Page content

Jouw Verhaal

Hieronder kun je een stukje tekst over jouw ervaringen met narcisme in relaties plaatsen.

Door verhalen van lotgenoten en 'overlevers' te lezen en te delen, kunnen we elkaar de zo broodnodige (h)erkenning, kracht, inspiratie en hoop bieden. Deze zaken kunnen goud waard zijn voor anderen!

Enkele tips voor je tekst;
  • Houd het respectvol.
  • Gebruik fictieve namen. Wanneer we je verhaal plaatsen doen we dat alleen anoniem.
  • Probeer niet te lange teksten te plaatsen maar iets, dat de aandacht van de lezer grijpt
  • Beschrijf welke concrete problemen er in de relatie voorkwamen.
  • Hoe heb je het hebt kunnen hanteren en oplossen, welke hulp / mogelijkheden heb je gebruikt?
  • Vertel ook welke acties je ondernomen hebt om los te komen / te herstellen en waar je het meest trots op bent...

 

 

 

 

66 reacties op “Jouw Verhaal


Comment author said

Door Tio op 30 oktober 2016 om 14:31

Als al die kwartje op z"n plaats vallen na die tijd dan gaat er wat door je heen. mensen die er niet mee bekend zijn weten dat niet. Ik hoop op gelijkgestemden en geestverwanten die weten waar je het over hebt. Dan zeggen ze kop op en gen de schuld van dingen die de narcist heeft aangericht omdat die dat reclameplaatje zo goed weet neer te zetten die als velen als ideaal gezien wordt. Zo zetten ze mij neer als zieke en zich zelf de held en het goed voorbeeld. Er blijft weinig van over dan dat innerlijke licht die je ooit was dan dat ze in je aura gaan zitten. Dat sommigen zeggen een schim van zich zelf zijn zonder ooit zich zelf te kunnen zijn geweest in de relatie tot de narcist. En dat je in de cel kunt belanden en hele gevaarlijke situaties terecht kunt komen. Altijd sensatie en tumult. Ja, zeggen ze je moet weer verder. Het gaat door. Je vraagt je af hoe is het mogelijk dat mij dit is overkomen. Goedgelovig of te naief. Misschien misbruik maken van de afhankelijkheid waar je geen inbreng en stem meer hebt. Alles wat je doet moet zoals zij willen. Je bent een blauwdruk van die ander en niet je zelf meer. Er waren ook therapeuten die wilden vieze verhalen uithoren om een seksboekje uit te sparen en uit sensatie en ramptoerisme. Zij hadden een vrij huwelijk en dat wist die vrouw van hun dan wel. Men wou je verdorven maken zodat je er uit zag als het leven van het verrotte leven van Floortje Bloem om vervolgens bij anderen zwart te maken en dat ze kunnen zeggen van moet je daar eens kijken, en je te schande brengen bij anderen terwijl die therapeuten het hebben uitgelokt en zo hebben beinvloed. het liefst zien ze je aan de grond en richten eerder schade en leed aan dan at het goed doet en dan halen ze je weer aan en dan willen ze weer van je af. Het zijn alleen theorieen die ze je aanpraten zonder diepgang. Ze trekken alles naar hun kant toe. Als het aan de therapeut ligt sta je je hele leven buiten de maatschappij. Ze willen zich goed voelen door je neer te halen om zich goed te voelen. met positieve discriminatie. Als bijen om de honing pot komen ze op je af. Van die therapeuten die je zelf crimineel en gestoord zou kunnen noemen of de ongecorrigeerde en overambitieuze uitwassen in dat genre. Mensen verliezen zich zelf eerder met de hulpverlening dan zonder de hulpverlening. Als je zegt hoe slecht ze zijn geweest dan geeft dat hun alleen maar een goed en belangrijk gevoel. Het kan hun niets schelen en walsen over loyaliteiten heen. Vaak weten ze je zwakke eigenschappen en daar spelen ze op in. Het zijn geestelijke gestoorde daders die hulpverleners. Ze zouden in Veenhuizen moeten zitten. Onwelwillend ondeugd dat zijn ze. Boosaardig en kwaadaardig. Het lijken zelf wel narcisten en zullen dat wel zijn. Zij komen er altijd mee vrij. het slachtoffer kan er maar weer eens naar toe in plaats van de dader die het niet bij zich zelf ziet.

 

Comment author said

Door Tio op 30 oktober 2016 om 12:44

Ze maken je identiteit kapot en er blijft niets of niet veel meer van je over. Op den duur zie je het niet meer. Ooit hoop je er op dat het gewoon wordt maar ik geloof het niet. Te naief geweest. Niet kritisch genoeg geweest naar anderen toe terwijl ik wel het niet pluis gevoel had. Had hier naar moeten handelen maar gedane zaken nemen geen keer. Het is nooit te laat. Ze zeggen wel eens de eerste indruk is de beste. Magische gebaren en zoetsappige en flemerige taal. Niets is wat het lijkt in het leven van de narcist. De banden verbreken die zo"n negatieve invloed uitoefenen op je krachtpotentieel . Op den duur overspoelt het je en hebben ze je in hun macht. macht en controle en wanneer het zo ver is laten ze je niet of moeilijk weer los of kun je er moeilijk los van maken. Dat is het dubbele gevoel. Ik wou dat ik kon toen kon vluchten. Ik zwierf in parkjes om maar weg te zijn. De hele avond zat ik met een naar gevoel. Ik moest kleding aan doen die de narcist leuk leek en zat de hele kerstavond mijn kleding af te kammen dat ik een goedkoop klingeljasje aan had. Dit terwijl ik het wel strak en modern vond staan. Je mag niets vinden alleen wat zij vinden dat geldt. het zijn alleen hun opvattingen die gelden en ik mocht er niets van vinden want dan volgde er weer commentaar op. Op den duur was ik een onherkenbare identiteits loze nobody. Uitgezogen en lamgeslagen er niet meer tegenop gewassen voelen tegen de aan en uitzuigende werking en de vat die de narcist op je had kon je haast geen weerstand aan bieden. Het niet meer weten. Voor alle mensen die in zo"n relatie verstrikt zijn geraakt en die er moeilijk weer van los kunnen komen. Zij weten precies de zwakke plekken waar ze je mee kunnen raken en bij mij was dat het geld. Ik kocht soms wel eens een klein dingetje en als ik dan een deodorant kocht zei de narcist van moet dat nou? En bij alles wat je kocht commentaar op leveren en ik kon niet rekenen en met geld om gaan en ik zou pathetisch zijn, en niet contactueel zijn en geen werkhouding hebben en ik zou decadent zijn. De narcist gaf grote bedragen uit aan dure spullen terwijl de narcist tegen mij zei van dat ik maar tevreden moest zijn met mijn zakcentje en dat ik wel eens tegen de lamp zou lopen. Bij alles wat je deed leverde de narcist negatief commentaar en kon niets goeds doen ook al bedoelde je het nog zo goed. Ik sloot mij helemaal van de buitenwereld af, en zag de dingen verkleurd. Ik probeerde te bemiddelen maar dan zeiden sommigen nou het lijkt mij wel een hulpvaardig iemand toe en wie weet is het rommel geweest die de narcist weggegeven heeft. Dit waren spullen waar ik emotioneel aan gehecht was en toen ik dat wou grijpen probeerde de narcist er mee te zwaaien zodat ik het niet kon grijpen en toen de vrachtwagen van de kringloop winkel stopte werd ik met geweld bij de deur weggehouden. Het ging om speelgoed die ik van mijn moeder op sinterklaas had gekregen en dat zei ik nog zo maar desondanks werd het afgepakt en kwam zo maar sluipend zonder kloppen de slaapkamer deur binnen. Heel erg in het groot willen leven en met verfijnde luxe zonder ware inhoud te hebben. Dan wat mensen willen horen. Sommigen kunnen onemotioneel liegen. Niet om kleine dingen maar hele belangrijke en maar wat onverstaanbaar murmelen en mompelen. En als je zei wat ik versta het niet dan nog onduidelijker praten. Het is heel duister die gedachtewereld De narcist lag met zere vinger in bed want had gordelroos opgelopen en toen kwam ik wat tot rust. Nu in lange tijd niet geweest maar het komt nog vaak boven met die vernederingen. De narcist beschuldigde mij het hele huis te hebben leeggestolen en kon zich wel voorstellen dat ik geen vrienden of kennissen had. Ja, na opgesloten te zijn geweest door de narcist en voorgelogen en bedrogen. Zo zong de narcist een liedje tegen mij van je bent een liegbeest een liegbeest van achteren en van voren en iedereen mag het horen van achteren en van voren. Altijd onwaarheden leugens en vernederingen en zich zelf de beste voelen. Het leek alsof zij deden alsof zij onvervangbaar waren in het werk wat zij deden alsof niemand het zo goed zou kunnen als zij. En heel kinderlijk afkraken op uiterlijk kapsel en kleding. Toen de narcist een automobilist wou afsnijden in het verkeer wees die automobilist naar zijn voorhoofd omdat de narcist zo impulsief in parkeerde. . . . .

 

Comment author said

Door Tio op 30 oktober 2016 om 13:02

Waar moet je naar toe als je in zo"n relatie verstrikt bent geraakt en je wil weg? Op kamers gaan wonen in een andere stad, of bij kennissen familie of vrienden die gaan bemiddelen bij de narcist en de narcist gaat het wat sussen dat het allemaal wel wat meevalt. Ze trappen er geloof ik nog in ook en daar ga je weer. De afhankelijkheid houdt je gevangen daar in . Een plek voor je zelf had je niet meer. Toen dacht ik had ik dat flatje wat ik had maar gehouden want dan had ik nog een plek voor me zelf gehad. Ze denken altijd in het voordeel van zich zelf en ik mag daar voor ingezet worden om hun doel te bereiken. Je voelt je net een voorwerp of een object. De narcist maakte lekkere hapjes voor mij klaar maar verder was het geen leven dan dat je dat uit noodzaak moest doen omdat ze je van het maatschappelijke leven afgesneden hadden en al zo veel macht hadden dat je niets meer kon zeggen. Je had niets te zeggen. De narcist deed de boodschappen en kookte het eten en ik betaalde de huur en gas water elektrisch. Bij alles wat ik hier had inclusief eigendommen dachten ze dat het van hun was. Men werkte mij sluw tegen.De narcist eigende mijn eigendommen toe en heeft dit op sluwe wijze achterovergedrukt door achter mijn rug om de kringloopwinkel te bellen. Men wil glans en luister glitter en glamour en alles in het groot. cash willen en mij als een bedelaar behandelen en mij ook zo neerzetten bij anderen. Ik geloof dat zij mij in het bijzin van anderen verloochenen. Ze wissen je bestaan uit, en bestaanszekerheden om je maar vast te houden. Je hebt geen aanknopingspunt want het heeft geen einde en begin. Als ze je eenmaal in hun macht hebben dan laten ze je niet snel weer los. Er viel niet mee te praten. Bij een huisarts was dit ook zo. Eerst fouten en daarna mij beschuldigen en daarna de politie bellen en dat met een patient. Praten was er niet bij dan als ik mijn verhaal deed dan vonden ze mij verward en dit was koren op de molen voor hun. .

 

Comment author said

Door een verdrietige mama op 26 juli 2016 om 15:12

Ik heb 6 jaar relatie gehad met een 12 jaar oudere man. Ik zorgde voor zijn nu inmiddels 2 tieners, maar wou een kind van mezelf hebben ook. Na 3 jaar relatie stemde hij toe (nu zegt hij dat ik hem gedwongen heb). Ik kan mijn relatie samenvatten als Assepoester.
De relatie met zijn kinderen verzuurde, pubers en ik stond er altijd alleen voor. Zijn kinderen kwamen toch voor hem en niet voor mij. Waarom moest ik dan alles voor ze doen? Zijn dochter had besloten om niet meer te komen (ik heb ze uit huis gepest).Nu ik weg ben zou de relatie met zijn kinderen terug optimaal zijn! Ligt het dan toch aan mij?
Mijn familie had het al vrij snel in de gaten dat hij kinderachtig reageerde, maar ik gaf hem altijd gelijk. Zo zag ik mijn familie veel minder. Ook had hij geen contact meer met zijn familie.
Moest hij me niet aan de deur hebben gezet voor een nog jonger exemplaar die 17 jaar jonger is dan hij was ik er mss nog!
Het lastige dat ik vind is het twijfelen aan mezelf. Is hij wel narcist? Ze isoleren je maar letterlijk doen ze dit niet. intimideren maar hoe? Is het al spelend met de handen naar mijn keelgrijpen of al lachend zeggen dat hij jacht ga houden op mij met een kruisboog? is dit het dan?
Thuiskomen van mijn bevalling en moeten koken poetsen en een maand op de zetel slapen zodat hij niet wakker zou worden is dat het?
Zo kan ik nog veel zaken opnoemen. Maar er is twijfel.
Nu heeft hij een nieuwe relatie (we zijn 1,5 jaar uit elkaar) is zijn nieuwe vriendin al 5 mnd zwanger en gaan ze volgend jaar trouwen. Zal het bij haar wel lukken? Is zij zoveel beter dan ik?
Het nieuwe meisje stelt zich tevens zeer arrogant tegen me op. "je moet niet zagen of je bent zot, ..."
Ik baal er van dat nu mijn 3 jarig dochtertje door haar wordt opgevoed. Wat doe ik met dit gevoel? Ze zijn nu op reis, ik mag niet weten van wanneer tot wanneer ze in het buitenland zijn, geen sms met we zijn goed aangekomen en al zeker geen telefoontje om haar eens te mogen horen....

 

Comment author said

Door Truus op 5 april 2016 om 01:09

Zoveel herkenning hier. Ik heb 8 jaar relatie gehad met narcist. Toen ik zwanger bleek te zijn waren mijn eerste gedachte " nu kom ik nooit meer van hem af". Achteraf was ik toen al een vrak. Emotioneel/ psychisch leeg gezogen. 3 Wkn na de geboorte bleek ik borstkanker te hebben. Mijn immumsysteem was volledig ontregeld. Het was op. Geen enkele keer is hij mee geweest voor een chemotherapie toediening laat staan de 30 bestralingen. Hij was natuurlijk onmisbaar op het werk. Als hij dan thuis kwam dook hij direct achter de pc. Terwijl ik lag te vechten om te overleven heeft hij ook nog eens al mijn spaargeld vergokt. Al snel bleek hij het slachtoffer te zijn.

Nu 10 jaar verder sta ik nog steeds in contact met hem door onze zoon. Die inmiddels ook al jaren onder zijn misbruik, emotionele mishandeling, etc. lijd. Hij kamt met enorme faalangst, onzekerheid, hechtingsproblemen en heeft nog niet volledig het besef hoe zijn loyaliteit op sluwe wijze misbruikt wordt. Uiteraard legt de narcistisch vader al zijn verantwoordelijkheden bij zijn kind. Nog nooit is zijn vader mee naar school geweest, ouderavond een rapport doorgelezen. Laat staan naar het welzijn van zijn kind gevraagd of enkele betrokkenheid.
Alle liefde, respect, geduld, eerlijkheid die ik in zoonlief stop lijkt hij op een afgrijzelijke manier op te zuigen. Hij gaat werkelijk over lijken. Heb nu na 10 jaar besloten dat zoonlief alleen naar vader gaat als hij wilt. Voorheen was er een omgang van om het weekend. Ik heb de narcist godzijdank vrij snel kunnen ontmaskeren bij GGZ waar ik weer ben beland met zoon vanwege zijn enorme onzekerheid, faalangst, etc. Laatste tijd herken ik zelfs wat narcistisch trekken bij hem. Verborgen narcisme.......ik kan er boeken over schrijven. Ook weet hij steeds weer zijn nieuwe lieve slachtoffer dames als een pitbull op mij af te sturen. Mijn maag draait inmiddels om als blijkt dat hij weer mijn kankerziekte en zijn eigen zoon misbruikt om nieuwe relatie op te bouwen. Zij, zij heeft nog geen idee wat haar te wachten staat. Ik ben inmiddels 40 jaar......het leven begint bij!

 

