegen mij opgezet. Geestelijke en lichamelijk mishandeling. 4 jaar geleden kreeg ik een artikel te lezen : 'De Ratmoeder', ik schrok heel erg, maar aan de andere kant gaf dit veel erkenning/opluchting, daar stond 'mijn verhaal'. ik kon het gaan plaatsen, eindelijk, ondanks vele therapieën om uit die 'innerlijke gevangenis' te komen. Maar ja het is en blijft je moeder. Door wat er allemaal is gebeurd was het kontakt met mijn moeder al aan het minderen, maar toch. Ik wil het begrijpen, ik bagatelliseerde het van 'ach zij heeft ook een slechte jeugd gehad'. Ondanks de konfrontaties met haar, het proberen te praten erover met haar, mochten niet baten. Het liegen, het vernederen en ga zo maar door, blijft gewoon!! Na mijn laatste, zoveelste, konfrontatie is bij mij nu de maat vol. Ik heb het kontakt verbroken en laat mezelf toe om te rouwen, om boos te zijn om wat er allemaal gebeurd is. Het is een lange weg om er uit te komen, maar ik ga er voor. Vind mijn moeder al lang niet meer 'zielig' en zie haar als de vrouw die mij op de wereld heeft gezet en niet meer. Is ook niet mogelijk!! Ik wil jou zeggen Lotte, blijf ajb niet hangen, zoals ik heb gedaan, van het is je moeder, etc, etc. Je zult het nooit en te nimmer van haar krijgen. Ik ben nu alleen maar blij dat ik het kontakt met 2 zussen weer heb, die ook langzamerhand zijn gaan inzien hoe ze is. Zij waren ook tegen mij opgezet en uit elkaar gedreven. Nu ik het heb losgelaten komen er steeds herinneringen bovendrijven. Ik heb besloten om alles van me af te gaan schrijven. Het is zo het is! En Lotte, geloof me ajb, je red jezelf alleen om haar los te laten en die erkenning aan jezelf te gaan geven! Je kan het, want je bent sterk genoeg! Groet van S

 

Comment author said

Door Vanessa Gabrielse op 14 augustus 2016 om 13:30

Ja ik heb hetzelfde met mijn moeder. Enorme depressies omdat ze me zo mishandeld heeft in mijn jeugd. Mijn vader was ook een narcist maar hij leeft niet meer. Ik vind het ook moeilijk om met mijn moeder te breken. Je kan ook 1 a 2 keer per maand bij je moeder op bezoek gaan. Meer niet. Voor de rest heb ik mijn eigen leven.

 

Comment author said

Door Carola op 28 juli 2016 om 08:38

Dag Lotte,
Misschien heb je iets aan het feit, dat je niet de enige bent met een narcistische moeder. Ikzelf had twee ouders met een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Als ik terug kijk op mijn jeugd, dan kan ik er ziek van worden. Tot het moment, dat ik definitief met mijn ouders heb gebroken was ik hun "slaaf". Deed precies wat zij van mij wilden, en ik deed wat ik dacht wat zij van mij verwachtten en eisten. Helaas het was nooit goed. Ik had het net iets anders moeten doen. Dit soort mensen zuigen je helemaal leeg. Ik was altijd meer met mijn ouders bezig in gedachten dan met mijn gezin. Echter tot op de dag van vandaag heb ik last van het verleden. Heel vaak kom ik dingen tegen die mij direct doen herinneren aan afschuwelijke gebeurtenissen.
Het zijn verschrikkelijke mensen die nooit geboren hadden mogen worden. Mijn beide ouders zijn overleden, maar nog bijna dagelijks in mijn hoofd aanwezig. Wat ik ook lastig vind, is het feit, dat het gedrag dat ik naar mijn ouders had, ook toepas bij anderen. Dit omdat ik het zo gewend was, veel te tolerant, veel te veel toegeven aan de wensen van anderen. Ik hoop, dat het je steunt te lezen, dat anderen hetzelfde hebben meegemaakt.

 

Comment author said

Door Marie op 1 september 2016 om 17:28

Ik zit in dezelfde situatie. Ik ben28 en zwanger. Begin deze zomer is het voor mij gebroken.. ik kon er niet meer tegen. Tot vandaag stuurt mijn moeder nog lelijke berichrjes. Alles is mijn schuld zelf doet ze niets fout. Ik ben de slechte. Ik hield het niet meer vol. Momenteel vind ik het moeilijk om in mezelf te blijven geloven... Dat ik niet fout ben. Sterkte alvast! Niet meerreageren doet mij goed. Ik heb meer rust... Ik weet vaak niet hoe ik moet reageren...