Comment author said

Door Jo op 19 oktober 2015 om 07:12

Ik ga momenteel door mijn tweede scheiding. Na het verlies van onze oudste zoon vluchte mijn eerste man, we noemen hem Dank hier, nog meer in drank dan de jaren ervoor. Toen ik hem het eerst zag had ik eigenlijk een afkeer. Maar hij zag me en zei:" Dat wordt mijn vrouw " en zo geschiedde het ook. Overal waar ik kwam, was hij ook. Hij charmeerde me. Wist juist welke dingen belangrijk voor me waren en gebruikte deze om me te overhalen. Voor ik het zelf door had en ondanks de waarschuwingen waren we getrouwd en ik zwanger. Ik Was net 18j , hij 6j ouder. Terwijl ik het gezin draaiende hield was zijn belangrijkste bezigheid zichzelf. We hadden 2 zonen, waarvan de oudste aan een zeldzame ziekte leed. Toen hij bijna 4j werd stierf hij. Daar ik graag een groot gezin wou (en Davy, waar ik later achter kwam, meende dat we weer sex hadden als ik zwanger was... ) volgde binnen het jaar onze 3e zoon. En daarna nog een zoon. Davy zei dat hij 10 tot 15u per dag werkte. Ik beaamde dat. Terwijl hij meestal bezig was met dingen die hij leuk vond terwijl zijn pa de meeste taken van hem overnam. Zowel in ons gezin als daarbuiten en het geld ook nog door in zijn handen schoof. En dat geld vloeide rijkelijk aan zijn hobby's en drank. Hij was in gezelschap altijd de plezantste , de royalste, de gene die in de belangstelling stond. Maar tussen onze 4 muren was hij een ander man. Hij was grof, kleineerde me, trok zich niets van de kinderen aan, noch van mij. Tenzij hij sex wou. Dat moest minstens 3x per dag. Vluggertjes niet meegeteld. In het begin dacht ik dat het kwam door een hoog libido en zijn egocentrisch gedrag omdat zijn moeder hem rot verwent had en nog. Hij dronk steeds meer. En was dan gewelddadig. Of hij eiste sex. Of hij ging vreemd. En de dag erop spijt. Grote kado's of deed iets wat ik belangrijk vond. Mr de tijden werden steeds erger. Onze 3e zoon was een ander kind. Niet zo gemakkelijk als de rest. Later bleek dat hij ook een ziekte had, maar geen levensbedreigende. Autisme in de vorm van asperger. Wanneer ik probeerde aan te kaarten dat hij anders was, kon dit niet. Beelde ik me dat in, voor aandacht. We hadden immers al één zoon gehad met een afwijking en dat kwam bij hem in de familie niet voor. Daar waren ze perfect. Hij kon er niet mee om. Werkte al zijn frustratie uit op mij, sloeg nooit. En dat zei hij dan ook. Maar hij stapte me. Trok me met mijn haren bed uit. Wrong mijn polsen om.. Enz. Ik weigerde steeds meer sex. Terwijl hij zichzelf dan opdrong aan me. Ik legde de oorzaak bij de drank. Maar na verloop gebeurde het ook dat hij niet gedronken had. Ik had al vanalles geprobeerd, maar er nooit veel over tegen anderen gezegd. En ergens kwam ik op een punt dat ik het normaal vond. Tot ik me bij mijn moeder versprak. Zij verplichte ons tot therapie of scheiden.
Hij belde een therapeut. Maar ik kreeg ook een briefje thuis wat ik daar niet mocht zeggen. De eerste keer zweeg ik. Hij haalde me door het slijk. Ik Was de oorzaak. Hij kon er niets aandoen, was zijn conclusie. De 2e x zei ik dat hij vreemd ging. Hek barsten. Hij brulde en tierde stapte in de wagen en reed weg. Daar zat ik. "Wat was dat?" Vroeg de therapeut. "Oh,dadelijk komt ie terug en brult ie in de auto en dan krijg ik ze thuis weer gereten" antwoorden ik alsof het de Normaalste zaak van de wereld was. En idd daar stond hij weer. We zijn nog 2x terug geweest. Ben de laatste keer te 25km naar huis gewandeld. De therapeut zei me toen al dat dit nooit goed kwam. Hij beloofde me erna minder te drinken. Want daardoor kwam het.. Nog 2j ben ik gebleven. Voor de kinderen. Voor het huis en alles wat we opgebouwd hadden. 2j zijn agressie en verkrachtingen getolereerd, al vond hij dat ik zijn vrouw was, daarmee mocht je het geen verkrachting noemen. Moest ik maar meer met mijn benen gaan open liggen. Wat ik op Den duur dan ook deed. Alles om hem toch maar gelukkig te maken. Ik heb altijd geweten dat ik biseksueel was. Maar vond als je in een relatie zat dat je monogaam moest zijn. Hij manipuleerde me via spelletjes en uitdagingen voor wie verloor, die tot het kussen van een vriendin die ook bi was, leidde. Iets wat hij met hun geregeld had. Bedoeling wij vrouwen vrijen zodat de mannen konden kijken. En erna ieder met eigen partner sex had. Maar ook snel was hij dat weer beu en stelde voor om partnerruil te doen. Iedereen stemde in. Ik wist ergens dat dit al die tijd zijn bedoeling was geweest. Behalve de andere vrouw. Oh wat was zijn ego gekwetst. Maar hij hield zich in. Tenslotte waren er anderen bij. We speelde het spel zoals afgesproken.
Toen liep het fout. Maar deze keer hield hij zich niet in. Het andere koppel nam het voor me op. En de ruzie brak uit. Ik stelde ze gerust. En ging naar hem om hem te geven wat hij wou. Sex. Maar hij was zo brut dat ik het niet meer kon. Door met mijn vriendin te vrijen, wist ik weer wat liefde was en je goed voelen bij sex. Ik zette er een punt achter met Hulp van mijn vrienden. Maar eerst had ik zijn smeekbede nog verhoord. En hem de kans gegeven om in een maand tijd te laten zien dat hij echt besefte dat hij de fout in ging. Elke dag deed hij iets anders. Kado's kopen en Lief zijn de ene dag, de andere tieren en dreigen. Tot ik op een dag onverwacht binnen kwam en ik zag dat hij onze 3e zoon met zijn haren van de grond had en stampte . Ik heb de spullen van de kinderen op de rem ook geladen en ben vertrokken. Hij heeft lang gedreigd. Dat ik echt schrik had dat hij hun iets zou aandoen om mij te kloten. Heb verder niets meegenomen. Gezorgd dat hij het huis kon houden door me een habbekrats te laten uitbetalen. Terwijl ik drie Jobs had en hij af en toe 1. Hij betaalt nog minder dan het minimum als alimentatie voor de kids. Over die jaren is ook nog veel te zeggen. Hij is wel een veel betere vader geworden door de scheiding. We zijn 15j samen geweest. Waarvan 13 getrouwd.
Dus ik dacht dit gebeurt me geen tweede keer..
Ik kan mezelf wel met de kop tegen de muur slaan dat ik weer zo blind heb kunnen zijn.
De eerste 6j waren opzich goed en hij gaf me een heel geborgen gevoel. Hij was open en eerlijk over de stommiteiten die hij gedaan had. En dat hij daarvan geleerd had. Hij was 4j jonger dan mij en hij feeste graag. Hij gaf eerlijk toe dat hij af en toe drugs nam. Maar dat hij er ook zo mee kon stoppen. Dat hij al van zijn 18j alleen woonde . 6j in een restaurant gewerkt had en ook een relatie van een zelfde periode achter de rug had. Ik had 3 jonge kinderen, waarvan eentje met extra noden. Dat was allemaal geen probleem, hij had bij wijze zijn 20j jongere broertje de eerste jaren groot gebracht. Maar al die feiten bleken later opgeklopt te zijn. En was hij niet onmiddellijk zoals beloofd gestopt met de drugs. Was hij op zijn 17e er praktisch thuis uitgegooid. Had hij op zoveel verschillende scholen gezeten en geen diploma. Een relatie gehad met een kind van 14 tot haar 17 jaar tot dat zij door had dat hij haar constant bedroog en ze hem een koekje van eigendeeg gegeven heeft. Hij een paar jaar Leer contract gedaan had en geen bijna baas was. En zijn moeder, op de brats ging en dan zijn kleine broertje en zusje bij hem, bij hun thuis liet. Terwijl hij nog zijn roes uitsliep en er altijd wel iemand daar was om op de kleintjes echt te letten als het ging om eten , wassen en plassen. Ik ben zo blind geweest en heb zoveel excuses gezocht om dingen goed te praten en ze niet onder ogen te moeten zien. Omdat hij heel goed weet hoe hij compassie moet opwekken, omdat hij heel goed weet wat mensen willen horen. Het lijkt of hij oprecht is, maar lijd onder het feit dat hij een zeer slechte opvoeding heeft gehad. Ik heb ooit zelfs een gesprek gehad met hem over narcisme in ouder kind relatie. En waarschijnlijk is zijn moeder ook een narcist. of net niet. Zij heeft haar kinderen altijd het gevoel gegeven dat ze niet goed genoeg waren. Dat niets had, maar alles voor hun over had. Terwijl ze altijd bratsen was of betaald werd om op andere kinderen te letten ipv ervoor haar eigen kids te zijn.
Mijn tweede man , die noemen we Peter, zou een slachtoffer zijn van een narcistische ouder. . . Nou ik laat jullie erover oordelen. Van de 11j samen, heeft hij er misschien 5 gewerkt. Ik heb op één jaar na, en da was tijdens mijn revalidatie na een ongeval, altijd gewerkt. Waarvan 2j ook nog opnieuw gaan studeren 1dag school en de rest zelfstudie en fulltime stage. En de laatste jaren werk ik de klok rond mijn lichaam kapot om rond te komen. Terwijl hij al het door de ramen eruit gooide. Maar altijd klaagde over de dingen die ik dan thuis niet deed. Hij kookte eten, tja hij was tenslotte kok en mijn eten trok toch op niets.. maar zoals de kinderen zeggen, als hij honger had. En hij stond om 13u op want had heel de nacht liggen gamen. Daar is hij naar eigen zeggen super goed in. En das zijn team en zijn kill's. En had om 17 a 19u nog gene honger , want hij had om 15u warm gegeten. En ik was werken. Hij hield nooit rekening met iemand anders dan zichzelf. Dat kon hij niet onthouden want hij had een slecht geheugen.
Dat kwam door het blowen, maar dat moest hij doen. Dat was een natuurlijk medicijn om hem rustig te houden. Hij rookte tussen de 400e en 800e per maand. Natuurlijk heb ik dat niet zomaar toegelaten. Ik heb me er zelfs heel hard tegen verzet. Maar dan werd hij agressief. En gaf ik weer toe. Of hij pikte geld van de kinderen, zijn broertje die hier al 6j in woont of mij. Maar ook van familie en vrienden. Hij heeft lak aan de wetten. Zijn niet van toepassing op hem. Zoals hij het zegt. Hij weet wel wat hij doet. Dus de ene boete na de andere. Maar telkens weer kon hij daar niets aan doen. Op een bepaald moment. We hadden net weer besloten uit elkaar te gaan. Krijgt hij een zwaar ongeval. Hij reed te hard en onder invloed iemand dood. De eerste nachten had hij nachtmerries. Mr na een week of twee drie, hoorde hij dat die man waarschijnlijk zelfmoord had gepleegd. Hij verwijt sindsdien die man van zijn nieuwe wagen te vernielen. De boete kosten. Dat hij rijverbod heeft. Hij heeft totaal geen schuldgevoel. Enkel woede omdat hij nu een hoop ellende heeft. Want met de omnium bestelde hij een andere wagen . En ook deze reed hij nog geen 3w later bijeen. Oke niet zijn schuld deze keer. Want ze hebben aan een roodlicht achterop de auto gereden tegen 140km/u . maar hij had zijn inschrijvingsbewijs niet binnen gedaan en tegen de verzekering gezegd van wel. Die vonden een , maar was van de vorige. Zelfde model, bouwjaar, kleur, enz
Dus hun schuld geen verzekering. De kosten liepen alleen maar op. Van uitgaven aan een fles cola van 2,5e tot Duizende euro 's aan zinloos geld. Schulden van voor mij die bleven komen en we geraakte steeds dieper in de put. Hij geeft nog steeds de schuld aan alles en iedereen. Maar vooral aan mij. Want ik had hem beloofd dat we het goed konden hebben. Ja, als je er samen voor gaat niet als hij de kar steeds terug trekt. Maar hij vind dat hij grootse dingen heeft gedaan. Hij kneep mijn keel dicht als ik hem confronteerde met zijn leugens en bedrog. Hij maakte me zwart om compassie te wekken bij andere vrouwen. Het ging altijd over hem. Zijn ellende. Zijn triomfen. Zijn wil. Zijn wet. Ik heb de dood in zijn ogen gezien. Ik heb zelfs een korte tijd mezelf in de escort geworpen omdat er geen geld overbleef door zijn uitspattingen voor eten, rekeningen of warmte. Om dan te horen te krijgen dat ik een vuil hoer was. En ik weet dat mensen die me kennen, weten wie ik ben. En sommige weten dit, maar de meeste niet. Ik ben er niet trots op. Zoals hij zegt omdat ik hem ooit gezegd heb dat ik van sommige meer respect kreeg dan van hem. Nee, echt niet. Het heeft me vanbinnen kapot gemaakt. Ik ben zwaar over mijn grenzen gegaan. Ik heb mezelf en zelfs de kids verwaarloosd om het hem naar zijn zin te maken.
Mijn lijf is op. Mijn gezondheid heeft zwaar geleden omdat hij altijd voor ging . En ik eigenlijk zware zorgen nodig heb. Maar nooit het geld samen kreeg ondanks dat ik me kapot werk. Hij is nu een paar weken weg. Voor de zoveelste keer. Sommige zeggen jullie komen wel terug bij elkaar. Maar deze keer niet. Mijn ogen zijn geopend toen een jonge meid me zei dat hij haar verleid had om te gaan wandelen in het bos zodat ze zonder de rest erbij haar Verhaal Kon Doen. Op het kerkhof stopte hij op een zonnige avond. Haalde een kleine picknick uit zijn rugzak en veel alcohol. Ik moet jullie de details niet vertellen. Mr ze kwam niet verder dan, jamaar ik heb mijn regels. Hoe hard hij daar normaal ook van walgt bij het minste. Dat hield hem nu niet tegen. En als ik hem daarmee confronteer. Zegt hij:"ze was er zelf bij hè. En heeft ook geen nee gezegd. Ge doet net of ik haar verkracht heb. " en een ander moment zegt hij:" ik wou dat niet. Ge moet eens weten hoe vaak ik dan bij mezelf denk waar ben je toch mee bezig. Stop ermee. Maar dat kan ik niet. Is precies sterker dan mezelf. Gij moet eens weten hoe dat voor mij voelt " einde quote
Nu wilt hij zijn fouten aan me toegeven. Zegt hij dat hij weldegelijk nog van me houd. Wilt hij vergeving om opnieuw te beginnen en dat ik dit niet aan de grote klok hang. Zodat we als vrienden verder kunnen. Hij geeft me tenslotte ook het huis en de auto. Terwijl ik nog eerst goedkeuring moet krijgen van de bank en er 30000e ingestopt heb van mijn eerste scheiding en hij niets. Zijn auto een wrak is en hij rijverbod heeft. En dit altijd al mijn auto was. En vooral dat ik stop met hem daarmee te confronteren. Ik moet maar begrijpen dat hij een gebrek heeft en vreemd gaan niet kan laten. Want das voor hem al erg genoeg.
En tenslotte stelde die meiden niets voor en is hij de meeste al vergeten.
Zijn broertje blijft bij me wonen, hij heeft genoeg gezien zegt ie.
Zijn familie en vrienden hebben me zo vaak gezegd dat het gekke werk was. Dat hij enkel bij me was om te profiteren.
En toch klinkt hij zo geloofwaardig als hij zegt dat hij nog van me houdt.
Ik ben geen dokter, ik ben zeker geen betweter, zoals hij me noemde. Ik heb info op gezocht en denk dat ik hier goed zit met mijn verhaal. Ik haat hem en ergens doet het zo pijn om dit op te geven. Omdat ik onvoorwaardelijk van hem hield. Of beter van diegene die hij zich voor deed en het gevoel dat hij me toen gaf. Ik geloofde echt dat hij te redden was . Ik ben de eerste keer al van ver moeten terug komen. Maar dit heeft mij kapot gemaakt. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben vel over been. Heb geen tanden meer. Mijn lichaam is zwaar vergiftigd en ontstoken. Ik blijf lachend vechten tegen de pijn, vechten om eindelijk iets te kunnen opbouwen voor de kids en mezelf. Maar ik ben alle geloof in liefde kwijt. Misschien omdat ik nu besef dat ik een gevaar ben voor mezelf. Ik hunker zo naar liefde van een partner om alles mee te delen. Had zo graag voor mijn kinderen een goed voorbeeld willen zijn. Maar ook zij hebben veel gezien en meegemaakt en zullen getekend voor hun leven zijn.
Ik ben zoveel kwijt door beide mannen. Maar ik sta terug op en zweer dit gebeurt me geen derde keer, want voor mij nooit geen relatie meer..

 

Comment author said

Door Idril op 2 oktober 2015 om 21:28

Beste allemaal,

Mijn verhaal is ongeveer zoals hierboven beschreven. Je hoeft alleen telkens een andere naam maar in te tikken. Ik heb nog de milde vorm meegemaakt als ik bovenstaande reacties lees. Een narcist zal bijna nooit in een spreekkamer van een psychotherapeut belanden. Want immers zij hebben geen probleem. Als ze er wel al belanden (om bijv mee te doen om je niet te verliezen), dan draait het hele verhaal om hem. De therapeut trapt erin en einde verhaal. Dit zal nooit en te nimmer werken. Nu komt het wat ik graag wil voorleggen aan jullie. Bij een narcistische partner weggaan is een hel. Maar soms echt noodzakelijk voor je eigen welzijn en veiligheid. Zeker als er kinderen in het spel zijn. Als je moeder nou narcistische kenmerken heeft ( ik kan en mag de diagnose niet stellen). En nu ik volwassen ben. Tegen de 50, nog steeds me als kind behandelt, moet je dan ook breken? Mijn vader beschermt me nog steeds niet. Ik ben nu volwassen en hoef de goedkeuring niet meer van de ouders/ moeder. Maar wat ik zeker ook niet wil is dat gemanipuleer, de kwetsende opmerkingen en mijn gedrag proberen te veranderen of verbeteren. Het is familie. Met een partner heb je geen bloedband. Of hoe ga je met hen om in een modus die voor mij werkt. Alle tips en ervaringen welkom, veel sterkte allemaal. Amor omne vincit (liefde overwint alles).....

 

Comment author said

Door Anna Sophie op 4 augustus 2015 om 22:39

Lieve allemaal,
Sinds december ben ik vrij van een narcist na 8 jaar vernedering. Ik was uitgeput, onzeker en mezelf helemaal kwijt. Het heeft mij veel geholpen om er over te lezen en ervaringen te delen met anderen. En ik wil nu mijn verhaal met jou delen. Ik hoop ook mannen en vrouwen te bereiken die nog niet weten dat ze een destructieve relatie hebben met een narcist. Ik kwam er pas achter toen het over was. Ik had geen idee! Had ik het maar eerder geweten... Lees mijn uitgebreide verhaal op http://www.ikbenvrij.com

 

Comment author said

Door Joao op 27 juli 2015 om 15:02

DE ONTMOETING

Ik ontmoette haar op een forum op Internet, ze was als au-pair in Nederland, ze kwam uit Nigeria en woonde vlakbij de hoofdstad Abuja. Ik wenste haar een goed verblijf en veel plezier in Nederland. Ik hoorde een paar weken niets van haar tot ze plotseling mij een berichtje stuurde, ik antwoordde netjes en vroeg hoe het ging, na wat e-mails heen en weer gaf ze mij een telefoonnummer. Ik belde haar op en merkte dat ze het moeilijk had, ten minste dat dacht ik toen.

Ik maakte een afspraak om haar te bezoeken. Het was een erg prettig bezoek, ik had nog nooit zo’n vrouw ontmoet, ze was heel erg lief en zorgzaam, ze vertelde mij dat ze het erg moeilijk had in Nederland en dat ze speciaal in Nederland was gekomen om geld te verdienen voor haar familie. Ik maakte weer een afspraak en beloofde haar te helpen daarna kreeg ik allemaal lieve mailtjes van haar, ze was zelfs al Nederlands aan het studeren.

ROMANTIEK IN ITALIE

Niet lang daarna ging ik op vakantie naar Italië. Toen ik in Italië was kreeg ik plotseling een alarmerend telefoontje van haar, ze hadden haar willen verkrachten en was daarna het huis uitgezet op de trein naar Schiphol. Ik gaf haar aan dat ze haar ticket kon omboeken om naar mij te komen in Italië. Gelukkig lukte het om Nigeria om te boeken naar Italië. Daarna had ik een fantastische week met haar en nam haar daarna mee naar huis in Nederland, ze was mij eeuwig dankbaar, ik was haar reddende engel. Overigens was zij erg goed tijdens het nachtelijk samen zijn, terwijl zij beweerde maar een paar vriendje te hebben gehad omdat zij altijd bezig was om voor haar ouders en familie te zorgen.

TOEKOMSTPLANNEN

Om een lang verhaal kort te maken, zij was smoorverliefd op mij geworden en omdat het een prachtige vrouw was kon ik haar niet weerstaan. In Nederland maakten wij afspraken voor de toekomst, zij wilde graag bij mij komen en een gezin stichten want ik was haar reddende engel en zo’n man had zij nog nooit ontmoet, ze kwam alleen maar voor mij naar Nederland.

De maanden daarna Skypten wij veel, ik leerde haar inburgeren via Skype, betaalde haar laptop, haar huur en eten en soms wat geld voor haar ouders. Ik bezocht haar in Nigeria met de kerst en zag heel haar familie en al haar vrienden, iedereen vond haar fantastisch en wenste mij veel succes met haar en de tijd in Nigeria was ook fantastisch, ondanks dat haar familie helemaal niets had. Ik heb nog nooit zo veel armoede gezien als toen in Nigeria. Ze vond mij zelfs zo’n fantastische man dat zij mijn naam op haar bovenarm liet tatoeëren, want ze zou altijd bij mij blijven.

Terug in Nederland regelde ik haar komst naar Nederland, ze had een verblijfsvergunning en mocht de komende 5 jaar bij mij blijven.

DE OMSLAG

Toen zij die verblijfsvergunning kreeg begonnen er steeds meer problemen te komen, het ging van kwaad tot erger, ik moest het interieur van mijn huis veranderen, mocht mijn ouders niet meer uitnodigen, ze hield zich niet meer aan afspraken, bleef soms zo maar een avond of middag weg, ging vervelende discussies met mij aan en met mijn vrienden en deed waar zij zelf zin in had en vond zichzelf plotseling erg goed en fantastisch. Van de sympathieke lieve vrouw welke ik een jaar eerder had ontmoet bleef steeds minder over. Na een cumulatie van problemen gaf ik aan dat zij maar een rustpauze moest nemen in Nigeria. Ze ging voor een maand terug om onze relatie te overdenken, ik kreeg daarna weer allemaal lieve mailtjes van haar dat ze de beste vrouw ooit voor mij zou zijn, ondertussen wist zij mij wel, als vaker, geld te vragen voor haar verblijf en een korte vakantie aan de kust. Want ze zou de komende jaren toch bij mij blijven want ik was weer de liefste man.

Bij terugkomst verviel zij weer in haar oude gedrag, waarna ik haar meenam op vakantie naar Italië, maar ook daar bleef zij weer het bazige type te spelen, het was niet zo als de eerste vakantie met haar, het was verschrikkelijk. Maar omdat ik nog van haar hield gaf ik haar alweer het voordeel van de twijfel. Thuis deed zij inmiddels weinig meer, lag de halve dag op bed, studeerde geen Nederlands meer en had meer contact met Nigeria dan met mij. Op een gegeven moment was ik het zo zat dat ik aangaf dat als zij zich niet aan de gemaakte afspraken zou houden ik de relatie zou beëindigen, wat zou inhouden dat zij terug naar Nigeria zou moeten gaan. Zij lachte mij uit in mijn gezicht en gaf aan dat ik dat toch niet durfde omdat ik te veel van haar hield. Daarop heb ik een brief gestuurd naar Immigratie en Naturalisatie Dienst om aan te geven dat ik de relatie zou beëindigen.

HET DIEPTEPUNT

Toen ik de brief had verzonden heb ik dit haar ook meegedeeld, zij vroeg mij om het in te trekken wat ik weigerde, ik had haar genoeg gefinancieerd, erg veel schoenen, koffers vol met kleding gegeven en leuke tripjes laten maken, want zij had geen cent. Ik vroeg mij ook steeds af “waarom doe je dit ?”, want ik had al eerder aangegeven dat als zij zich niet aan de afspraken zou houden zij terug zou gaan naar de armoede in Nigeria, waarop zij steeds antwoordde: “stuur mij maar terug, doe het dan !!”.

Het was op een zaterdag ik zal het nooit vergeten, ik had haar een week gegeven om haar spullen te pakken en afscheid te nemen van haar vrienden hier, toen plotseling de politie gewapend binnenviel nadat ik de deur had geopend. Ik werd opgepakt en zij werd ook meegenomen, nadat zij was verhoord, mocht ik 6 uur in de cel zitten. Zij had de politie wijs gemaakt dat ik haar met de dood had bedreigd en zij was zo overtuigend dat ik 6 uur vast zat, met vingerafdrukken en de hele mikmak. Na 6 uur werd ik vrij gelaten en de zaak was geseponeerd, de Nigeriaanse schone had de politie ook nog verteld dat ze zwanger was van mij en zij was preventief ondergebracht in een Blijf van mijn lijf huis. Voor dit laatste was ik de politie erg dankbaar, ik denk niet dat zij zonder morren met mij was meegegaan naar Schiphol om definitief terug naar Nigeria te gaan. Het heeft even geduurd, maar intussen is zij weer terug in Nigeria en heb ik thuis foto’s gevonden van een echo, ze is inderdaad zwanger, maar of het mijn kind is ? Ze bleef vaak lang weg en hield zich standaard niet meer aan de afspraken. Zelfs naar de dokter voor haar zwangerschap nam zij mijn niet mee.

Daarna ging ik wat googlen op haar gedrag en met een paar trefwoorden kwam ik direct op narcisme terecht. Ze had overigens niet alleen mij belogen, maar ook haar ouders, haar familie en haar vrienden, die allemaal geschokt waren en niet geloofden dat zij dit in zich had.

Ik ben er eigenlijk goed vanaf gekomen, zij is nog geen 8 maanden bij mij geweest, wat zij nu verder doet weet ik niet en het interesseert mij ook niet meer. Nederland kan zij voorlopig niet meer in, de politie heeft haar op het vliegtuig gezet naar Nigeria en ze heeft een strafblad in Nederland wegens het doen van een valse aangifte. Het is vooral de pijn die je hebt als het over is, geld kan je altijd weer opnieuw verdienen, maar je liefde bij deze partner, kan je nooit meer terug verdienen.

Ook narcisme kent geen grenzen……

 

Comment author said

Door Nonnie op 26 juli 2015 om 15:37

Ookal kom jij doodmoe thuis na een lange dag hard werken, zegt hij: poeh wat ben ik moe, terwijl hij de hele dag niets heeft gedaan. Wil niets doen, stelt nooit iets leuks voor om te doen, laat jou van alles organiseren en bedenken om te doen op een vrije dag, is beledigd als je de hele week niet kunt komen vanwege werk en studie, snapt uberhaupt niet dat je nog wilt studeren naast je werk. Klaagt over het weinige geld dat hij heeft maar solliciteert nooit voor betaald werk. Blijft in zijn eigen kleine kringetje, altijd dezelfde vrienden die allemaal klagen over de maatschappij, altijd de schuld buiten zichzelf. Als je een vakantie regelt voor jullie samen en je denkt dat hij daar heel blij mee zal zijn, reageert hij heel lauw. " Straft" je door niets van zich te laten horen. Ach, ik ken de truukjes. Ik pas ze ook toe. Expres, om te tonen dat hij niet nummer 1 is. Het is voorbij want ik heb het door en het raakt me niet meer

 

Comment author said

Door Micha op 29 juni 2015 om 19:04

Ik weet het niet, twijfel, ligt het aan mij of aan hem...
6 jr geleden elkaar ontmoet via een datingsite, het eerste halfjaar best bijzonder wat logisch is maar toen veranderde er iets. Eerst moest alles samen, veel contact maar langzamerhand trok hij zich steeds meer terug. Niet bereikbaar, kortaf, me steeds verder wegduwen en grootspraak over zichzelf en hoe druk hij het had. Op zijn pc popte een site op, hij zei dat het niets voorstelde dat dat vaker gebeurde maar toch ben ik de andere dag gaan googelen en zag dat hij op chatsites en datingsites stond onder een andere naam. De confrontatie was groot, toch wilde ik verder met hem ook al wist ik dat dit een barst in onze relatie veroorzaakte wat tijd nodig zou hebben. Steeds meer draaide de relatie om hem, hij was druk, ik ook met mijn werk , huishouden en kinderen maar dat deed hij af als oninteressant. Alles waar het over ging was hij, zijn ex relatie en zijn kinderen die grote problemen hadden. Nooit was er in de enkele dagen die we per maand samen hadden écht qualitytime voor ons, zijn ex belde om de haverklap en vroeg behoorlijk wat aandacht welke hij graag gaf. Nooit eens echte interesse in mij of ons maar altijd zijn eigen ding. Zijn ex belde mij, deed haar verhaal over hem, hoe hij leeft in zijn eigen luchtbel, hoe hij was, wat ze met hem had meegemaakt. Ik luisterde even niet wetende dat zei een heel ander verhaal naar hem zou vertellen wat hij aannam ook al was het gelogen, mijn werkelijke versie werd niet gehoord. We gingen door, met regelmaat bleef hij dagen, soms weken weg zonder contact, altijd belde ik hem, nooit eens een lief bericht of spontane actie. Mijn verjaardag werd vergeten, van mijn kids ook, andere verjaardagen pakte hij flink uit, die van zichzelf viert hij nooit. Als zijn kids er zijn ben ik niet welkom, beloftes komt hij naar mij nooit na, al 4 jaar wachten op een weekend weg of kadootje if aardigheidje uit zichzelf voor verjaardag, een kaartje maar nee. In discussies over wat er gebeurt, hoe hij mij buitensluit nooit naar zijn eigen handelen kijken maar vernederende opmerkingen maken, niet naar mij inkijken maar wel erg charmant tegen andere vrouwen. In al die jaren nooit voorgesteld aan kennissen als zijn vriendin, niet samen willen doen en praten over samenwonen terwijl ik san denk en ook bespreek dat dat op deze manier niet mogelijk is, er moet een verbetering van omgang komen. Op deze manier voel ik me alleen goed om te poetsen, koken, strijken en altijd naar zijn verhalen te luisteren en zinidig van advies te zijn. Met iedereen heeft hij problemen over geld, ex, ex-partner, kinderen. Respect is ver te zoeken, hij kijkt niet naar me, raakt me niet aan, is altijd druk met telefoon of pc als hij eens een avond komt, of hij komt om 22u. Is hij eerder dan is het om te eten en daarna achter pc of telefoon omdat programma's die wij kijken hem niet boeien. Ik begin door zijn omgang met mij behoorlijk aan mezelf te twijfelen omdat, wanneer ik er iets over zeg, hij mij een zeikerd, chagrijn noemt en al menigmaal de deur Is uitgelopen en dan dagen geen teken van leven tot ik weer contact opneem. Waar we ook gaan of stAn enkele malen per maand, gooit hij met geld voor zichzelf en de zijne, protserig over zijn verdiensten en hoe goed hij het heeft. Empathie 0,0 operatie, blijft weken weg, problemen, blijft weken weg. Praat nog over ons maar dan bedoelt hij zijn ex, laat zijn jongste kind tussen ons staan en schaart zich daarnaast ipv mij naast hem te zetten om zo te laten zien dat hij ook mij respecteert.
Ik denk inmiddels dat het aan mij ligt, mijn Zelfvwrtrouwen is stukgemaakt en ik wacht op een afspraak bij de hulpverlener. Is deze man narcistisch of ben ik ....

 

Comment author said

Door Luna op 12 juni 2015 om 11:14

Het is presies gegaan zoals ik dacht , Nadat mijn N in Febuarie mij weer op zochte in een cafe waar ik altijd kom, en me smeekte hem terug te nemen, zijn vriendin een h..r noemden waar vrienden van mij bij waren.Maar ik wist inmiddels hoe een N te werk gaat, maar ik wou niet meer heb hem gezegd nee een man zoals jij heeft een knape kop maar is spygisch niet in orde. Ik voelde dat hij me wat wilde flikken, die zelde maand van feb heeft hij zun vriendin zwanger gemaakt , hoe is het mogelijk dat iemand zo kan zijn. Die zelfde maand noemde hij haar nog een H..r riep dat door een heel cafe, Inmidels heb ik een lieve normale vriend , zijn vriendin wil niks van me aan horen omdat hij er zo manupuleerd ik ga haar ook niet meer waarschuwen. Ze gelofen me niet maar heb mensen wie getuigen zijn van wat hij allemaal over haar heeft geroepen in de tijd dat hij haar zwanger maakten en mij smeekte hem terug te pakken. Hier aan kan je zien dat een N sociopaat geen echt gevoel moraal of geweten heeft.Dit soort mensen willen je altijd jaloors of kapot maken als je hun niet meer wild.Het is niet alleen in feb geweest dat hij me op zochten en smeekte dat was al aan de gang vanaf okt 2014 maar ik ben blij dat ik er over ben. dit soort mensen zijn gevaarlijk en vroeg of laat met of zonder kind gaat zijn nieuwe vriendin hier achter komen, ze heeft alle rode vlaggen niet willen zien, ze heeft niet gelezen hoe een N of sociopaat te werk gaat!! Free

 

Comment author said

Door Maria op 26 april 2015 om 17:26

Ik ben opgegroeid met twee narcistische ouders. Ze gingen scheiden toen ik 5 was en hebben 17,5 jaar lang een vechtscheiding gevoerd. Ik deed er voor hen beide niet toe, al was ik soms handig voor hun eigenbelang, ik was voornamelijk een last die in de weg liep. Er werd totaal niet voor mij als kind gezorgd omdat er geen enkele betrokkenheid was, al mocht ik ten alle tijden fungeren als zondebok om frustraties op bot te vieren. Vanaf mijn 5e stond ik er alleen voor in het leven. Daarbij kreeg ik ook nog eens verwijten dat ik een rot kind was, ik faalde als dochter. Ik faalde voornamelijk als dochter omdat ik geen hoge cijfers haalde op school. Maar school was voor mij een plek voor sociale contacten en weg te zijn van thuis, voor de rest kon het me gestolen worden. Ik vond het totaal niet boeiend en verschrikkelijk saai.
Bij mijn moeder, waar ik na de scheiding bleef wonen, werd ik fysiek ook behoorlijk mishandeld. Mijn vader wist dit. Op een dag stelde hij voor bij hem te komen wonen, zodat hij mijn schooljaar kon redden. Niet mij, maar mijn schooljaar. Meneer was zelf namelijk docter in de wiskunde en natuurwetenschappen en daarbij doctorandus scheikundige dierfysiologie, dus behoorlijk prestatiegericht. Dat ik als zijn dochter dreigde te blijven zitten op de mavo, was voor hem een doorn in het oog. Dat ik bij mijn moeder vreselijk mishandeld werd, daar zat hij helemaal niet mee. Hoewel, dat mijn school eronder te lijden had, was wel heel erg. Toen ik alsnog bleef zitten dat jaar (moest op mijn 14e dus naar een andere, vreemde stad, gaat wonen bij een vader die ik amper kende met zijn nieuwe gezin, en nieuwe school midden in het schooljaar en er was totaal geen aandacht voor uit welke situatie ik kwam. Genoeg redenen om te blijven zitten), ondanks dat ik elke dag vele uren achter elkaar achter mijn bureautje moest zitten om schoolwerk te maken, mocht ik weer vertrekken van mijn vader. Het enige dat hij daarmee bereikt had, was dat ik nog meer aversie voor school had gekregen.
Door de manipulaties in mijn familie en de hersenspoeling die ik eraan over hield, heeft het lang geduurd voordat ik besefte dat ik mishandeld was als kind! Ik ben nota bene zwervende geweest van mijn 14e tot 16e, en op mijn 16e eindelijk definitief vertrok omdat mijn moeder me had geprobeerd te wurgen, en toen ik daardoor op de grond gezakt was, probeerde ze met een zwaar object tegen mijn hoofd te slaan (ze was boos omdat ze een verkeerd schoolschrift voor me gekocht had en daar zei ik wat van) waardoor ik besloot dat het niet langer verantwoord voor me was om daar te blijven wonen. En zo kwam ik op mijn 16e op een opvang tehuis voor jongeren terecht.
Maar zelfs met die achtergrond drong pas op mijn 37e door dat ik als kind ernstig mishandeld ben! Hoe kun je dat nu al die jaren over het hoofd zien?! Gewoon al die tijd zag ik mijn moeder als het grote slachtoffer van mijn vader, maar ik mezelf niet als slachtoffer van haar/hun. Maar narcisten krijgen het voor elkaar dat je hun mishandelingen niet ziet als mishandelingen. Ik heb dus al vroeg geleerd om rode vlaggen en alarmbellen weg te drukken. Zelfs om geweld niet te zien als geweld. Dat maakt me tot een cadeautje voor iedere narcist; ik heb geleerd te incasseren, het van me af te schudden, en gewoon weer door te gaan. Grenzen? Wat zijn dat? Ik ken alleen maar ongemak.
Dus zo ben ik 5,5 jaar gebleven in een relatie die zeer destructief was. Voor mij, maar uiteindelijk ook voor de narcist in kwestie. Maar hoewel het een rot tijd was, met geweldige hoogtepunten, maar daardoor ook des te pijnlijkere dieptepunten, bleek het achteraf precies wat ik nodig had. Dankzij deze relatie kon ik de realiteit van mijn jeugd en mijn ouders eindelijk onder ogen komen. Dat is een ontzettend zware periode geweest, dat besef, maar uiteindelijk ben ik blij dat ik nu bevrijd ben uit het fantasiebeeld dat ik mezelf voor ogen hield.
Mijn vader is een aantal jaren geleden overleden, maar ik had met mijn moeder nog altijd het gevoel dat ik het goed moest maken tussen ons. Evenals met mijn zus. Altijd die hoop en verlangens dat het ooit goed zou gaan komen. Nu weet ik dat het nooit goed zal komen, en kan ik die hoop laten varen. Want die hoop zorgde er alleen maar voor dat ik me keer op keer openstelde voor nieuwe mishandelingen vanuit mijn familie. En nu ik weet dat die pijn van geen warme familie hebben nooit weg zal gaan, hoef ik er ook niet meer tegen te vechten. Iedere mens kent zijn eigen pijn en ellende in het leven, mijn familie is dat van mij. De schade die ik erdoor heb opgelopen, is mijn handicap in het leven, maar hoeft mijn geluk niet in de weg te staan!
Nu kan het me niet meer schelen hoe mijn familie over mij denkt en ga ik mijn eigen weg. Het hoeft alleen nog maar goed te komen met mezelf. Ben ondertussen aan een universitaire studie begonnen, waar ik het bijzonder naar mijn zin heb. Wie had ooit gedacht dat ik school ooit nog eens leuk zou gaan vinden, ik niet in ieder geval, maar ik heb mijn plek er wel gevonden. Waarom? Omdat het mijn keuze is! En ik zit er niet om te scoren, maar omdat ik er plezier in heb! Ik geniet.
Een oom zei me eens op een verjaardag: "Je vader zou nu trots op je zijn geweest". Maar waarom zou ik trots en liefde moeten verdienen van zulke waardeloze ouders? Misschien goed bedoeld, die opmerking, maar ik werd er alleen maar pissig om. Mijn vader had altijd trots op me kunnen zijn, al om het feit dat ik zijn kind was of omdat ik mijn jeugd overleefd heb! De studie gaat me makkelijk af, want vergeleken bij mijn jeugd, is studeren een eitje! Tja, wat is succesvol zijn in je leven? Punten scoren? Of ondanks ellende toch nog van het leven te kunnen genieten? Wat mij betreft het laatste.
In mijn verleden was ik als kind maar overgeleverd aan de situatie, nu heb ik een toekomst waar ik zelf iets van kan maken. Een ander kan je breken, maar je kunt jezelf weer helen. En als ik die relatie met mijn narcistische ex niet had gehad, dan had ik mezelf nooit zo goed leren kennen. Dan had ik nooit ingezien waar ik van heb te helen, welke schade ik door mijn jeugd ben opgelopen (Heb 9 jaar zeer intensieve therapie gehad en daar nog niet eens in de buurt gekomen van mijn echte problemen! Werd alleen maar als diagnosen weggezet, dus ik werd weer totaal niet gezien! Laat staan door mezelf!)
Narcisten zijn misschien verschrikkelijke types, maar ze komen niet voor niets op je pad. Er is niemand die zo goed in staat is om je een spiegel voor te houden als een narcist. Omdat zij niet naar zichzelf willen kijken, zul jij wel naar jezelf moeten kijken. Maar dat moet je niet vanuit hun ogen doen, dan leer je alleen jezelf (verder) naar beneden te halen en dat verdien je niet! Maak jezelf geen verwijten, maar neem wel verantwoordelijkheid voor jouw aandeel waardoor je in die situatie met die narcist bent belandt : Waarom ben je zo lang bij zo iemand gebleven? Wat zegt dat over jou? Waar moet je werkelijk van helen? Wat wilde je nou eigenlijk echt niet inzien, zijn gebreken of die van jou? Voor hem/haar voel je je niets waard, maar hoeveel waard ben je voor jezelf?

Heel veel sterkte iedereen! Heb jezelf liever dan de narcist, dan komt het wel goed! Je bent niet zomaar kapot te krijgen, want daar heeft de narciste echt ontzettend hard zijn/haar best voor gedaan, maar je bent er nog! 🙂

 

Comment author said

Door Annemieke op 17 mei 2015 om 22:51

Lieve Maria, Ik heb hier echt geen woorden voor,
Wat je allemaal niet mee hebt gemaakt! ONGELOFELIJK!
Heb heel veel respect voor je, jammer dat je niet gezien werd,
uit het verhaal wat je schrijft, ben je voor mij een heel bijzonder en zeker een heel sterk mens!
Het laatste stukje wat je getypt hebt, heb je heel goed verwoord!
Dacht op dat moment, ze schrijft precies zo als het is.
Maria ik wens je alle goeds en heel veel geluk van de wereld toe, want als iemand het verdiend dan ben Jij het wel,

Groetjes Annemieke.

 

Comment author said

Door Marike op 25 april 2015 om 19:35

Lees nu pas op internet wat er misschien met hem aan de hand is, dus hier mijn verhaal.

15 jaar geleden leerde ik hem kennen via de telefoon, je had toen nummers waar je naar kon bellen en iets in kon spreken en dan konden anderen reageren. Hij was heel leuk aan de telefoon, vlot en communicatief heel vaardig. Al gauw wilde hij me ontmoeten en ik stemde toe. Toen ik hem zag dacht ik: goh wat een goedgebekte charmante man! Een jaar later woonden we samen op zijn initatief, of eigenlijk belde hij me en zei: je raadt nooit waar ik naar onderweg ben en wat ik bij me heb. Naar mij dus met een busje met zijn spullen. Later wist ik dat dat zo was omdat hij anders nog een jaar huur moest betalen van een veel te duur vakantiehuisje waar hij zat omdat hij gescheiden was.

In het begin merkte ik nog niet veel, wel vond ik hem extreem achterdochtig naar mij toe. Maar tegelijkertijd deed hij de mooiste beloften en liefdesverklaringen. Hij probeerde wel dat mijn huurhuis ook op zijn naam kon komen en toen de woningstichting vertelde dat daar een termijn van twee jaar wonen op stond wilde hij een woning kopen en dat hebben we gedaan. Waarom ik er allemaal in mee ging? Was overdonderd en achteraf denk ik ook dat ik in een zwak moment in mijn leven zat, vader doodziek en net ontslag en ook aan de anti depressiva.