 

Comment author said

Door Sterre op 8 december 2016 om 20:55

Beste Lotte,

Lees het boek "breken met je ouder" door Marloes Hospes. Zij belicht alle kanten van het verhaal om uiteindelijk een keuze te maken.

 

Comment author said

Door lisa op 2 juni 2016 om 17:14

Ik ben nog een kind en alles klopt.
Alles is waar, van wat er op Internet te vinden is. Ik heb het opgezocht. Gewoon mijn vader. Ik weet niet wat ik moet doen. Mijn moeder zegt alleen stop of dat helpt.
Mijn vader kletst van alles. Ik en mijn broertje zijn er wel aan gewend maar niemand mag bij ons komen spelen, omdat mijn vader zo is. Ik ben verlegen en ik heb inderdaad ook faalangst. Mijn broertje probeert met hem te lachen maar wat heeft het nut. Ik heb het heel gezellig op school met vriendinnen en het gaat goed op school. Alleen thuis en mijn familie, dat gaat niet goed. En ik heb het gevoel dat het altijd mijn schuld is. Als ik de deur voor mijn moeder had dicht gedaan zat mijn vader niet te schelden en vloeken over dat mijn moeder de deur niet dicht deed. Waar slaat het eigenlijk op.
Ik zit altijd op mijn kamer, dan heb ik het gevoel dat ik niks fout kan doen.
ik heb Hulp nodig.
zeg alstublieft waar ik kan zoeken om een betere gezin en familie te krijgen. Of tips het maakt mij niet uit. Bedankt alvast.

 

Comment author said

Door S op 17 juli 2016 om 11:27

Hoi Lisa, ik weet niet hoe oud je precies bent, maar je hebt een soort kindertelefoon he, Daar kan je erover praten en zeg dat je vader narcist is. Daar moeten ze je verder helpen. En verder Lisa, blijf geloven in jezelf!! Je voelt het goed!!! Laat je niets wijs maken en blijf in je eigen kracht staan! Zoek mensen op bij wie je wel gezien wordt en waarbij je een goed gevoel hebt! Ik had bv. een tante waar ik mij aan vasthield en ik had dieren met wie ik mijn gevoelens en emoties kon 'delen'.
En zodra je kan, ga weg van je vader (en moeder?). Ervan loskomen is de enige manier om een eigen leven te gaan krijgen. Maar ga bellen Lisa en/of zoek mensen die je wel kunt vertrouwen en bij wie je tercht kunt!! Sterkte en succes.

 

Comment author said

Door annie op 29 mei 2016 om 00:06

Hier ook hetzelfde. .. dochter van een narcistische moeder. Mijn vader (en maatje) is 7 jaar geleden plots overleden en toen was het hek van de dam. Ik besefte dat mijn pa altijd een buffer is geweest. Na een paar jarar kwakkelen met het opbouwen van een nieuw leven met mijn moeder alleen besefte ik dat dit gewoon niet kon.... idd wat sommige ook zeggen, je bent het afvoerputje, de deurmat....
Op 37 jaribe leeftijd eindeljjm de stap gezet om er tegen in te gaan en niet meer te pleasen. Wow... wat een kracht gebruimen ze dan zeg, sterk. .. zielig etc !
ik heb nu sinds 17 juni 2015 geen contact meer omdat ze voor de zoveelste keer de voordeur in mijn neus dichtgooide (omdat ik het niet met dr eens was i een verhaal wat ze vertelde). Ik voel me het afgelopen jaar rustiger worden, niets moet meer. Ben enigskind en heb ook geen contact met de anderd familieleden (dit is al jaren zo) dus ben nu alleen. Maar gelukkig hele lieve vrienden om me heen. Ik voel me heerlijk! Besef wel dat je het gaat romantiseren, je gaat op een gegeven moment alleen maar de leuke dingen terugzien in je gedachte, totdat je weer beseft dat dat niet zo is. Soms voel ik me wel eens treurig, vooral als ik zie dat vrienden van mjj wel een super leuke band hebben. En dan vraag ik me af... waarom heb ik dat niet. Waarom heeft ze mij uberhaupt op deze wereld gezet. Maar dit klmt weinig voor gelukkig.....
ik merk nu en dat is een tip voor iedereen, zodra je afstand doet, kun je je eigen leven weer oppakken... en daar leef je toch voor zonder pleasen en commentaar.