Toen we hier woonden veranderde alles eigenlijk al, ik begon zijn macht te merken maar kon het niet benoemen, ik noemde hem wel eens in gedachten "heer en meester". Een van de eerste dingen die hij deed was bij de buren een dichte envelop neerleggen met daarin een brief dat als het mis ging tussen ons hij de woning en de spullen kreeg en ik niks. Ik heb dat toen ook nog ondertekend omdat ik volgens mij toen al een beetje de draad kwijt was.

In de loop der tijd voelde ik wel dat hij loog maar kon er geen vinger op leggen. Zijn ex waarschuwde me wel een keer dat hij met leugens en bedrog in elkaar hing, maar hij kon me heel erg overtuigen dat dat aan haar lag. Het jaloerse gedrag begon toen wel extreme vormen aan te nemen. Ik mocht niet naar het personeelsfeestje van mijn werk omdat dat veel mannen kwamen, als ik niet ging liet ik zien dat ik heel veel van hem hield. Ik ging dus niet. Ook controleerde hij de kilometerstand van mijn auto en mijn fototoestel. Soms haalde hij internet eraf voor hij naar zijn werk ging zodat ik niet kon chatten. Tevens wilde hij liever geen omgang met mijn vriendin, want die was verliefd op hem en met mijn zus want haar man deugde niet en zat achter mij aan enzovoort.

Dit sluipt er zo ongemerkt in tot ik na vijf jaar erachter kwam dat ik niemand meer had, geen baan meer en geen auto. Mocht niet op internet en mocht geen mobieltje maar hij had telkens een zielig verhaal dat zijn ex hem bedonderd had en dat hij daar zo'n klap van meegekregen had en dat dat heus overging en rekende op mijn begrip. En ik heb dat helaas gedaan, ben er niet tegen in gegaan. Heel vaak maakte hij ook hele gemene opmerkingen als: jij hebt geen enkele toegevoegde waarde, iedereen zal bij jou weg gaan, je bent een rare vrouw, je kan hierna niemand meer krijgen. Eerst hoor je dat vol ongeloof aan en later ben je die vernederingssessies, zo noem ik ze maar want ze duurden soms een half uur, gaan accepteren. Tegenin gaan werkt niet, weglopen werkt niet, iets terug zeggen werkt niet. Maar kwam keihard aan.

Ook vond hij iedereen in onze omgeving dom, mij incluis en hij vond zichzelf ongelooflijk slim. Hij wilde dus ook niet met mensen in de buurt omgaan. Ik was toen al op het punt dat ik een sociale fobie ontwikkeld had en overdag al niet meer naar buiten durfde, voelde me minderwaardig, lelijk en dom.

Nu na bijna 15 jaar werd zijn verbale agressie naar mij toe veel erger, ook ging hij dingen stuk maken in huis en ik snapte niet wat er was. Iets op zijn werk zei hij tot ik hem op een avond betrapte achter de p.c. terwijl hij een mail schreef naar een vrouw waarin hij me vreselijk zwart maakte. Toen kwam het hoge woord eruit, hij was al maanden verliefd maar zij was getrouwd en daarom was hij zo van slag. Die vrouw van die mail was de volgende uitlaatklep want dat is de vrouw waar hij komende zaterdag mee afgesproken heeft en ook blijft slapen. Jammer genoeg voor hem is zij ook getrouwd maar dat houdt hem niet tegen.

Het ironische is dat hij me via zijn werk, via zijn mobiel en via de chat bedonderd heeft en zo deze laatste vrouw ontmoet heeft. Dingen die ik nooit mocht. Hij had ook al heel lang Facebook iets wat ik ook niet mocht. Hij heeft zich eerst veilig gesteld dat hij een nieuw iemand had, helaas betrapte ik hem want anders had ik net zo lang voor hem kunnen zorgen tot hij weg ging, dit zijn zijn eigen woorden.

Hij loopt hier nu rond, kil en koud, totaal gevoelloos en zit onder mijn ogen met haar te bellen, appen en chatten. Hij heeft een nieuw slachtoffer gevonden. Helaas moeten we nog een poosje samenwonen want we zijn pas over een week of zes gescheiden maar dat duurde hem te lang denk ik dus nu alvast verder met een nieuw iemand.

Ben kapot en ook op een vreemde manier opgelucht. Ben nog steeds verbaasd en mezelf heel erg kwijt. Heb hulp gezocht en krijg therapie voor mijn gevoel dat ik waardeloos ben en ga verhuizen naar een andere plaats. Heb nu ook Facebook en veel contacten van vroeger terug, en ze houden nog van me! Sommigen hadden wel gezien hoe hij me langzaam maar zeker van de buitenwereld afsloot maar wisten ook dat ik toen niet voor rede vatbaar was.

Ik kijk uit naar een tijd dat ik niet meer dagelijks vernederd of gekleineerd wordt, ik tel nu de valse opmerkingen die hij maakt wel eens, het zijn er zeker tien per dag. Maar kan er steeds beter tegen en toch ook niet maar weet ook dat ik het wel ga redden en dat er straks een wereld voor me opengaat.

Ik wil iedereen die het slachtoffer is van een narcist heel veel sterkte wensen.

 

Comment author said

Door Autje op 1 april 2015 om 19:08

10 jaar lang heb ik met hem samengewoond, 10 jaar lang alles gegeven wat menselijk mogelijk was maar nooit was het genoeg. Het zijn mooie praters, overal hebben ze een verklaarbaar antwoord op wat op dat moment ook logisch lijkt. Ben je zwak, dom of naïef dat je er in trapt, nee helemaal niet. Misschien te goed van vertrouwen, hoopvol en een doorzetter geen slechte eigenschappen. Als ik naar mezelf kijk...ik ben hoogbegaafd en hsp, maar het is een proces dat langzaam gaat. Er brokkelt steeds meer van jezelf af, je levert steeds weer een beetje in tot er niets meer over is.En tuurlijk je weet dat er dingen niet kloppen, je ziet het, je hoort het, je voelt het. En je gaat er absoluut tegen in, je stelt die gevoelige vragen...En dan komt het..ze draaien het zo dat jij diegene bent die zich schuldig voelt, dat jij ondankbaar bent, dat jij geen vertrouwen hebt, dat in jouw ogen alles wat zij doen slecht is. Niemand is perfect ook ik niet maar ik ben dus wel gevoelig voor dat soort verhalen. Emotioneel en financieel compleet leeg gezogen. Kan mensen vermoeien met wat er allemaal gebeurd is maar dat heeft geen zin en is hier al meerdere malen genoemd. Het komt er op neer dat jouw probleem niet zijn/haar probleem is...dat van hem/haar wel de jouwe en aan jou de taak om het goed te maken. Zijn/haar wereld is belangrijk dat van jou niet..jij bent niet meer dan een middel tot een doel...een goeie portemonnee, een warm lijf. Op het moment dat je begint tegen te stribbelen raken ze in een soort overdrive...Het indoctrineren wordt steeds meer..Je doet dit niet goed..dat niet goed, je werkt te veel, te weinig te dik te dun ga maar door nooit is het genoeg..dit soort mensen kunnen niet tevreden zijn met wat ze hebben..het moet altijd maar meer en beter.
Mijn wake up call was mijn bevalling..32 uur gevochten tijdens een zeer traumatische bevalling..meneer heeft de helft niet eens mee gekregen want het duurde zo lang en hij was moe. Ik verloor bijna 2 liter bloed en met mijn kind op mn borst terwijl er diverse mensen aan me stonden te trekken en te duwen keek ik zijn kant op en dacht ik...Met jou ga ik dit kind niet opvoeden. Toch duurde het nog 2,5 jaar..2,5 jaar met ruzie en meningsverschillen, 2,5 jaar waarin ik een emotioneel schild opbouwde. En toen liet ik de bom vallen, ik ga weg. Eerst probeerde hij nog van alles goed te praten, excuses, beloftes maar dat kwam niet meer door. Toen de beschuldigingen, ik had dit gedaan dat gedaan. Toen de pressie middelen..Als jij weggaat krijg je schulden want het huis staat onder water, hij verstopte mijn portemonnee, mijn autosleutels, gsm..Sloot telefoon en internet af. Alles om er voor te zorgen dat ik geen contact met de buitenwereld kreeg. Een kat in het nauw maakt rare sprongen en voor iemand die in ene zijn hele kaartenhuis ziet in klappen kun je extremiteiten gaan verwachten. Ze zetten alles in om er voor te zorgen dat hun wereld niet in elkaar stort geld kinderen niets is te gek. Het enige wat ik kan zeggen is, laat je niet van je pad af brengen, schud die angst van je af jij bent juist de sterke jij hebt de ruggengraat niet hij/zij erken dat je het niet alleen kan en zoek die hand die je nodig hebt want echt ze zijn er ook al denk je van niet. Je ouders, die vriend(in) die altijd dol enthousiast op alles wat je verteld reageert behalve als je het over je partner hebt..die moet je hebben. Want die gaan je hier doorheen slepen. Na alles wat je hebt doorstaan in de relatie...geloof mij je bent sterk genoeg om er uit te stappen. Verhalen van herkenning kun je hier genoeg lezen mijn verhaal is daarop is geen uitzondering en het enige wat ik wil meegeven is. JIJ bent sterk geloof in jezelf, vertrouw op jezelf want je intuïtie is ijzer sterk geworden al die jaren, nu alleen nog daar naar gaan luister. Niet bang zijn voor het onbekende..ja het is een donker pad waar je geen hand voor ogen ziet en geen idee wat er gaat gebeuren. Maar wat wil je? soms is het kiezen voor slecht in plaat van terug gaan naar nog slechter. Hou voor ogen. Je hebt het al die jaren overleefd kun je nagaan wat je in je mars hebt als je die molensteen niet meer om je nek hebt hangen!

 

Comment author said

Door Nonnie op 9 maart 2015 om 19:45

Vertel mij eens, ik twijfel nog altijd tussen narcisme of overige stoornis:
Zware drinker. Zelfbeklag. Doet nooit een poging tot actie, zit hele dagen op de bank.
Toen ik werd geopereerd, bleef hij na de operatiedag een paar dagen weg. Toen we onze droomreis zouden maken, die ik betaalde en ik deze wilde plannen, wilde hij maar niet meeplannen, vond me lastig en beet me toe dat hij " toch als mijn gast meeging". Zegt van me te houden, het zijn vaak woorden en geen daden, als het er op aan komt, zet hij mij buiten spel. Zegt nu, 3,5 week na de breuk dat hij nooit mer een ander wil. Stoppen met drinken? Ja wil hij wel maar dat zegt hij al jaren. Bij vrienden ne vriendinnen ozo gezellige prater, enz enz. Is dit een egoist met een groot ego of een rasechte narcist?

 

Comment author said

Door Mjon op 9 maart 2015 om 21:32

Beste Nonnie,

alleen jij kan voor jezelf dat antwoord geven.
Het gedrag wat je beschrijft is in elk geval herkenbaar.
Om echt een antwoord te vinden en om jezelf te beschermen is het van belang dat je veel kennis opdoet over narcisme.
Veel informatie kun je al vinden op deze website en op het internet in het algemeen.
Ik kan me ook voorstellen dat je gerichte informatie nodig hebt.
Om het simpel te houden (en je niet te overweldigen) is alle informatie verpakt in 3 e-books die samen de effectieve "3H- methode" vormen.
Deze “3H methode” staat voor de 3 H's van; "Herkennen, Hanteren en Herstellen" van narcisme in relaties.
Zo kom je stap voor stap toe aan informatie en inzichten en ben je op weg naar een leven met meer rust, geluk, gezondheid, zelfvertrouwen, succes en plezier!

Het eerste deel in deze serie, met de titel: Narcisme in Relaties Herkennen is een gids voor als je nog twijfelt of narcisme een rol speelt in je relatie of net hebt ontdekt dat je partner wel erg veel narcistische trekjes heeft. Dit eerste deel biedt je een brede basis om echt te ontdekken of je een narcistische partner hebt die je leven negatief beïnvloedt. Dit E-book beschrijft haarfijn hoe je een narcist herkent en hoe je je bevrijdt van de manipulaties van de narcist.

Je ontdekt onder meer:
hoe je narcisme kunt herkennen
wat de essentie van narcisme is
wat narcistische kenmerken zijn
hoe destructief narcisme kan zijn
wat de invloed van narcisme op je relatie is
wat de kenmerken van narcisme in relaties zijn

Narcisme in relaties: Herkennen, is het eerste deel van het drieluik en is het E-book wat je direct en dieper inzicht geeft.

Na het lezen van dit E-book zie je in:
wat een ‘normaal ego’ is
hoe de complexiteit te ontrafelen is
dat zijn projectie niet de werkelijkheid is
hoe de narcist zijn ‘valse masker’ inzet om te overheersen
wat de invloed is van een dergelijke persoonlijkheidstoornis
hoe je door de verdedigingsmechanismen van een narcist breekt

Dit E-book is een handboek en handleiding voor iedereen die verwikkeld is in een verwoestende liefdesrelatie met een narcist.

Naast inzicht biedt dit E-book ook hulp en hoop. Het boek biedt praktische antwoorden en vaardigheden om jezelf te beschermen en weer controle te krijgen over je leven.

Ga voor meer informatie of om de e-books te bestellen naar de website van Trafo Publishers: http://www.trafopublishers.nl/c-261611/e-books

Veel sterkte!

 

Comment author said

Door conny op 2 maart 2016 om 23:09

Inderdaad Mjon, het vergt wat tijd omdat je als slachtoffer slecht geconcentreerd kunt lezen maar je boeken -eboek heeft mij veel opgehelderd en soms als ik ga wieberen omdat ik nog steeds van hem hou, dan lees ik een stukje uit je boeken, huil uit en ga weer door met werken aan mijzelf. Zelfs zijn kinderen en wettig echtgenoten hebben veel aan mijn kennis gehad want ook voor hen was zijn gedrag onverklaarbaar.
Nu niet meer, hij is ontmaskerd en is alles om zich heen kwijt door zijn eigen streken en leugens. Het kost mij moeite daar niet inwendig om te lachen. Als hij denkt van me af te zijn .... foutje, voorlopig niet. Eerst moet hij uit mijn systeem, hoofd en lichaam zijn, dan kan ik zachtjes opstaan en doorgaan te worden wie ik was voordat hij in mijn leven kwam en er na ruim 5 jaar weer uitgelopen is, zonder zelfs maar uitleg te geven of te bedanken voor alle jaren die ik voor hem zorgde. Nu zit hij duidelijk in de fase (staat in e-boek) dat er absolute stilte is van zijn kant naar mij maar ik weet dat hij alles wat hij kan doet om mijn gangen na te gaan.
Hij mag hoor, ik ben niet bang, dat zou hij beter wel kunnen zijn want ik pak hem (nog) een keer terug, totdat hij beseft wat hij met alle vrouwen in zijn leven heeft gedaan zonder enig gevoel van spijt of mededogen.
Het is Pay Back Time

 

Comment author said

Door conny op 2 maart 2016 om 22:57

80 procent Narcist en vergeet dat houden van ook maar, dat begrip kennen ze niet, ze houden alleen maar van zichzelf, de rest is altijd gelogen en angst dat hun "kruisverbanden" met de eerdere slachtoffers uit relaties uit zullen komen.
Dat grote ego herken ik ook en hoort toch echt bij de Narcist, net als de vele leugens waarin ze zichzelf verstrikken en dan weglopen.

 

Comment author said

Door M op 25 februari 2015 om 16:22

Lieve lotgenoten,

Aangezien ik er ook net achter ben gekomen dat ik in een relatie zat met een narcist ben ik erg benieuwd naar andere verhalen van lotgenoten. Ik ben fotografe en ik zou jullie graag willen ontmoeten en een serie portretten willen maken. Dit wil ik ook doen, omdat ik graag een gezicht wil geven aan dit emotionele misbruik zodat anderen daar wellicht herkenning en dus steun uit kunnen halen.

Mocht je geïnteresseerd zijn laat het mij dan a.u.b. weten en wie weet tot snel!

XM

 

Comment author said

Door Sanny op 6 maart 2015 om 14:44

Dag XM,

Wat ben je van plan met die portretten te gaan doen? Hoort daar dan ook een verhaal bij? Iets in boekvorm? Of gewoon een fotoreportage?

mvg, Sanny

 

Comment author said

Door Luna op 19 februari 2015 om 13:53

Ik heb 7 jaar van me leven een relatie gehad met een N.Je valt van de ene in de andere verbazing,je doet nooit iets goed je kan niks zelfs als je het wel kan.Van de ene op andere dag moest ik er achter komen dat hij vreeemd ging en haar ook binnen hele snele tijd te huwelijk had gevraagd. zag op fb foto,s van hun ligend samen op bed met duidelijk de huwelijks ring in beeld.Was geschokt heb er twee jaar over gedaan om me weg te vechten van deze vreselijke zielsvampiers,nooit heeft hij me losgelaten iedere paar maanden kwam hij wel in me beeld, maar ben er sterker en mooijer uit gekomen en dat had hij niet verwacht. Wat een N wil dat je eigenlijk dood gaat of in een gekkenhuis terecht komt . En nu enkele weken geleden boem komt hij het cafe binnen waar ik al heel lang kom met ze trouwe vriend ook een N . ging hij drinken als een gek en zei tegen mij ik wil je terug had je me niet kunnen zeggen dat het gras niet groener is bij een ander , het hele cafe kon mee luisteren ineens was zij een H..r een gedrog wie iedere morgen hem met rare ogen aan keek , zijn smeekbede gingen wel drie uur door gericht naar mij dat ik hem terug moest nemen. Maar opeens zag ik de opervlakige niks betekende praatjes opeens dacht ik nu weet ik wat jij bent doordat ik werkelijk alles over N heb gelezen dat is gewoon me ex nu eindelijk beging ik me goed te voelen krijg weer de goeie respect van gewoon leuke mensen. ik date weer. En Beste vrouwen en mannen trap er niet in. Ze zijn vampiers liegen en bedriegen alles bij elkaar het intreseers ze niks hoe ze jouw achter laten en of misbruiken want ze hebben geen gevoel geen schaamte leven alleen om zich zelf.spelen een paar weken mooi weer en Bam ze vernederen beliegen bedriegen je weer mindfocken is wat ze doen laat hun dwalen in hun eigen ziekelijke spel lach ze uit. En antwoord met je bent een klein kind met je ziekelijke spelletjes Blijf uit mijn buurt. Ze zijn leeg geloof me. hebben andere nodig want kunnen niks alleen. En als jij het niet ben is het morgen wel een ander slachtoffer Lach ze uit en draai je om groetjes een vrouw wie een N overleeft heeft

 

Comment author said

Door Sanny op 13 februari 2015 om 22:35

5 jaar heb ik het met hem volgehouden. De 5 meest ellendige jaren van mijn leven.
Maar in het begin ging het zo ongelofelijk goed. Hij was charmant en lief. Hij belaadde mij met complimentjes over mijn uiterlijk. Hij kocht kleren en schoenen. Hij kwam mij altijd ophalen. Zoveel kleine dingen, die ik nooit had gekend. En in ruil daarvoor, deed ik eigenlijk altijd wat hij vroeg. Ach, wat kon het mij schelen welke film we gingen zien of waar we gingen eten of dat ik nu voor de zoveelste keer niet met mijn vrienden kon afspreken. Ik was verliefd, dus zij begrepen het wel.
Tot ik na zoveel maanden, de eerste kritiek op hem gaf. Want hij wilde met mij gaan samenwonen, maar hij was nog steeds niet gescheiden. En hij wilde dat ik mijn huis verkocht en dat we samen iets kochten. Maar uiteindelijk zat ik bijna met een huis wat ik helemaal niet wilde en waar hij mij volledig voor wilde laten opdraaien. Toen ik daar een stokje voor stak en hem zei dat zijn manier van doen, zijn manipulatie mij niet aanstond, begon de ellende. Hij was die volgende dagen wel boos, maar dat ging ook weer over. Maar inwendig was hij zo kwaad, dat hij zijn plan om mij terug te pakken (omdat ik iets gezegd had dat hem niet aanstond) volledig en grondig had voorbereid. Toen ik enkele weken later weer helemaal in een euforie was, verliet hij mij plots van de ene op de andere dag en ging terug naar zijn vrouw.
Tja, ik had dat verdiend, volgens hem. Ik had hem maar geen kritiek moeten geven. Ik zag hem toch niet echt zo graag, want anders had ik dat nooit gezegd. Ik was kapot van verdriet en begreep het niet. Heel korte tijd later stond hij er terug. Hij wilde mij nog een kans geven. Hij wilde mij vergeven voor wat ik gezegd had. Maar over het feit dat hij mij zo gekwetst had, mocht met geen woord meer over gerept worden.
Elke keer als ik het toch probeerde, werd ik opnieuw gestraft. Hij verzon altijd weer andere methoden, die ik nooit zag aankomen. En het ging van kwaad naar erger. Hij loog altijd, hij bedroog me met andere vrouwen, als hem iets niet aanstond maakte hij ruzie en gaf ALTIJD mij de schuld. Ik had maar niet dit moeten zeggen, ik had maar niet dat moeten doen, ik had maar andere kleren moeten aantrekken, ik had maar beter naar hem moeten luisteren, enz ...
Het heeft lang geduurd eer ik het door had, want hun manipulatie gaat zo subtiel, dat je erin tuint zonder het te merken. En tegen dat je het doorhebt, voel je jezelf nog zo immens klein, dat je geen fut meer hebt om eruit te stappen. En dan blijf je je maar optrekken aan die steeds korter wordende momenten dat het wel goed gaat.

Maar het is me gelukt. Ik zie hem nog regelmatig, maar we hebben geen relatie meer. Ik bekijk hem nu met andere ogen, ik vind hem zielig en kleingeestig. Ik vertrouw geen woord meer van wat hij zegt. Maar ik ga er nog wel mee om, zonder kritiek te geven. Het is mijn manier om er niet van weg te lopen en om mijn demonen onder ogen te zien. Eigenlijk is het gewoon een klein kind dat hard op de grond stampt als het zijn zin niet krijgt. Een zeer egoïstisch persoontje dat gewend is om altijd te doen wat hij zelf wil. En altijd liegt, zelfs als het niet nodig is, uit angst om kritiek te krijgen. Het zijn dus heel onzekere mensen die verlangen naar liefde en aandacht, maar dat zelf niet kunnen geven of toch niet op een volwassen manier. Ze zijn ergens in een kinderfase blijven steken, ofwel omdat ze rotbedorven werden door hun ouders en nooit op hun verantwoordelijkheden gewezen zijn (maw nooit kritiek kregen) ofwel omdat ze een trauma hebben opgelopen in een bepaalde fase en die nooit echt ontgroeid zijn.
90% van de mensen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis, zal voor de rest van zijn leven zo blijven. 10% beseft dat er iets grondig mis is en wil er wel iets aan doen. Waarvan 5% het maar effectief kan, door langdurige therapie. Vermoedelijk zijn dat de mensen die de laagste gradatie hebben. Want uiteraard heeft niet iedereen dat even erg.
Conclusie is dus wel: blijf niet in zo'n relatie hangen, want je gaat eraan kapot. En je sleurt je kinderen daarin mee en geeft hen de duidelijke boodschap dat je jezelf respectloos mag laten behandelen door een partner. Het is nefast voor hun relatie later ...

 

Comment author said

Door Iggy op 10 januari 2015 om 09:15

Beste lezers,

Wat herkenbaar allemaal, niet te geloven. Ik kan veel hier aan toevoegen, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het nu nog niet durf. Ook precieze jaartallen en gebeurtenissen durf ik (nog) niet te benoemen. Ik zal uitleggen waarom.
In het kort: ** Jaar geleden kwam mijn "drama" zoals ik haar placht te noemen in mijn leven. Na ** jaar ellende kwam er een einde aan, doordat ze er met een ander vandoor was. Ik dacht echt dat het aan mij lag, maar nadat ik via via contact had gekregen met de man waar ze mee op de loop was gegaan, begreep ik dat ze daar het zelfde had gedaan. Alleen was hij slimmer dan ik en had hij haar na een paar maanden al buiten gezet. Enfin, dat is dus ** jaar geleden. Nu ik dit lees ben ik ondanks de ellende die erachter schuilt, zo ontzettend blij dat meer mensen hetzelfde hebben meegemaakt. Mensen verklaarden me namelijk vaak voor gek, omdat ze nooit iets aan haar hadden gemerkt. Nee, dat klopte ook, want ze deed alles altijd als er niemand in de buurt was en dreigde me te verlaten als ik er iets over zou vertellen.

Nu kom ik er onlangs achter dat zij een website/praktijk heeft gelanceerd waarin blijkt dat zij zich heeft gespecialiseerd in narcisme!! Daar haalt ze voorbeelden bij aan die duidelijk op mij betrekking hebben, terwijl het nota bene echt andersom is! Ik kan er zelfs na zoveel jaar woest om worden!
Maar ik ben nu zo wantrouwig geworden dat ik zelfs om hier te reageren een ander email-account heb aangemaakt, een andere naam heb verzonnen en dingen niet specifiek durf te benoemen, omdat ik bang ben dat zij ook achter deze website zit. Mocht dit niet zo zijn, hoop ik dat dit verhaal hier gepubliceerd wordt en zou ik graag een antwoord willen op de volgende vraag: Hoe kan het in vredesnaam dat iemand die zo verknipt is blijkbaar papieren kan halen om er een eigen praktijk in te beginnen? Ik gebruik met opzet "is", want mocht ze eventueel "genezen" zijn, dan nog liegt ze en verdraait ze alles.

Warme groet,
Iggy

 

Comment author said

Door Annemieke op 9 december 2014 om 21:11

Hoi, lange tijd geleden dat ik op deze side geweest ben, en O, wat een verhalen, vind dit echt ongelofelijk, wat een ellende allemaal.
Een tijd geleden was mijn verhaal om te scheiden, en dat was ongeveer in september.
Nu op dit moment, zijn we gekomen, bij een scheidings adviseur.
De eerste keer vroeg de adviseur, hoe gaat het, begint Hij in een keer te huilen en zei,
Ik zal wel moeten, doe het nooit goed wat ik ook doe, en hoe ik het probeer!!
WALGELIJK gewoon, en dan telkens die uitstel. Komt hem goed uit.
En ook van eigen schuld dikke bult.
Heb nu werk gevonden maar nog niet genoeg, 16 uren, zeker niet genoeg om te overleven, en Hij, Hij vindhet heerlijk, zo zegt Hij ook, als je zo weinig blijft werken betaal ik geen alimitatie, blijf het via de kinderen in de gaten houden dat je werkt blijft zoeken, zegt hij daarna, natuurlijk betaal ik je, altijd het zelfde met je, je verdraaid alles, en je liegt, O wat een liegbeest beest eerste klas.
Ik heb gestudeerd, ik heb gewerkt, alles alleen Ik,Ik,Ik, en van mij.
Nou deze vrouw heeft ook gestudeerd en gewerkt, tot de kinderen kwamen,toen ben ik thuis gebleven, om voor de kinderen te zorgen, doe thuis alles ik schilder doe de tuin, het huishouden, zorgen voor dit gezin, en geloof maar dat
Ik dit met heel mijn hart en ziel gedaan heb,
Als de kinderen erbij zijn, dan speelt hij de mooie goed zak, zijn de kinderen er niet dan is hij gemeen in alles. En de kinderen zien hn vader zijn gedrag als normaal ,ze weten niet beter, war echt heel erg is.
Zo zien de kinderen mij, als de moeder die niets goed vind, kan geen mooi weer spelen, en er is oneerlijkheid, onrecht waar ik echt niet tegen kan. Ben nu echt de gebeten hond Jij wil weg, en Jij houd niet van papa.
Papa doet zo zijn best, maar je reageerd alles behalve leuk, Sorry , heb ze sinds kort proberen uit te leggen, hoe ik me hierin voel.
Deze vrouw intussen 52 jaar, had haar leven zeker anders voorgesteld, vaak komt er bij me binnen, was er maar een toverstokje, dan was het zeker anders gelopen,
Heb me altijd kwetsbaar opgesteld, alles gedaan uit medelijden voor de ander,
Bang om iemand te kwetsen, maar wie word er eigenlijk het meeste gekwets! ,
Nu op dit moment, staat mijn leven er anders voor!
Heb mijn kinderen verteld, denk nu echt aan mezelf ,en zal in jullie ogen egoistisch zijn, maar dit moet echt, dit komt jullie ook ten goede, dat beloof ik jullie.
Afgelopen zondag, zijn ze naar Oma geweest(schoonmoeder) die ook heel veel kapot gemaakt heeft! Ze gingen, ze zeiden mog net gedag, niet nadekend, hoe zal het voor haar zijn, en heeft ze ook aan het eten gedacht, en dit is niet de eerste keer dat dit gebeurd, jaren heb ik de feest dagen, zonder hun door gebracht, en dat doet heel erg pijn, dat ze er zijn voor hun familie, en niet voor iemand die er altijd voor ze geweest is, en alles voor ze heeft gedaan, als ik het nu opschrijf, krijg ik weer een brok in mijn keel.
Kan en mag mijn gevoel niet uiten. Zo zijn ze zondag gegaan, toen was mijn gedachte, wat zou je graag willen doen, wat je al heel lang wilt, Sauna! Heb mijn spullen gepakt en naar de sauna gegaan, dit is de eertse keer naar een hele lange tijd dat ik echt iets voor me zelf deed, heb genoten en voelde me sterk!!
Wat zal het weer fijn zijn als de feest dagen voorbij zijn, dan kunnen we de vernederingen overslaan.
Heel veel dingen blijven niet kloppen!, in ieder geval de scheiding komt in zicht,
Wat ik ook nog wilde zeggen Ik vind jullie zo dapper, met alles wat jullie mee maken.
Ben trots op je zelf, leef los van een narcist, hoe meer we emotioneel zijn en verslagen, dan zIjn hun op zijn best, daar groeien ze letterlijk en figuurlijk van, ze willen de macht over je, wat heel moeilijk is, probeer niet te reageren, om het uit te leggen, het zal je niet lukken, dit is een strijd die je. Niet wint en ook niet aan kunt, omdat dit zo vaak gebeurd,
Zet jezelf alstublieft op de eertse plaats, hoe moeilijk het ook is en kan zijn,
Jij bent belangrijk, dit is ook jou leven, en wij mogen ook een mooi leven hebben, omdat het zeker verdiend is, laat die ander in hun frustratie en ongevoelig heid, zei hebben niet in de gaten, hoe blij en trots ze met mensen zoals jullie.
Een goede vriend, vertelde me een zin.
HIJ BEGRIJPT JOU NIET! EN JIJ BEGRIJPT NIET WAAROM, HIJ JOU NIET BEGRIJPT!!
Ja daar zit heel veel in.
Wilde jullie heel veel kracht toewensen, en zeker heel veel zelf liefde, luister naar je gevoel, die je heel veel vertellen, en je de juiste weg in willen sturen,
Groetjes Annemieke

 

Comment author said

Door Sylvia op 2 december 2014 om 16:18

Vandaag ben ik eens op onderzoek uitgegaan, ik kwam op de site " de narcist ontmaskerd" en ik schrok me kapot.
Natuurlijk weet ik dat mijn relatie niet klopt en dat m'n vriend niet goed bij z'n hoofd is, maar deze uitkomst had ik niet verwacht.
Mijn vermoedde was al dat hij een persoonlijkheidsstoornis heeft en ik wist ook dat hij in cluster B thuis hoort, zelf vindt hij absoluut niks mis met zichzelf en ligt het natuurlijk allemaal aan mij.
Zelf heb ik een persoonlijkheidsstoornis, behorende in cluster A, ik ben me hier sterk van bewust en twijfel dan ook vaak aan mijn eigen gedachten, hier maakt mijn vriend dankbaar gebruik van.
Als ik hem adviseer om eens hulp te zoeken zegt hij dat ik dat alleen maar wil om mijn eigen "gestoordheid" te maskeren.

Ik ben het zo zat, zo moe, verdrietig en boos.
Ik ben mezelf gewoon kwijt, ik heb mezelf vreselijk in de nesten gewerkt en zie geen uitweg meer.
Ik ben 3,5 jaar met hem samen en er is nog maar weinig van de persoon over die ik daarvoor was, ik heb het gevoel dat hij elke keer een stukje meer van "mij" af wil pakken.
Ik heb van alles aan mijzelf veranderd om aan zijn hoge eisen te voldoen, maar ik krijg altijd maar te horen dat het FOUT is.
Om het kleinste dingetje wat hij niet leuk vindt word ik afgesnauwd en gebekt, ook in het openbaar.
En het ergste is nog dat het vaak dingen zijn die hij ook doet, dan is het leuk, maar owee als ik het doe.
Hij kan dagen lang over dingen boos zijn, dan moet ik elke keer door het stof kruipen om het weer goed te krijgen.
Als hij iets doet wat ik niet leuk vind, kan er geen sorry vanaf, sterker nog hij doet net of er niks is gebeurd en als ik dat niet accepteer dan wordt hij kwaad!!

Twee jaar geleden kon ik het niet meer opbrengen om seks met hem te hebben, na een periode van constante kleinering en een mishandeling kon ik het niet meer.
Dit gebruikt hij om zijn gedrag naar mij goed te praten.
Ook de mishandelingen zijn mijn eigen schuld en is het volgens hem geen mishandeling.
Als ik dat tegenspreek wordt hij kwaad en uiteindelijk gaat hij agressief doen en zegt hij dat hij me niet hard genoeg heeft aangepakt.
Hij heeft me twee keer geprobeerd te wurgen, soms vraag ik me af of ik er nog geweest zou zijn als ik me niet uit alle macht verzet had, hij liet namelijk niet los en leek in trance te zijn.

In de afgelopen twee jaar heb ik geprobeerd om met hem naar bed te gaan, maar dan werd hij boos als ik het niet afmaakte of als ik zelf niet opgewonden was.
Vaak kreeg ik dan te horen dat ik neuk als een hoer.
Ook werd ik in die twee jaar constant door hem belaagd, dan greep hij me ineens bij mijn intieme delen, dit gebeurde meerdere keren per dag en als ik het dan eens zat was en wat van zei was hij weer dagen lang kwaad.
Als ik met hem probeer te praten over dit probleem wil hij dat niet omdat het mijn probleem is en hij daar niks mee te maken heeft.

Sinds kort werkt hij in het buitenland, als hij dan een paar dagen thuis is probeer ik toch aan zijn seksuele behoeften te voldoen zodat we toch een "gezellig" weekend hebben.
Toch krijg ik nog steeds te horen wat ik allemaal FOUT doe, ik regel al zijn zaakjes hier in NL, maar het is nooit goed.
Als ik dan een keer in janken uitbarst omdat hij alleen maar kritiek heeft en mij als voetveeg behandeld krijg ik alleen het commentaar "ow loop je weer te janken".

Ook moet ik constant aan horen hoe geweldig hij zijn werk doet en hoeveel beter dan zijn collega's, het is gewoon walgelijk hoe zichzelf veren in zijn reet steekt en denkt dat hij onmisbaar is.
Als ik dan een keer gesolliciteerd heb, krijg ik al snel te horen dat ik daar niet geschikt voor ben.

In de 3,5 jaar relatie, is het aantal keer dat hij de relatie verbroken heeft niet meer op handen en voeten te tellen. In het begin was het alsof mijn wereld verging, de laatste anderhalf jaar voel ik me de eerste dagen rot, vooral over wat ik voor gemeens ik allemaal over me heen heb gekregen, daarna voel ik me vrij en opgelucht en komt er elke dag weer meer van mijzelf terug.
Echter is het altijd zo dat hij terug komt, eerst om te vertellen wat voor vreselijk persoon ik wel niet ben, meestal daarna over geld wat hij van mij krijgt en cadeautjes die ik terug moet geven.
Hij blijft me dan stalken, telefoontjes, e-mails, voor mijn deur, hij wacht me op.
Uiteindelijk gedraagt hij zich weer als de charmante man waar ik verliefd op ben geworden en ga ik toch weer voor de bijl en begint het verhaal weer van voor af aan.

Ik durf niet bij hem weg te gaan, afgezien dat ik nu financieel afhankelijk van hem ben (dit is nog het makkelijkst op te lossen). Ben ik gaan geloven dat ik een lelijk, nutteloos, onprettig persoon ben en ik nooit meer een andere vriend zal krijgen.
Hij zegt altijd dat ik ondanks mijn FOUTEN en het feit dat ik geen prettig persoon in de omgang ben, ik toch wel een fijne vriendin ben.
Ook maakt hij altijd grapjes dat als ik bij hem wegga hij mij vermoord, het feit dat hij mij al twee keer geprobeerd heeft te wurgen en hij van jongs af aan al erg sadistisch met dieren omgaat, helpt hier niet echt bij en ik denk vaak dat ik echt bang voor hem moet zijn.

Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.

 

Comment author said

Door Silvie op 23 maart 2015 om 12:39

Beste Sylvia,

Wow, ik herken echt heel veel in je verhaal. Niet alleen de vernederingen, beledigingen en walgelijkheden waar je over schrijft, maar ook vooral het seksuele gedeelte. Aan het einde van de relatie met mijn ex had ik precies hetzelfde als wat jij schrijft: na al die verwijten, beledigingen en problemen kon ik het bijna niet meer opbrengen om nog langer seks te hebben, omdat het bijna als een verplichting ging voelen. Niet meer iets spontaans waar je allebei van kunt genieten, maar meer zoiets als "omdat het nu eenmaal zo hoort in een relatie". Heel statisch, koel, ongevoelig en liefdeloos, terwijl het in het begin van de relatie heel anders was. Als ik moe was, het niet afmaakte of echt geen zin had, was ze diep beledigd en werd ze kwaad. En als ze mij probeerde te plezieren (wat niet lukte, omdat ik veel te gespannen was en er echt niet van kon genieten), vond ze het vreselijk als ik niet klaarkwam en had ze er geen enkel begrip voor als ik geen zin had en uitlegde dat ik me te gedwongen voelde en er niet van kon genieten als ze zo aandrong. Ik had heel vaak het gevoel dat het haar alleen maar ging om een prestatie te behalen door mij te laten klaarkomen. Het ging haar dus niet om mij een plezier te doen, maar alleen om de kick die zij kreeg door me te laten klaarkomen. En toen dat door die druk niet lukte, ging ze op zoek naar iemand anders die ze wel kon laten klaarkomen. Dat heeft me echt ontzettend pijn gedaan, het feit dat ze vreemdging omdat die andere persoon wel kon klaarkomen, en dat ze het er bij me in wreef dat ze nu weet wat echte liefde is, dat ze die ander wel kan laten klaarkomen en dat ze nog nooit zo'n liefdeloze, koele en afstandelijke relatie als met mij heeft gehad. En ze vertelde ook dat ze de hele nacht en de volgende dag seks heeft gehad met die ander. Maar ik weet niet of dat wel echt zo is, volgens mij zei ze dat meer om me nog dieper de grond in te trappen. Toen ik met haar ging, was ze na twee keer klaarkomen namelijk al helemaal uitgeput, en vaak had ze daarna niet eens meer zin om mij te plezieren, dus kon ik het uiteindelijk zelf afmaken :-S Had/heb jij dit ook?