 

Comment author said

Door Joyce op 4 augustus 2016 om 08:10

Beste Annie,

Wat schrok ik toen ik van de week jouw verhaal las. Het leek wel over mijzelf te gaan. (enigs kind, moeder overleden) Alleen is het niet mijn moeder, maar mijn vader. Sinds afgelopen vrijdag ben ik erachter dat mijn vader een narcist is. Sindsdien vallen er zoveel stukjes op zn plaats. Ook al is het nog maar zo kort geleden, ik kan het nu ineens wel afsluiten. Vorig jaar februari is er (weer) een ruzie ontstaan en hebben wij bijna geen contact meer. Maar het blijft toch je vader en ik had nog zoveel vragen aan hem. Dat was opeens verdwenen. Ik 'weet' nu waarom hij al die tijd zo doet en dat kan ik niet veranderen ben ik nu achter. Het is nog allemaal heel vers, maar ik voel mij nu al zo'n stuk beter na zo vele jaren.

 

Comment author said

Door chantal op 28 november 2016 om 22:51

Hallo Annie, fijn te horen dat het nu goed met je gaat. We hebben wel overeenkomsten. Ik ben ook enigkind en mijn moeder stierf toen ik jong was. Sinds een paar maanden ben ik erachter gekomen dat mijn vader een enorme narcist is. Zijn stiefmoeder was ook zo en zijn vader. Ik ben nu 30 en heb precies dezelfde gedachten als jij. Dat je het romantiseert en de voordelen ervan inziet (nu je erachter bent). Regelmatig voel ik ook de pijn dat je het met niemand kan delen. Want wie gelooft er nu dat die aardige vent in en in slecht is? Ik weet wel beter, breken met een narcist is het beste wat je kunt doen.

 

Comment author said

Door monique op 23 mei 2016 om 21:38

Heel herkenbaar. Heb nu geen contact sinds een week of twee. Dat was voor tijdelijk om wat rust te krijgen. Nu ik weet dat de kans zo goed als nul is dat ze veranderd, wil ik geen contact meer. Ik wist al dat ik niemand dichtbij laat komen maar nu ik probeer iets minder gesloten te zijn zie ik pas hoe ontzettend onzeker ik ben. ( terwijl ik dacht dat niemand me wat kon maken omdat ik zo sterk ben). Het voelt zo naar dat het heel veel stress oplevert. Mijn ademhaling gaat niet goed en mijn hartslag is erg hoog. Ik ben me zo bewust van mezelf nu. Volg therapie en zit in de ziektewet. Het komt vast weer goed met me maar het is zeker niet makkelijk.

 

Comment author said

Door BeLieve op 29 april 2016 om 16:12

Ik ben 45 jaar en sinds enkele jaren in een vette strijd verwikkeld met mijn ouders en mijn zusje van een jaar jonger. Mijn moeder is een narciste van de ergste soort, en ik schijn de enige te zijn die tegen haar in gaat, ik krijg dan ook nog steedse volle laag. Ik zie mijn ouders nu al 1,5 jaar niet, maar daarvoor heeft mijn moeder, met mijn vader in haar kielzog eerst een wig geslagen met roddel en achterklap, jokken, verdraaien etc, tussen mij en mijn zusje. Ik mis mijn zusje en haar kinderen het allermeest. De breuk met mijn ouders gaf me rust en zelfvertrouwen om nu alles in mijn eigen tempo te doen, vriendschappen te onderhouden en nieuwe te maken. Ik heb een lieve man en een heerlijke dochter, maar mis natuurlijk het contact met familie, maar dat is meer het positieve ideaal beeld dat ik zou willen hebben, want als ik realistisch ben, weet ik dat ik altijd de zondebok zal zijn, het afvoerputje van mijn moeder. Mijn vader weet waarschijnlijk wel dat mijn moeder niet slimmer is, maar is niet in staat om iets aan de situatie te veranderen. De laatste actie van mijn ouders is dat ik geen afscheid heb kunnen nemen van een oom, broer van mijn moeder. Hij is vorige week overleden en dat is niet aan mij kenbaar gemaakt. Ik schaam me voor mijn ouders die me dit aandoen, en ik weet niet eens wat ik ze in de weg gelegd heb. Het is al heel mijn leven zo, ik weet niet beter als dat mijn moeder een vervelende dominante vrouw is die het leven van mijn vader, zus en mij regeert.