En dan nog iets: luister, de problemen in jullie relatie liggen NIET, herhaal NIET aan jou!!! Je hoeft niet te veranderen voor hem, in een gezonde relatie heb je namelijk helemaal niet de behoefte om de ander te willen veranderen. Hij heeft gewoon een enorm groot probleem met zichzelf, en daarom vernedert hij je en trapt hij je de grond in. HIJ is een onzekere loser die zichzelf beter probeert te voelen door anderen naar beneden te halen. Hij schept over zichzelf op omdat hij stiekem enorm onzeker is over zichzelf. Iemand die echt geslaagd is in het leven en sterk in z'n schoenen staat, hoeft een ander niet kapot te maken en te vernederen. Sterker nog, iemand die werkelijk om je geeft en goed in z'n vel zit, zal je juist helpen en steunen bij alles. En weet je, HIJ is degene die in werkelijkheid gestoord is, echt waar, ik word er bijna misselijk van als ik lees wat hij je allemaal heeft aangedaan. Jij doet je best om het beste van jullie relatie te maken en het hem naar de zin te maken, maar doet hij ooit iets liefs terug voor jou? Nee, absoluut niet! Integendeel, hij maakt je kapot. Je bent echt de moeite waard, en je verdient een vriend die je wel bij alles steunt en echt om je geeft. En die zul je vinden ook, dat weet ik heel zeker!
Een kerel die jou in zijn eigen gedachten "neukt als een hoer" kun je het beste meteen bij het grofvuil zetten. Of liever gezegd: afvoeren als radioactief afval, want hij heeft een vergelijkbare invloed op je denken en op je zelfvertrouwen. En het feit dat hij weet hoe een hoer neukt, zegt in feite al genoeg over zijn intenties. Het probleem is alleen dat je dan wel de stap moet durven zetten om bij hem weg te gaan, en ik weet uit ervaring dat dat een hele lastige beslissing is. Je schrijft dat er steeds meer van jezelf terugkomt als hij weg is, dus ergens weet je al dat het uiteindelijk beter is om hem aan de kant te flikkeren. Kies nu gewoon voor jezelf, dat is de beste keuze die je kunt maken. Jij hebt het beste met jezelf voor, hij niet. Enne, er staan echt rijen leuke mannen klaar voor een liefdevolle, zorgzame, begripvolle vrouw als jij, dus daar hoef je je echt geen zorgen over te maken! Laat je vriend maar lullen. Hij weet zelf ook heel goed dat hij je eigenlijk niet waard is, daarom is hij ook zo bang dat je hem verlaat en probeert hij dit uit alle macht te voorkomen. Hoe gaat het inmiddels met je?

Heel veel groetjes en sterkte,
Silvie

 

Comment author said

Door Cora op 26 november 2014 om 11:07

Wat me beangstigt is dat je na verloop van tijd pas merkt dat iemand zo is. De eerste tijd kan iemand zich zo ontzettend mooi voor doen. Eer je er achter komt dat het weer een narcist is ben je weer een poos verder. Daarom liever geen relatie meer.

 

Comment author said

Door Janneke op 23 november 2014 om 12:51

Ik lijk nu wel de therapeut , maar lees iets waarvan ik weet dat het niet meer beter word alleen maar erger . dat houden van hoe moeilijk ook raak je pas kwijt lang nadat je over het eindpunt heen bent . Heel lang denk je ik wil terug ik wil terug . De zuurste appel want als je eenmaal over dat (zogenaamde) houden van bent dan geloof je jezelf niet hoe het mogelijk was . Ik weet hoe moeilijk het is om jezelf uit dat web te werken .Nog èèn heel belangrijk punt...Ga er niet van uit weet zeker dat er niet èèn maar dan ook niet èèn van jullie vrienden zelfs al zou je nog een klein beetje hopen op die ene die het toch wel een beetje door moet hebben niemand zal je begrijpen en omdat ze je niet begrijpen maken ze automatisch een keus . Alleen ben je sowieso en alleen moet je voor jezelf vechten ... Pak de telefoon bel de huisarts en geloof me ook in de hulpverlening stuit je tegen ongeloof . Maak er een ding van maar zorg dat je backup hebt voor het geval je er wel mee stopt . Ga geen energie of kracht gebruiken om nog iets te proberen want die heb je hard genoeg nodig voor jezelf . Ik zou je het liefst zeggen ga nu maar weet als geen ander dat dat pas lukt als het eigenlijk te laat is . Mocht je toch dat kleine beetje eigenwaarde hebben om het nu te doen dan doe het . Hou er ook rekening mee dat het dan pas begint maar iig ben je dan nog redelijk bij je positieve . Ik was er ik ging er door heen zo zwaar en hopeloos en nu lach ik me een hoedje want de kakkerlak dacht dat het mij nooit zou lukken . sterkte .

 

Comment author said

Door Myranda op 13 november 2014 om 11:42

Ik ben een vrouw van net 50 jaar en weet dat ik met een narcist samen leef, alhoewel ik vaker twijfel of ik wel de foute in onze relatie ben. Gisteren ben ik 50 jaar geworden. Ik had gedacht (gehoopt) dat mijn man wel zou opstaan voor mij (1x per jaar) een boterhammetje met koffie te maken voor mijn verjaardag. Nou, hij stond nog niet eens op en bleef in bed, en riep mij, toen ik mijn jas aan het aandoen was, om mijn verjaardagskusje te komen halen in de slaapkamer! Nou boos dat ik werd, liep ik teleurgesteld de deur uit naar mijn werk, waar ik een hele leuke gezellige verjaardagsochtend heb gehad. Thuisgekomen: geen felicitaties, geen slingers, geen knuffels, geen cadeau (hij vertelde al een paar dagen dat hij niets zou kopen!). Natuurlijk was ik heeeel erg teleurgesteld (hoopte toch dat hij zich schuldig zou voelen) en ging ik (foute reactie natuurlijk bij een narcist) boos tegen hem liggen schelden en tieren, wat het allemaal maar erger maakte. Hij reageerde natuurlijk met nog kwetsendere woorden. Ik heb een ellendige middag gehad. Ben maar gaan winkelen voor mijn komende verjaardagsfeestje as weekend (dat ik geheel zelf geregeld heb/moet regelen omdat hij weigert mij te helpen omdat ik volgens hem 'alleen maar mijn zin wil doordrijven door bijv. geen tent buiten op te stellen, niet het eten te nemen wat hij voorstelt, etc). Samen met mijn moeder van 74 ben ik gaan winkelen (die het geheel heeft moeten meemaken en ook geregeld door hem gekwest wordt met hatelijke zinnen/woorden. Ook zij kan er niet meer tegen maar komt elke woensdag voor mij!). Het winkelen vind ik echt niet leuk: Tijdens het winkelen kom ik tot de conclusie dat ik mij geheel afhankelijk voel van hem: welke/hoeveel wijn moet ik kopen (hij drinkt zelf behoorlijk veel dus hij kan het wel weten. Ik drink niet), wat voor eten zal ik serveren en wat heb ik nodig? Hij maakt altijd de keuzes en is 'pissig' als daar niet voor gekozen wordt. Dus kan ik zelf geen keuzes meer maken (en niet alleen hier maar ook op andere vlakken). Hij dreigt nu zelfs dat hij niet op het feestje zal komen en dat het hem niet interesseert dat onze vrienden er zijn. En erg genoeg, ik weet dat een feestje of samenkomen bij ons thuis altijd leuk en gezellig is door hem (of is dat niet zo??) Hij heeft een vlotte babbel en maakt iedereen aan het lachten, waardoor hij de leuke/gezellig persoon is. Ik ben het verlegen, stille meisje in de relatie. Dus weet ik niet of ik mijn verjaardagsfeest wel wil laten doorgaan zonder hem. Ik ben bang dat het een saai en zielig feest wordt. Ik ben nu 25 jaar getrouwd (ons 25 jarig huwelijksfeest is ook in duigen gevallen, dit verhaal zal ik jullie besparen, en hebben helemaal niets gevierd, volgens hem was het maar een 'gewone werkdag'. Wat mij nu elke keer verweten wordt, want het is natuurlijk mijn schuld dat we het niet gevierd hebben) maar ik durf niet/wil nog niet van hem scheiden want ik ben bang dat ik dan helemaal alleen ben (eigen vrienden heb ik niet). En ook heb ik het gevoel dat ik nog van hem hou (want ook ik vind hem leuk en grappig en hij kan ook wel eens lieve dingen zeggen). Maar ik weet dat het zo ook niet verder kan...

 

Comment author said

Door Sylvia op 2 december 2014 om 16:41

Myranda, ik herken het zo, ik ben ook het stille, saaie, serieuze meisje achter de luidruchtige, grappige, spontane man.
Hij is naar iedereen attent en maakt grapjes, vaak denk ik je moest eens weten...
Als ik zou vertellen hoe hij achter gesloten deuren is, zou je het nooit geloven...

Ook het verhaal van je verjaardag...op zijn verjaardag is alles geregeld, dit doe ik met liefde, maar ik weet ook dat meneer zich niet gewaardeerd voelt als het niet gebeurd.
Op mijn verjaardag kan ik zelf alles regelen als ik wat wil en weken van te voren begint ie al dat hij maar niks gaat kopen omdat ik volgens hem toch nooit wat leuk vind.

Gelukkig heb ik mijn eigen vriendinnen en omdat hij e-mails stuurt en berichtjes kan ik bewijzen dat ik niet overdrijf.
Ik begrijp dat het moeilijk is om " alleen " te zijn, mijn vriendinnen zijn er ook niet altijd voor me.
Maar ik denk dat je aan jezelf moet denken en het los moet laten om te bewijzen dat je niet de slechte persoon bent die je man beweerd dat je bent.
Ook weet ik dat het tegenwoordig moeilijk is om nieuwe mensen te ontmoeten.
De keus tussen de rest van je leven "alleen" en een leven met " hem" lijkt bijna ondraaglijk om te maken.
Ondanks dat ik zelf nu ook de grote stap niet durf te zetten, geloof ik heilig dat er dingen op je pad komen die je helpen.

 

Comment author said

Door Janneke op 13 november 2014 om 00:02

Goed voornemen Sander .
Ik zou je graag willen helpen maar wij weten als geen ander dat je het alleen moet doen .
Ik weet natuurlijk niet in welke vorm jij met een narcist verbonden was/bent maar de uitkomst is voor elke persoon hetzelfde .
Ik zou je van alles kunnen adviseren en je zal het best aan willen nemen maar dat lukt gewoon niet .
Het zijn echt de fases waar je doorheen moet en ik weet dat dat zo onmenselijk is en zo niet eerlijk dat iemand het recht denkt te hebben dat jij kapot moet . Ik zie het nu zo .
Ze nemen je hele identiteit over , het spiegelen is verdomd waar . Jou ziel jou adem jou woorden en als je leeg bent heb je geen nut meer in zijn/haar bestaan .
Ik heb wel èèn troost nu.
De leeftijd om op jacht te gaan naar een nieuw slachtoffer samen met de onzekerheid omdat ze het nu even zelf moeten doen en dat dus eigenlijk nooit kunnen beginnen op te spelen .
Wat nog onzekerder maakt en uiteindelijk zo diep zinkt dat het spel over is .
Ik heb het verwerkt op een manier die iedereen afgeraden heeft maar ik kon niet anders en ben zo blij nu dat ik mijn manier heb volgehouden .

Allereerst ben ik er van overtuigd dat narcisten wel degelijk weten wie en wat ze zijn .
Dat het een doodvermoeiend en zwaar leven is voor ze (Net goed ) omdat iedere zin woord daad alles wat ze doen niet gedaan en gezegd word zonder nadenken omdat de angst door de mand te vallen in de loop der jaren natuurlijk wel groter word .
Zij hebben het zeker zwaarder als jij en als jij straks weer lichtpuntjes ziet zweten zij nog steeds .

Woede is zo`n beetje de hoofdmoot geweest van mijn weg naar boven .
Zo zonde van je energie werd mij gezegd .
Razende woede die nog groter werd toen het verdriet een beetje slonk . Die woede en het voornemen dat ook tegen ieders advies in als ik weer boven Jan zou zijn ik tien keer zo hard een hele grote koek van eigen deeg geef !
Probeer het maar . Het heeft mij er boven op geholpen .
De energie die ik voor die woede heb gebruikt heeft mij alleen maar nog meer energie en kracht gegeven .
Eerst is het 1 stap omhoog en twee omlaag en heel langzaam ga je toch naar boven .
Steeds als je denkt dat het niet lukt blijk je het toch te kunnen .
Nu heb ik weer volop energie om mij op de toekomst te storten .
Maar bewaar toch nog iets voor de narcist ..
Hoe moeilijk het ook is en hoe vaak je ook denkt wanneer stopt het .
Blijf je boosheid en woede in positieve zin voor jezelf gebruiken .
Het komt goed .
Sterkte Sander .

 

Comment author said

Door Tio op 30 oktober 2016 om 14:07

Dat er mensen zijn die het erkennen en herkennen. Er wordt tegenwoordig ook vaker over geschreven over het onderwerp narcisme. Ik hoop alleen dat de alarmbellen op tijd gaan rinkelen voordat het zo ver is en misschien te laat is. ik geloof dat sommigen van te voren wel iets aanvoelen van een niet pluis gevoel. De eerste indruk is de beste maar voor sommigen is dat te laat en ook voor mij. Ik had het eerder in moeten zien. Misschien heb ik er een antenne voor of een aantrekkingskracht op sommige individuen. De mensen die hier boven hun verhaal doen hebben weer met verschillende types te maken maar de kenmerken eigenschappen zijn zo identiek aan elkaar, en het zelfde. Omgaan met een narcist is topsport op hoog niveau. Het is een strijd en een lijdensweg en hoop dat ze herkenning krijgen en erkenning door lotgenoten en mensen die er in thuis zijn en hun hier in begeleiden. Zij die weten waar je doorheen gaat. En dan samen het proces wat je doorloopt doorheen gaat. Ik hoop dat het wordt verwerkt. het is ook niet niks. er gaan jaren van herstel overheen voordat je zo ver bent. Er blijft altijd iets van hangen. En dat is nooit helemaal te delen met mensen die er niet mee bekend zijn. Gewone mensen zullen niet zien waar je doorheen gaat. Zij zien de buitenkant alleen maar. Ik hoop dat de politiemacht en de rechtelijke macht ook eens begrijpt wat ze teweeg brengen omdat het slachtoffer van de narcist zelfs in de politiecel kan belanden, of met een dwangopname opgenomen kan worden. Eendracht maakt macht, en gedeelde smart is halve smart. Ik hoop op herkenning en erkenning. Sommigen lezen dan toevallig over dit onderwerp en herkennen dan die trekken ervan in hun eigen relatie en al doende weet men het zeker dat hun partner of naaste waarmee je samenleeft een narcist is. Ze doven langzaam maar zeker je hele identiteit en je innerlijke licht uit. het innerlijke licht moet weer schijnen. Dan denk je van hoe heeft mij dit kunnen gebeuren. Het is niet normaal maar dat druk je weg. Alarmbellen nooit negeren en er naar handelen. Wat een smart en leed hebben deze mensen aangericht in andermans leven. Zij zullen het wel nooit begrijpen. Ik had alerter moeten zijn. Ik had kritischer moeten zijn. De eerste indruk zal dan wel de beste zijn. Dat ze zo erg waren heb ik nooit geweten. dat ze mensen als vervangbare voorwerpen zien maakt dat het een zielloze en destructieve relatie is die je naar beneden haalt en je innerlijke licht uitzuigt. Er is zelfs geen vrijheid van meningsuiting meer. . .

 

Comment author said

Door Janneke op 11 november 2014 om 07:00

Eigenlijk wil ik niet eens meer iets kwijt over MIJN relatie met de narcist .
Voor mij was het woord narcist Ja sorry ik schaam me nu maar wist ik veel een grappig woord .
Een woord wat ik gebruikte als grap .
nu weet ik wel beter .
Deze narcist had zulke vlotte babbels en zo`n goed zakelijk instinct dat je alles wat hij deed en zei zonder twijfel aan nam . Zo heeft hij jaren lang mensen bestolen voorgelogen gemanipuleerd en bedrogen Zijn familie exen zijn kinderen en uiteindelijk kwam ik natuurlijk ook helemaal leeggezogen en uitgeput met èèn vuiliniszak op straat te staan .

Alles deed ik voor hem .De grote mond die ik had in het begin bestond niet meer en ik was niets meer dan een zielig hoopje ellende met maar èèn vraag : Met wie heb ik tien jaar lang geleefd ? .Wat er daarna allemaal gebeurde is zo bizar en niet te beschrijven Hij heeft er voor gezorgd dat ik niet meer kon werken geen dak meer boven mijn hoofd had en uiteindelijk in een nachtopvang van een daklozen stichting moest slapen . Mijn laatste geld gestolen Leugens verspreid Mijn weinige waardevolle spullen verkocht en alles van emotionele waarde zoals babyfoto`s van mijn kinderen maar ook diploma`s en dat alles weggegooid .~eèn vuilniszak en kapot vernederd leeg wilde ik niet meer gelukkig had ik een handjevol hele lieve mensen om mij heen en nu na anderhalf jaar kei en keihard vechten sterker wijzer beter en gelukkiger dan ooit .
Hij heeft mij nooit antwoord willen geven over het waarom ...Een keer geprobeerd een gesprek op gang te brengen maar toen wilde hij eigenlijk alleen maar weten of ik sex met iemand anders had gehad . Tuurlijk dat is wat je bezighoud als je vecht voor je leven ook . Dan is dat echt je prioriteit .
Vanaf dat moment is het met mij beter gegaan en wist ik zeker dat ik niet ziek was maar hij .
Een half jaar geleden begon ik voor 99% zeker te weten dat hij een narcist is .
Het heeft me geholpen zoveel te lezen alsof het over mijn leven ging .
Ik weet dat ik veel lotgenoten heb maar ik had dit ook graag met mijn familie besproken .
Helaas heb ik het vermoeden dat zij denken dat ik het beestje maar een naam heb gegeven voor mijn eigen rust .
En schudden dan maar een beetje ja en nee ...Goed bedoeld maar hoe kunnen zij ook voelen wat ik voel ?
Ik sta er boven nu .
Maar wel op mijn manier .
Ik zie mijzelf al lang niet meer als slachtoffer maar als iemand die toe heeft moeten kijken hoe een lief leuk gek altijd vrolijke teut met ook best fouten maar nooit iets kwaads in zin had en altijd alleen maar gaf daar zo hard voor moest boeten
Ik ga voor die teut zorgen dat de narcist die zelf altijd zo goed de kenmerken van narcisme wist op te ratelen in zijn ontzettend filosofische nergens opslaande gesprekken naar een ander maar nooit het woord narcist zei omdat hij zelf al lang de diagnose wist daar ben ik van overtuigd ook . dat dan nu ook maar eens aan zichzelf toe gaat geven . Nee het beheerst mijn leven niet meer . Maar geknakt op zo`n manier dat je het altijd in je ziel hebt zitten .
En dat is goed . de levensles ..Zo vergeet je nooit te vechten als het moet en de balans is beter dan ooit .
Maar de prijs was hoog en de narcist mag mee betalen .
Zo sta ik er boven

Hoe makkelijk geef je anders iemand een kans om door te gaan ?

 

Comment author said

Door Sander op 12 november 2014 om 12:24

Hoi Janneke,

Respect voor jou. Wat een verhaal, maar ook een enorme kracht heb je laten zien.
Ik vind het heel mooi te lezen dat je niet verslagen bent en het steunt mij ook in de gedachte dat het uiteindelijk goed kan komen.
Ik durf zelf nog niet de stap te zetten omdat ik bang bent voor de gevolgen en nog te geïntimideerd voelt door de dreigementen. Ik vind t zelf heel moeilijk om iemand die in de knoop zit (want dat is een narcist natuurlijk), na zoveel jaar te laten vallen. Maar ik zie ook in dat ik eraan onderdoor ga. Ben mezelf kwijt en volgens mij weten mijn kinderen niet eens wie ik echt ben. Laatst zei mijn oudste zoon "als je nu dood zou gaan, zou ik niet eens weten wat voor muziek ik zou moeten kiezen omdat ik niet weet waar je van houdt" Hij bedoelde t niet verkeerd maar t gaf gewoon aan dat ik mezelf niet meer laat zien.
Janneke, je zal het vreselijk zwaar hebben gehad, maar ik denk dat je het gered hebt en daar put ik dan nog even de moed uit om zelf de strijd aan te gaan om mezelf weer terug te vinden en het geluk op te zoeken.

Pas als je bereid bent de prijs te betalen, krijg je iets wat de moeite waard is.......

 

Comment author said

Door Amaya op 3 november 2014 om 09:34

Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Vandaag ga ik mijn spullen ophalen en komt er een einde aan 7 jaar hel en hemel. Ik heb het volbracht, ben trots dat ik het zo lang heb volgehouden en verminkt omdat ik ben gekleineerd en zelfs fysiek aangevallen. Hij kocht een auto van 25.000,- euro, terwijl het te renoveren huis nog geen keuken en badkamer had. En nu na 5 jaar nog steeds niet! Een van de laatste ruzies ging over toiletpapier. Ik gebruikte te veel volgens hem, moest per keer een paar velletjes minder nemen. Een hele vakantiedag naar de maan vanwege deze ruzie. Ik heb het zelfs geprobeerd, wat resulteerde in smetplekken omdat ik mezelf niet goed schoon kon houden. Vandaag om 13.00 uur ga ik mijn spullen halen. Dit wordt moeilijk, omdat ik afscheid moet nemen van een gaaf huis en van min hond. Ik mag op een kamertje gaan wonen, want financieel ben ik kapot. Ik probeer rechtop te blijven staan, met mijn blik op de hemel. Ik ben vrij en mag doen wat IK wil. Ik kijk uit naar het moment dat de 'molensteen' niet meer om mijn nek hangt en ik me ook echt vrij voel om weer van het leven te gaan genieten. Ik probeer niet bang te zijn en troost me met de gedachte dat hij nog veel banger is dan ik.

 

Comment author said

Door Corinne op 8 oktober 2014 om 20:02

Herkenbare verhalen, goede posten om je aan op te trekken. En je te realiseren dat je niet gek bent...
Ik wist het wel, mijn psycholoog maakte mij dat al duidelijk, het gebrek aan liefde, empathie, inlevingsvermogen bij deze mensen,.... Het stoken, schreeuwen, vloeken, dreigen,..mensen tegen komen die je de rug toedraaien...met wie je nooit iets hebt gehad..ik weet dan al genoeg. ...??? Is weer bezig.

Ik geniet, ik leef, heb lief, ....en alles laat ik langs me heen gaan....ik ben gedegradeerd tot niveau KAKKERLAK...
NOU EN....

 

Comment author said

Door Corinne op 8 oktober 2014 om 07:24

In jarenlange tijden van onbegrepen voelen, intens verdriet, rouw, eenzaamheid, en helaas ook veel opgekropte boosheid, haast ondraaglijke pijn. De reële angst voor gevolgen, die je alleen kunt begrijpen als je van heel dichtbij zo, n iemand in je leven hebt gehad. De maskers,...

De vele Hulp van een psycholoog, boeken, website, forums,...hebben mij erkenning gegeven.
Tijd om los te laten en te zeggen, al vertrapt je mij als kakkerlak. ....NOU EN...

 

Comment author said

Door Anita op 7 oktober 2014 om 23:51

Zo herkenbaar deze reacties hierboven lees zo vaak mijn eigen leven hier terug.
3 jaar geleden heb ik de knoop doorgehakt om een einde aan mijn 24 jarig huwelijk te maken, na veel leugens en bedrog was ik er eindelijk klaar mee. Ik bespaar jullie alle details omdat ik over denk om een boek te gaan schrijven, wanneer de tijd er voor is.
Ik wilde vooral rust, voor mezelf en mijn kinderen en vooral van alle woede uitbarstingen die hun hebben meegemaakt, volgens hem was ik diegene die altijd het bloed onder zijn nagels vandaan wist te halen, ging er ooit zelf in geloven.....ik wilde niet meer die onzekere moeder zijn, die alles goed praatte ik wilde vanaf dat moment de moeder zijn waar ze trots op zouden zijn. Iets in me vertelde me tot zo ver en niet verder.
Van een kennis kreeg ik een boek "destructieve relaties op de schop" en dat was voor mij de eye-opener.
Ik had er nog nooit van gehoord maar las daar dingen die op mijn man geschreven konden zijn, had het idee dat het boek voor mij geschreven was, het was voor mij een shock.
Nu drie jaar verder en eindelijk dit soort sites verder, weet ik dat ik er veel sterker uit ben gekomen.
Ik ben er nog niet helemaal, de uitspraak van de rechter zal een dezer dagen binnen vallen en dan kan ik eindelijk één hoofdstuk "man" afsluiten en kan ik met trots zeggen ex-man!
De goed bedoelde adviezen met alle touwtjes doorknippen en ervan los komen, gaat wanneer je samen kinderen hebt helaas niet werken. Altijd blijf je aan elkaar verbonden.
Mijn advies is, geef het voor jezelf een plekje, niet boos blijven, daar heb je alleen jezelf mee. Blijf vooral eerlijk tegen je kinderen, ze hebben in ieder geval recht op 1 eerlijke ouder.
Ze krijgen de leeftijd dat ze je beslissing begrijpen en zijn tenslotte ook aan het herstellen van een N-ouder.
Verraden door Liefde deel 3 (herstellen) is het boek wat ik nu geregeld lees, omdat er van die momenten zijn dat je weer eens twijfelt aan jezelf, dan speelt die onzekerheid weer heel even op. Na het lezen van dit boek weet je het weer en sta je gelukkig weer met beiden benen op de grond.
Er komt een tijd dat mijn kinderen voor zichzelf kunnen zorgen en dan pas zal mijn herstel echt vormen gaan krijgen omdat ik dan eindelijk die stap kan nemen, waar ik al jaren van droom. WEG!
Ik wens iedereen veel kracht en wijsheid toe en de mooiste uitspraak op deze site voor mij is "Relationships are about trust, if you have to play detective, then it's time to move on".
Liefs Anita

 

Comment author said

Door keesje op 5 oktober 2014 om 07:15

Het gekke is het ging zo langzaam dat ik het niet kon vatten. Maar als ik iets wilde dan was er altijd een probleem. Ik dacht flexibel genoeg te zijn dus deed ik wat hij wilde. Liever harmonie dan ruzie. En zo, heel langzaam, stompte ik af. Er waren veel beloften. En altijd een ogenschijnlijk geweldige reden waarom de belofte niet werd ingelost. Ik wist eigenlijk nooit waar ik aan toe was. We konden nooit goed over emoties praten, iets waar ik dol op ben. Het viel me op hoe gemakkelijk hij van bui kon wisselen. Binnen een seconde.

Totdat ik helemaal op was. Na 18 jaar. Een zombie. Ik werd (onterecht) verdacht van een relatie wat het nog erger maakte voor me. Terwijl hij een relatie had met een collega. Ik zocht hulp. Via de huisarts councelling gevonden. Voor mezelf. Op het internet meer informatie gevonden over dit soort karakters. En gelezen dat ze niet te 'genezen' of te helpen zijn. Dat sloeg in als een bom. Ik voelde me als een personage in mijn eigen thriller. Ik kon mijn vriend niet meer vertellen wat ik allemaal dacht en mij afhankelijk opstellen. Ik moest mijn gedrag heftig aanpassen.

Met de steun van de councellor lukte dat. Niet meer ingaan op insinuaties. Niet meer ellenlange verhalen aanhoren. Opstaan en zeggen dat ik iets anders moest doen. Duidelijk grenzen stellen als hij een afspraak niet nakwam (bijvoorbeeld de helft van een rekening betalen, op tijd.) Neutraal op alles reageren. Mijn neiging tot alles uitleggen niet alleen onderdrukken maar geheel stoppen. Niet meer blij, niet meer kwaad, niet me meer persoonlijk aangevallen tonen (terwijl ik van binnen ontplofte natuurlijk). En jee wat was dat lastig. Maar het werkte. Ik vertelde hem ook geen plannen meer en ik heb het nooit met woorden uitgemaakt. Dat hoefde niet. Heimelijk mijn exit gepland. Met wat financiele hulp van mijn zussen wat spullen op een verhuiswagen gezet.

De dag dat ik vertrok werd ik door hem op het station afgezet. Ik wist toen dat ik hem nooit meer wilde spreken of zien. We namen afscheid. Ik stond te trillen van spanning en angst met mijn ontsnapping minuten binnen bereik.

Dat was 2 en een half jaar geleden. De eerste 6 weken heeft hij me meer dan 500 emails en sms-sen doen toekomen. Ik heb ze allemaal in een logboek genoteerd, voor het geval dat...Ik heb al het contact verbroken vanaf het moment dat ik op de trein stapte. Ik was er klaar voor. En ik ben er ongelooflijk trots op. Het was gi.gan.tisch moeilijk in het begin maar ik hield stand. Nog steeds. Jippie!

En zo langzamerhand, langzaam maar zeker, met vallen en opstaan ben ik weer 'de oude'. Trots op mijzelf. Trots ook op kleine overwinninkjes als ik iets knaps, leuks, creatiefs doe. Maar dan wel met een heel ander wereldbeeld. Totaal anders. Ik zie en herken het vreselijke narcistisch / psychopatisch gedrag in heel veel mensen, en het idee dat niet iedereen dat gedrag herkent benauwt me soms. En ik hoop van harte dat ik nu sterker ben en mij nooit meer laat verleiden door dit soort mensen. En ik heb heel veel minder de neiging nu om mensen te 'helpen' die narcistisch gedrag vertonen. Ik was eerst heel bitter. Nu... niet meer. Ik heb ontzettend veel geleerd in die 18 jaar.

Ik vind het fantastisch dat het internet zoveel informatie levert en dat anderen zich hopelijk zo ook kunnen wapenen. Hoe meer je weet hoe beter je kan handelen. En: Leve de empathie! Wij kunnen wel veranderen. Zij niet. Zij blijven altijd in hun eigen hel en alleen door het anderen lastig te maken kunnen ze zichzelf beter voelen. Een dikke omhelzing voor eenieder die momenteel in schier onmogelijke situaties vastzit. Wanneer je er klaar voor bent vind je de kracht om dit soort mensen achter je te laten. Ze verdienen je liefde niet. Lees, leer, plan, wapen jezelf met een gedrags-trukendoos om je niet meer om te laten krijgen. Dit soort mensen verandert NOOIT. Er is een weg uit. Het allerbeste!

 

Comment author said

Door Roos op 29 september 2014 om 10:45

Nu ik deze verhalen lees voel ik me trots. Wat een herkenning. Ik heb het allemaal meegemaakt. De mindgames, het fysieke en geestelijke geweld, het schuldig voelen en denken dat er iets met MIJ aan de hand was. Ik zat er 25 jaar in (vanaf mijn 15e!!) Op een dag dacht ik: "Ik verdien beter dan dit, ik ben een goed mens!" En ik zocht hulp. En nu....ben ik vrij! Ik heb er wel 2 maanden privékliniek en 4 jaar therapie voor nodig gehad, maar ik voel dat het achter me ligt. Die molensteen is van mijn nek af en ik ben trots. Tegen slachtoffers zou ik willen zeggen: het is je overkomen, jij bent niet schuldig hieraan. Ga één keer weg en keer nooit meer terug, hoe moeilijk het ook is. Ik heb geen relatie meer gehad; eerst wilde ik helen. Pittig, maar het is het helemaal waard.

 

Comment author said

Door van hoorde op 26 september 2014 om 08:57

pfffff goeie morgen hopelijk lees iemand dit
ik wil weg van hem maar kan niet
mijn hart spreekt en hij weet altijd me te overtuigen
ik heb hulp nodig om weg te gaan van hem maar mijn huisarts nee die is daar ni voor bevoegd
hoe en of waar
liefs

 

Comment author said

Door Annemieke op 25 september 2014 om 02:44

Had net mijn verhaal geschreven, en per ongeluk klikte ik ergens op en viel het weg,
Zal het opnieuw proberen,
Als eerste wilde ik zeggen, mensen wat maken wij een hoop ellende mee, zelf ben ik ook getrouwd met een Narcist, vele jaren heb ik gedacht dat het aan mij me lag, heb vele malen hulp gezocht, er kwam ook uit dat ik HSP had, eens vroeg ik hem, misschien is het voor jou ook goed om naar iemand te gaan, en dan die gemene lach en zei, Ik ben niet achterlijk, O, dus Jij zegt dat ik dat ben!! vele dingen zijn er gebeurd, eigenlijk te veel, dan zei hij, als er weer iets gebeurd was, ben je boos!! Mocht nooit mijn verhaal vertellen en zeker niet als ik mijn mening wilde vertellen, er werd dan echt telkens mijn mond gesnoerd, Ik was een zeikerd, en moest niet zo zeuren! Ook al gebeurde er heftige dingen met me! Dan kon hij ook echt zeggen, met een stale gezicht, ik heb je nog nooit iets aangedaan, dan kwam er een tijd dat we samen naar therapie gingen, wat een onrecht, leugen en manipulerend gedrag hoe hij daar in zat, en echt hij kreeg hun ook in zijn macht, naar mij werd niet geluisterd en ik werd er niet serieus in genomen, wat ik heel erg vond, Ik schreeuwde echt om hulp, maar wie kan me erbij helpen, als niemand me geloofd, sta er zo stikkend alleen voor, nu ben ik uitgeput, en heb eigelijk alleen maar moeten overleven, jaren heb ik dit voor me gehouden, altijd bij me gehouden, tot ik het echt niet meer trok, en het aan een paar vriendinnen verteld! Gelukkig begrijpen ze me, en kan ik er mijn verhaal in kwijt,
Buitenstaanders zien hem als een aardige man, eigenlijk word ik door vele zo op een verkeerde plek gezet, zeker zijn Fam.
Nu heb ik na lange tijd besloten om deze relatie (huwelijk) want eigenlijk is dit gen huwelijk, te beëindigen, dit gaat niet meer, heb het geprobeerd, maar ik weet ondertussen ook, dat het niet en nooit zal veranderen, en echt het word alleen maar erger, eigenlijk heb ik dit altijd gedaan uit medelijden voor de ander, maar nu moet ik echt aan mezelf denken ben de vernederingen boosheid en frustratie meer dan zat, een Narcist doet echt alleen de dingen die voor hem goed uitkomt, maar dan ook echt uit eigen belang,
Dit moet meer erkend worden, dat de slachtoffers hierin serieus genomen worden,en begrepen, want dit verdienen we zo.
Hoeveel mensen hier mee zitten en mee te maken hebben, vind ik echt heel erg.
Deze mensen wilde ik allemaal heel veel sterkte wensen, Eigenlijk verdienden we zoveel beter. Groetjes.

 

Comment author said

Door Annemieke op 25 september 2014 om 01:50

Hoi, wat een elende maken we samen mee, en echt het overkomt je, vaak had ik gedacht het ligt aan mijzelf, heb meerdere malen hulp gezocht, waarop ik een keer zei, zou het voor jou ook niet goed zijn dat je hulp gaat zoeken, waarop er gezegd werd, en eigenlijk met die gemene lach, Ik ben niet achterlijk, toen zei ik O,dus ik ben gek!!
Heel veel vervelende dingen zijn er gebeurd, eigenlijk te veel om op te noemen, ben van een spontane vrouw, en die heel positief in het leven stond, niet meer de persoon die ik toen was, wil weer mezelf zijn, alles werd verdraaid, en gelogen, als er iets speelde, werd het zo verdraaid en verteld dat het elke keer weer bij mij lag,
De goede man voor de buiten wereld, 5 jaar ben ik hier echt mee bezig, vele dingen kan ik die veel langer geleden gebeurd zijn niet los laten, omdat me altijd de mond gesnoerd werd, en dan die terapeuten, zei maken het nog meer kapot dan dat ze je echt helpen, de manipulist en ja daar zijn ze heel goed in, zelf hun krijgen ze mee, drie keer zijn we geweest, wat een onrecht, leugens, heel veel dingen klopte gewoon niet, dan krijg je van zie je wel gaat het niet zoals je wilt en dan stop je, als ik mijn dingen vertel word er gewoon niet naar me geluisterd, werd hierin niet serieus genomen, vond dit heel erg,Ik schreeuwde om hulp, maar hoe kan dat, als een Narcist iedereen mee krijgt, Nu heb ik besloten om ons huwlijk te beeindigen, kies nu voor me zelf, dit kan niet langer meer, en nu gaat hij me chanteren via de kinderen, hij zegt je houdt niet van ze , ze doen je niks , je hebt niks met ze! Ik hou zelfs O zo veel van ze,dat ik dit voor mezelf doe, maar ook zeker voor mijn kinderen, we hebben hier echt geen rust, en eingenlijk heb ik er veel te lang mee gewacht, Als ik zei, ik ga zo niet verder, dan werd hij op zijn manier behulpzaam en lief de goede echtgenoot, maar dit veranderde weer heel snel, Als hij het gevoel had dat het weer ging tussen ons, dan kwam het net zo hard weer terug, nu ben ik uitgeput, ben eingelijk alleen maar aan het overleven geweest. Vele dingen zijn onwerkelijk, je hebt zo'n aardige man, zo van wat is er toch met je! Gelukkig heb ik een paar vriendinnen, die me begrijpen, en waar ik mijn verhaal kan vertellen, dit heb ik jaren niet gedaan altijd bij me gehouden, Dacht echt wie geloofd me nou. En eigenlijk sta je er zo alleen voor. Er moest maar eens meer bekendheid komen, en de slachtoffers zouden wat meer bergrip moeten krijgen en erkenning want echt dit verdienen we,

 

Comment author said

Door christina op 6 november 2014 om 09:29

Elke keer dat ik denk zou het dan toch aan mij liggen dan hoef ik de verhalen maar te lezen en ik weet dat het niet aan mij ligt. Hoe zou ik me anders zo kunnen herkennen in Annemieks verhaal en in zoveel andere verhalen. Het is alsof ik het zelf heb geschreven. De onmacht van de manipulatie van de mensen om je heen en dan met name de professionals die er elke keer vroeg of laat weer in tuinen. Zelfs als je zwart op wit kunt bewijzen dat er toch echt iets niet klopt in de psyche dan nog geven ze geen mening. Heel laf vind ik de meeste hulpverleners. Ondertussen verlies je als andere partij een keer je geduld en daar wordt dan weer handig op ingespeeld door de narcist. Schuldgevoel kennen ze niet en ondanks alle rechtszaken blijven ze doorgaan met manipuleren om zo hun zin te krijgen. Het trieste van alles is dat ik deze persoon zo ver mogelijk bij mij vandaan wil houden dat in zijn poging tot volledige regie hij het tegenovergestelde bereikt.Eieren voor zijn geld kiezen is hem vreemd en hij blijft er van overtuigd de belangrijkste persoon te zijn voor mijn zoon. Vaak als ik weer nijg naar empathie en het flexibel en op verschillende manieren naar de situatie wil bekijken, dan hoef ik alleen maar te denken aan de idiote uitspraken over primair hechtingen ouderschap. Hij zou als juridisch ouder primair hechting ouder zijn. Waar haal je het vandaan!!! En dan, dan weet ik weer dat niet ik gek ben. Maar iedereen die hem wil geloven of in eerste of zelfs tweede instantie in hem gelooft komen er vanzelf wel achter. Dat buitenstaanders mijn keuzes soms niet begrijpen daar heb ik lak aan. S.O.S is mijn redding. Stoppen, Observeren en Strategie bepalen elke keer weer opnieuw. Gaat hij weer een grens over, een sms, een verzoek alles wat te maken heeft met hem en zijn telefoon of mail, SOS. De hoop dat hij ooit zal inzien dat zijn methode niet werkt heb ik opgegeven. Ook de hoop dat hij als intelligente man op een gegeven moment zal inzien dat dit niet het beste is voor een kind heb ik opgegeven.Ik leef en laat me zo min mogelijk door zijn ziekte belemmeren. De strategie die werkt voor mij is: zo min mogelijk contact en zo kort mogelijke contact momenten. Tip twijfel je of je in zo'n relatie zit? en zijn er geen kinderen bij betrokken. Ga zo snel mogelijk weg beter vandaag dan morgen. Heb je kinderen met zo'n apparaat dat is NAAR, VERVELEND EN VERDRIETIG. Maar kies je strategie en houd je daar aan Narcisten veranderen NOOIT en er mee leven is een hel. Ik merk dat ik kan blijven typen. Er komt veel los en ook ben ik niet meer bang dat dit stuk in rechtszaken of op een andere manier tegen me wordt gebruikt. Eigenlijk zou ik het van de daken willen schreeuwen en in een reclame spotje willen promoten blijf bij deze man vandaan en geloof niets van wat hij zegt. Voor alle mensen blijf bij een narcist vandaan. Dank je voor de gelegenheid om mijn verhaal te spuien en wie weet komt er nog een vervolg.