 

Comment author said

Door Sonja Hens op 7 juni 2016 om 13:46

Hallo,

Uw verhaal is heel herkenbaar voor mij en ik ben 49 jaar. Ik heb ook een zus jonger dan mij. Ik heb een vader die ooit mij graag zag zoals ik ben. Ik heb hem zien verschuiven naar de wereld van mijn moeder. Zij claimt hem voor zich alleen. Ik heb ontdekt dat zij zeer veel autistische trekken heeft en dat zit in haar familie. Zelf ben ik niet autistisch. Het lijkt alsof ze het alleenrecht op mijn pa heeft georganiseerd en ze heeft hem geïsoleerd. Altijd samen want zonder hem kan ze niet overeind blijven in de maatschappij. Ze leeft in haar eigen veilig wereldje waar ze alle macht heeft en de unieke logica van een auti denk ik. Samen met mijn gefrustreerde vader hebben zij ooit een gezinssysteem gevormd dat het zondebok parentificatie heet. Verwaarloosd door mijn moeder en mishandeld door mijn vader (zijn fustraties werkte hij op mij uit, psychisch) heb ik gedurende mijn kindertijd leren dissociëren en heb ik ptss ontwikkeld. Alle mooie herinneringen zijn daarmee ook moeilijk bereikbaar. De gevolgen zijn opdringend voor mij. Al ben ik fysiek uit hun leven, zij blijven mijn persoon aanvallen. Zij kunnen niet zonder dit zondebok systeem leven. De dag dat ze inzien, zakken ze in de grond van schaamte!! Dus gaat dat niet gebeuren hé. Ze sterven dan volgens mij. En om zichzelf te handhaven kunnen ze niet van dit systeem af. Ik doe niet meer mee. Ik neem afstand. Autistische of narcistische woede is pijnlijk diep. Door analyse van de situatie begrijp ik goed wat er speelt en dat helpt mij. De maatschappij snapt dit niet, maar nu snap ik het en dat is het belangrijkste. Ik ben vrij. Ik zoek lotgenoten om mee te delen. Ik moet nu nog leren hoe ik met narcisten om moet gaan want blijkbaar ben ik daar kwetsbaar mee. Kan ik u helpen met mijn kort verhaal? U hielp mij alvast met uw bericht. Bedankt. Het ga je goed. Wij zijn sterke mensen. Laat je zelfvertrouwen maar groeien.

 

Comment author said

Door Nienke op 17 maart 2016 om 20:24

Ben 61 jaar oud en inmiddels oma van 6 kleinkinderen!

Maar mijn narcistische moeder leeft nog steeds en doet net of het háár kleinkinderen en kinderen zijn.
Probeert mij nog te manipuleren en roept altijd of ik niet vergeten ben wat ze allemaal voor mij heeft gedaan.
Zij koopt haar liefde, moet altíjd in het middelpunt staan en is nog steeds
" de mooiste van het hele land"
Ik blijf sneeuwwitje en zíj is de mooie koningin.
Zij is altijd aan het woord en mijn leven en verhalen zijn ineens haar verhalen!
Ik lach er maar om maar het heeft héél lang geduurd eer ik dat kon.
Ik wou dat ik eerder geweten had wat narcisme was ,dan was ik niet ook nog 10 jaar met een narcist getrouwd geweest.
Later nooit meer een relatie durven aan gaan uit angst weer totaal mezelf te verliezen.
Ik weet eindelijk een beetje wie ik ben en welke behoefte ík heb.
Het zegt niets over jullie, alleen kunnen jullie anders naar de situatie leren kijken.
Een narcist verandert NOOIT.

Sterkte allemaal.
Nienke

 

Comment author said

Door Pignanelli luigi op 20 april 2016 om 01:26

Fijn dat je deze tips geeft aan kinderen die met zo een setuatie leven dat ze moeten weten hoe ze met zo ouders moeten omgaan en zeker hoe zij hun eigen moeten zijn niet dat ze zij later problemen hebben voor zijn eigen toekomst door deze ziekte narcisme problemen krijgen

 

Comment author said

Door Eef op 1 maart 2016 om 13:42

7 jaar met een narcist gewerkt. Heftig. Na 7 jaar door ontslag los gekomen. Maar ik merk dat ik het nog helemaal niet verwerkt heb. Zijn echt dingen zo kapot gemaakt. Nu werkzoekend en gewoon bang om een nieuwe baan aan te gaan. Met het verleden wat ik heb.

 

Comment author said

Door Stephanie op 10 april 2015 om 14:00

Ikzelf ben de dochter van een narcist. Op 24-jarige leeftijd (oktober 2013) ben ik bij hem buiten gegooid simpelweg omdat ik contact met mijn moeder had gezocht.
Ik heb ook lang drugsgebruikt om te ontsnappen aan de realiteit waar ik in leefde toen.
Op korte tijd ben ik zowel van mijn drugsprobleem als van mijn antidepressiva af en dit op eigen kracht.
Ben mijn grootste angst een paar weken geleden onder ogen gekomen, mijn vader.
Ben mijn laatste spullen daar gaan halen en op een gegeven moment kwam het ter sprake of ik wel besef wat ik hem allemaal heb aangedaan.
Daarop heb ik geantwoord of hij wel beseft dat hij mij toen ik 16 jaar was had bijeen geklopt en 3 keer had gewurgd?
Daar antwoorden hij op: ''En hoe komt dat denkt gij?''
Heb ik op geantwoord: ''Omwille van drugs, dat zal ik ook niet ontkennen, maar hoe komt het dat ik ben beginnen gebruiken?''
Daarop antwoorden hij: ''Ooowwh, dus dat is mijn schuld ook nog?''
Daarop heb ik gezegd dat ik deze discussie niet aan ga, heb hem vriendelijk bedankt voor mijn spullen en gezegd houdt u goed en ben ik vertrokken.
Dat kleine beetje zelfvertrouwen dat ik nu heb doet mij enorm deugd 😀
Free at last 🙂 Stapje voor stapje kom ik er wel uit, zonder mijn vader en zonder mijn moeder want mijn moeder is niet veel beter eigenlijk...

 

Comment author said

Door Eef op 16 april 2016 om 12:14

Herkenbaar Stephanie, pijnlijk is het, stap voor voor stap, ikzelf sta aan het begin, het besef is er nu eindelijk, na jarenlang weggedrukt te hebben.
Ik hoop dat we er uitkomen en voel me ergens gesteund dat ik niet de enige ben die dit meemaakt. Hoewel je dit niemand toewenst natuurlijk...
Ik wens jou alle kracht en alle anderen die hetzelfde meemaken...

 

Comment author said

Door Mirjam op 19 april 2016 om 18:39

Super knap van jou Stefanie! Blijf geloven in jouw eigen kracht! Zelf ben ik 41 en er pas door therapie achter dat ik denk ik een narcistische moeder heb. Al deze reacties zijn een grote herkenning. Voel mij boos, verdrietig. Maar ook ik hou vol.
Jij kunt in ieder geval trots op jezelf zijn!

 

Comment author said

Door Jacqueline op 13 maart 2015 om 18:43

Gescheiden van een Narcistische man , wat je zegt in je blog het is zo herkenbaar, de eerste ontmoeting alsof ik hem al jaren kende, Natuurlijk, nu leer ik er steeds meer over. Mijn eigen vader waar bij ik me ook altijd onveilig heb gevoeld! Maar ook weer zo geliefd. Een moeder die altijd zorgde dat vader het naar zijn zin had, en ik deed het zelfde met beide mannen. Gelukkig mag ik het leven keren, als het te keren moeilijk met 4 kinderen die uit ons geboren zijn. We zijn dan wel gescheiden maar mijn ex partner heeft een nieuw slachtoffer en ik kan mijn kinderen niet beschermen tegen N zijn destructieve opvoeding, voor mijn gevoel, mijn verstand is het nog steeds vreselijk , ik heb te doen met mijn kinderen! Die dit later ( als ze er aan toe zijn) misschien ook gaan lezen. Ik zal ze het zeker aan bevelen!

 

Comment author said

Door anne op 25 maart 2016 om 12:47

hier hetzelfde , hij blijft ons op een of andere manier achtervolgen
in onze nieuwe relaties waarin we ons onzeker voelen
ook hij heeft een nieuw slachtoffer waarin hij kan freaken hoe vol hij is van zich zelf
allen zijn we hier in thearpie , maar hij doet niks!

 

Plaats een reactie

error: Content is protected !!