 

Comment author said

Door Sander op 19 september 2014 om 11:33

Mijn verhaal heeft nog geen happy-ending. Ik zit er nog midden in. Iedere dag denk ik..... Het kan nooit slechter zijn dan gisteren. Helaas vergis ik me steeds.
Ik ken mijn vrouw ruim 20 jaar, heb 4 prachtkinderen waarvan er nu 3 in de pubertijd zitten.
De rolverdeling was redelijk traditioneel. Niet dat het allemaal voorbedacht is, maar gewoon zo gegroeid. Dus ik werkte full time, en mijn vrouw had op-en-af wat parttime banen. Ik kon rekening houden met mijn werk en zo wat lucht geven voor haar om te werken, en zo was alles redelijk in harmonie. Dingen waren thuis altijd goed geregeld. zij regelde de dingen meestal. zij kon het goed. ik ben daar wat minder in, en als ik de ruimte nam om wat te organiseren dan werd het toch altijd omgegooid om het op "haar" manier te doen. op zich ben ik daar geen problemen mee.
De eerste scheurtjes kwamen eigenlijk pas 4 jaar terug. Jongste kind naar de basisschool en oudere kids in de pubertijd. Pubers doen vanaf dat moment niet meer wat de ouder normaal vind, maar vooral wat ze zelf normaal vinden. De instructie mode werkt niet meer. Maar de pijlen kwamen nu op mij gericht. ik zou de oorzaak zijn van alle ellende van haar omdat ik nooit een vader was geweest voor de kinderen en alleen voor me zelf geleefd had en daar moet ik nu de tol voor betalen. (terwijl ik juist het idee heb dat ik nooit een rol heb mogen spelen)

En toen ging het van kwaad tot erger. Ze ging me wantrouwen, controleren en volgde me met alles.
Niet dat ik ooit vreemd was gegaan, geflirt zou hebben, aandacht van vrouwen opzocht. ik kan 100pct oprecht zeggen dat ik geen intentie heb om maar iets van spanning met een andere vrouw op te zoeken.
ik heb al genoeg spanning 🙂

Maar een greep uit de maatregelen sinds die tijd:
- controle van mobiele telefoon. als ik thuis ben moet hij in de kast en er mag geen code op. want dan heb ik wat te verbergen. ik heb dat een tijd gedaan, maar betrapte haar meerdere malen dat ze whatsapp, sms en geschiedenis checkt in mijn telefoon. het nare is dat ik uitleg moet geven over iedereen waar ik contact mee heb. en eigenlijk vind ze t belachelijk dat ik sociaal ben naar anderen. ze houdt een logboek bij wanneer ik online ben en waar ik toen was en matcht dat met haar agenda waar mijn afspraken in staan. of ze stuurt me een bericht ik zag dat je online was.... dus je hebt wel even tijd voor mij. thuis blijft ze dan ook net zo lang zeuren totdat ze erachter is met wie ik contact had. of ze vraagt indirect aan de kinderen "heeft papa je nog een bericht gestuurd ?!?!" Als ze in mijn telefoon niet kon vinden waar ze naar op zoek was, dan krijg ik het verwijt dat ik t wel gewist zou hebben.
- facebook verbod. ik heb dat volgens haar niet nodig, en als ik het perse wil gebruiken dan mag ik haar facebookaccount gebruiken want eigen vrienden zou ik toch niet hebben.
- bonnen uit mijn portemonnee worden vergeleken met het geld wat ik zou kunnen hebben.
- pin opnames moeten worden verklaard en meestal is dat van 6 mnd tot zelfs 1,5 jaar terug. als ik niet kan verklaren waarom ik geld heb gepint in een bepaalde stad dan is dat verdacht. zeker als ik me het niet meer kan herinneren.
- in haar agenda worden alle afspraken bij mij gezet die ik zakelijk heb. dus waar ik ben, met wie ik afspreek. deze agenda's kwamen ook weer naar boven met de PIN-controles
- ze achtervolgt me overal naar toe, en als dat niet lukt dan kan ik niet weg. dus ik kan geen boodschap doen op de AH, de hond uitlaten. laat staan met een vriend van vroeger afspreken
- als ik na veel strijd met een vriend in de stad een biertje ga drinken, dan fietst ze mee en zorgt dat ze ook op t terras komt door bv mijn dochter te laten bellen met een smoes:"mama en ik hebben ook wel trek in een biertje. mogen we erbij komen zitten"
- ik mag niet trots zijn op mijn werk of behaalde successen, omdat ik niets voor stel. ze draait het dan altijd om en gaat t weer over haar.
- linkedin connecties van mij worden na geplozen. of als ik zeg dat ik een afspraak met een relatie heb, dan hoor ik soms via de andere kant: "ik zag dat je vrouw op mijn profiel had gekeken......"
- 2 a 3 keer per week maakt ze me midden in de nacht wakker (2 of 3AM) omdat ze zelf wakker is en houdt me dan wakker tot de wekker gaat. Er zit dan "iets" dwars of ze wil wat bespreken. ze denkt dat ik vreemd ga, als ik zeg dat ik wil slapen is helemaal het hek van de dam. de kinderen worden wakker en in enkele gevallen komen ze zelfs zeggen of t minder kan. Als ik wegloop, komt er fysiek geweld aan te pas om mij en de slaapkamer te houden. Ik mag niet op de bank verder slapen of dreigt ze de kinderen wakker dan te maken.

Ik kan zo nog wel even doorgaan. de lijst is uitputtend. echt.
En het put mij ook uit. helemaal.
Maar ik kan niet weg. De kinderen hebben mij ook zo nodig.

Sinds een paar maanden ben ik minder gaan werken (om haar de ruimte voor een full time baan te geven) en ben ik de relatie met mijn kinderen aan t versterken. De oudste zit in haar kamp en negeert me. of eigenlijk behandelt ze me op dezelfde manier als mijn vrouw naar mij doet. voorbeeld doet volgen....
Maar t contact met de andere kinderen gaat stukken beter dan vroeger. We bespreken de situatie thuis en ze hebben veel aan mij vertellen ze me. dat sterkt me wel.

ik ben nu in gesprek met huisarts, want hulp wil ze natuurlijk niet.
Psychologen zijn volgens haar zelf hartstikke gek.

Als ik alle "testjes" zie op t internet om te kijken of iemand narcistisch is, dan heb ik bijna altijd een 100pct score. Maar ik kan er niets mee. het is leuk dat er dan een label is en dat ik veel van de problemen niet direct bij mijzelf hoef te zoeken, maar het inzicht helpt me nog niet dichter bij een oplossing.

Ik hoop door de hulp van mijn huisarts en veel te lezen, inzichten te krijgen om hieruit te komen.

PS. Het is toch een lang verhaal geworden. Sorry hiervoor. ik zit er zo vol van.
Maar als je dit leest dan ben je in ieder geval aan t eind van t bericht gekomen.

 

Comment author said

Door Annemieke op 25 september 2014 om 09:25

Hoi, beste Sander, het is toch niet erg dat je een lang verhaal hebt geschreven.
Ik kan me in jou situatie wel voorstellen dat je het van je af wil schrijven,
Wat Jij mee maakt is alles behalve leuk, je zou er gewoon benauwd van krijgen.
Gek eigenlijk hé,dat je in zo'n situatie komt, waarvan Je eigenlijk niet weet, hoe of wat je er mee aan moet,
Zelf ben ik met een Man getrouwd die Het ook heeft, 33jaar ken ik hem, en We hebben twee hele lieve kinderen en ook in de puber tijd.
Hier zit ik al jaren mee, eigenlijk had ik er nog nooit echt iets van gehoord, tot dat mijn vriendin er iets over zei, ben het op gaan zoeken, Tja dan lees je wel dat er zo veel erkenning is in alles, dacht altijd dat het aan mezelf lag,
En Zo zit je dan in een hele rare situatie, net als Jij Sander, Wat ik zelf ervaren heb dat dit nooit zal veranderen, elke keer als het dreigt mis te lopen dan is hij weer de goede behulpzame man, zo gauw als het weer tussen haakjes normaal voor hem is, heeft Hij je weer in zijn macht, en zo gaat dat verder, Alles word bij een Narcist gedaan uit eigen belang, Sander ik hoop dat je de hulp en kracht kunt vinden om er voor je zelf te zijn.
Want echt je moet voor je zelf kiezen, dit is geen leven, en ook niet voor de kinderen.
Zelf heb ik nu gekozen om te scheiden, ook een hele weg maar het kon en ging niet meer, nu kies ik ook voor me zelf, heel veel sterkte in alles Sander.

 

Comment author said

Door Sander op 2 oktober 2014 om 11:54

Hoi Annemieke,
Dank je voor je reactie. Had eigenlijk helemaal niet verwacht dat iemand zou reageren. maar t doet me wel goed.
Wat ik werkelijk niet aan mezelf begrijp is dat ik me zo afhankelijk opstel. Ik ben gewoon een ontzettende "pleaser" en voel me dus pas goed als zij zich goed voelt.
Dus als ik zeg dat ik stop met de relatie, dan krijg ik t als een boomerang weer terug qua gevoel. omdat ik emotioneel nog teveel afhankelijk ben.
jemig wat stom.
Heel moedig van je om te scheiden. weet niet of je al wat rust hebt of dat je alleen maar hebt besloten om te scheiden. Ik heb zelf meerdere keren aangeven dit te willen, maar dan wordt ze poeslief of gebruikt de kids in een charme offensief.
Heel veel sterkte en kracht voor de komende tijd, Annemieke

Sander

-------
"Although i made up my mind, my heart is refusing me" (by Loreen)
Krijg altijd een brok in mijn keel bij dit nummer

 

Comment author said

Door Annemieke op 30 maart 2015 om 14:20

Hoi, Sander.
Hoe is het nu met je.
Weet je nog dat er door mij gezegd werd dat Ik ging scheiden,
Ja inderdaad is nog steeds mijn weg erin, maar het word telkens weer tegen gehouden,
Ben nog bij hem,
Alles word verdraaid, en telkens komt hij met een ander verhaal,
Als er dan de tijd komt dat er eindelijk iets geregeld kan worden, steekt hij er een stokje voor, en word het weer uit gesteld, niet te geloven hoe dat het gaat,
Heb vele malen gehuild, dan werd ik uit gelachen, en van kijk haar eens zielig staan.
Nu huilt hij en zegt ik wil niet bij je weg, wil met je verder, en heb nog steeds hoop.
Weet je wat het eigenlijk is, nu heeft hij niet voor elkaar gekregen wat geld zaken betreft, en gaat het hem meer kosten dan hij eigenlijk wil, en zelf trap ik nergens in, alles echt alles moet door een narcist geregeld worden, lukt dat niet, dan zijn het sluwe vossen.
Op dit haalt hij weer de kinderen erbij, van kijk hoe zielig Papa is, en Mama doe doet er niets voor, terwijl de beslissing allang genomen was,
Je merkt zo, gaat het om het geld, dan reageerd deze persoon verdrietig, gaat het om ons gezinnetje, doet hem echt niets, is hij echt blind voor, en als het om zijn Fam, gaat dan word hij boos.
Weet dat er van mij uit, nog even geduld nodig is, maar mijn tijd komt.
Als Ik nu bedenk hoelang er mee bezig te zijn geweest!! Telkens ben Ik weer een stap versder.
Sander groetjes, en hoop dat het je beter gaat!

 

Comment author said

Door Sander op 17 juli 2015 om 12:23

Hoi Annemieke,
Ik lees niet zo vaak meer de reacties bij "jouw verhaal" dus ik had je reactie helemaal niet opgemerkt. Sorry daarvoor. echt jammer dat ik het niet eerder heb gezien.
Ik had eigenlijk wel gehoopt dat je verder zou zijn met je scheiding en dat je de weg naar boven kon inzetten. als ik je zo hoor zit je er nog midden in 🙁
Wat je schrijft is wel een N ten top. geen gevoel, geen benul wat er in anderen omgaat.
Simpele dingen als geld begrijpen ze wel.
Als ik praat over geld weet ze t allemaal precies te organiseren, maar zodra het om relaties, emoties of gevoel gaat dan ontstaat er een schild waar je niet doorheen kan komen.
De tijd gaat vooruit zonder vooruitgang en uitzicht op verbetering. maar sinds een paar weken is er veel gebeurd. Doordat ik t contact ging versterken met haar familie was voor haar broer de maat vol en heeft haar een spiegel voorgehouden. toen ze thuis was hebben 2 kinderen (15 en 14) van mij haar duidelijk gemaakt dat t moet stoppen en dat ze hulp moet gaan zoeken. anders wilden ze ergens anders wonen. Dit was echt toeval.
Ik heb trouwens heel veel herkenning gezien in de manier waarop ze met haar kinderen omgaat. google maar eens op de moederrat of de ratgevallen.
Ik heb gelijk de volgende ochtend bij de huisarts met haar gezeten. ze greep een traumatisch voorval van 1,5 jaar terug aan als oorzaak en wilde hulp. Ik weet dat dit misschien wel heeft bijgedragen, maar het gedrag speelt al 5 jaar.
Daarna afspraak gemaakt met de psycholoog. daar konden we na 1 week terecht.

en in die week wachttijd krabbelde ze beetje bij beetje terug. Ik zou mee gaan als steun en dit heb ik eigenlijk gezegd om zeker te zijn dat ze zou gaan. na enkele dagen begon ze te vertellen dat we het samen deden omdat ik ook een probleem had, maar dat we het op haar verzekering/bsn nummer doen......
maar 1 dag voor de afspraak zei ze dat ze eigenlijk wel genezen was door t gesprek met haar broer en dat ze alleen nog mee ging voor mijn probleem. hoe de wereld ineens weer omdraait.
Toen we daar zaten zei ze met krokodillen tranen haar verhaal maar eigenlijk is het een probleem geworden omdat ze niet kan praten met haar man. ik dus. alle dingen die ze zei projecteerde ze op mij. de psycholoog had het wel in de gaten hoop ik. ze wilde vooral met haar alleen aan de slag.
vanaf het moment van de interventie (2 weken terug) is er geen spanning in huis en doet ze "normaal" maar alles voelt zo onecht. de kinderen zeggen me ook dat het zo onwerkelijk is en geen vertrouwen hebben dat ze echt met haar zelf aan de slag gaat of dat het überhaupt nog goed komt.
De vakantie periode komt er aan en die is geboekt. zie er wel weer tegen op. pffff

Ik heb de afgelopen jaren ook een soort dagboek bijgehouden met dingen die gebeurd zijn, maar als ik dat terug lees wordt ik zo verdrietig en komt alles weer boven.

Als je wilt, moet je maar mijn email adres vragen aan Mjon. daar heb ik geen bezwaar tegen. Ik wil niet alles zo op t forum zeggen en misschien kunnen we elkaar nog wat tips geven of t verhaal kwijt.

 

Comment author said

Door Annemieke op 16 augustus 2015 om 21:09

Hallo beste Sander,
Voor mij geld het zelfde, ook een lange tijd deze reacties gezien te hebben.
Tot vandaag!!
En zie je reactie,
Heb eigenlijk zo veel te schrijven, denk wel een heel groot en lang boek werk.
Ben voor me zelf ook al een hele tijd om mijn emoties op te schrijven,
Heb het sinds kort weer gelezen, en inderdaad word er ook heel erg verdrietig van.
De scheiding is in zicht, eigenlijk al heel lang, veel te lang.
Nu pas de papieren thuis gekregen om beide een handtekening te zetten.
Terug sturen, en dan nog via de gemeente.
In de tussen tijd is er heel veel gebeurd, en nog, Verschrikkelijk!
Overal waar we kwamen, om de dingen te regelen, zegt Ie tjA Ik moet wel,
Op plekken waar het er niets mee te maken heeft.
Komt de verdeling van de spullen,
Zegt Hij wat heb je op het toilet al weg gehaald, tja een hart, O,ja veel meer is het antwoord,of er zoveel op een toilet te vinden is,
Begint ie bijna te huilen en zegt, de spiegel waar Ik al zo lang in kijk daar ben Ik aan gehecht, en wil het houden,nou moest toen heel erg lachen, zijn reactie,
Lach je me nu uit, Ja moet hier wel om lachen, (WAAROM!!) omdat er zolang we hier wonen 22 jaar er nog nooit een spiegel heeft gehangen!!! Nog zeggen dat het niet waar is, er zit niet eens een gaatje in de muur, of een plug
Dit is precies wat het eigenlijk wil zeggen, hij ziet alleen zichzelf ook als de spiegel er zelfs niet hangt, zegt genoeg!! wordt doodmoe van zijn gedrag, moet nog heel even door zetten, en ben dan na jaren verlost van deze man.
Heb hem jaren geleden gevraagd ga ook hulp zoeken, was zijn antwoord ben niet achterlijk, dank je wel je vind me Achterlijk.
Toen kwam er een moment, dat hij zei je moet er heel goed over na denken, als je bij me blijft dan ga Ik voor hulp zoeken, heb hem gezegd ga maar hulp zoeken maar niet voor mij, dat is nu te laat,
Je hebt geen Lef was dan zijn antwoord, omdat Ik het niet meer met hem wilde proberen, (ondertussen zijn we 6 jaar verder) heb wel LEF, ten eerste omdat Ik het jaren met je vol hebt gehouden en het geprobeerd heb, heb wel LEF, dat er door mij toch de keuze is om het nu niet voor een ander te doen maar voor me zelf, heb LEF dat Ik bij je weg ga, dan heb Ik heel veel LEF.
(EEN GEZEGDE LEF IS LEVEN!)
Dan zegt Hij Ik heb hoop, mijn jaren hoop is uitgelopen op teleurstellingen, nu Heeft deze meneer hoop, zelfs nu de dingen geregeld zijn,
Hij heeft alleen zijn eigen beleving, kan zich niet in leven voor en in een ander.
Toneel spelen, manipuleren, en een grote liegbeest, en toch zeggen, waar heb je het over, ben me van geen kwaad bewust! En weet het zo te draaien dat het op het laats bij mij ligt!!
En zo zijn er zoveel momenten, wat Ik al zei kan er een heel boek over schrijven!

Nu genoeg over Mij.
Sander zal het op Google opzoeken moederrat of rattengevallen.
Hoor en zie ook dat er veel bekendheid komt over Narsisme,
En inderdaad vele dingen zijn nep, zeg ook vaak niets is wat het lijkt,
Vaak is het een vertekend beeld, dit houden ze niet lang vol, en vallen ze weer in het oude patroon,
Bewondering voor de kinderen Sander, zei zitten ook in heel heel moeilijk stuk,
Voor hun is het ook heel erg moeilijk.
Dat ook zei zagen dat ze hulp nodig had.
Zelfs bij een therapeut kunnen ze zich mooi voor doen, je staat echt nergens,
Het is bij ons eens zo erg geweest, dat hij de tranen krijgt, en zo een verhaal aan het vetrellen was, die helemaal niet klopte wat een leugen was, weet je wat de Therapeut zei ga Jij maar naar huis, en zei tegen hem blijf jij maar even hier,
Onbegrijpelijk, ben in de auto gestapt, en GEHUILD! Diep ongelukkig, wie geloofd mij nou, relatie Therapie, huwlijken stuk maken heet zo iets, heb het tegen de huis arts gezegd, zulke Therapieën verdienen dit werk niet, gelukkig zijn er ook goede Therapeuten die het wel zien, en er doorheen kijken!!
Zo komt er een lach op zijn gezicht, en word er gezegd, GEWELDIG IK ZIE jE LACHEN, HET GAAT AAN MIJN HART, en Jjj hoe jij kijkt het straalt van je gezicht af. Niet te geloven, kan hier echt niet gelukkig zitten wezen.
Geloof maar dat er door mij heel veel tranen zijn gelaten!! Veel te veel
Onbegrip, niet gehoord worden en zeker niet serrieus!!
Hoop dat je dit ook niet mee hoef te maken Sander!
En dat haar Therapeut haar echt kan helpen, en dat zeker voor de kinderen en jezelf. Dat zou het leven een stuk gemakkelijker maken.
Sander heel veel sterkte en kracht, ook voor je kinderen,

groetjes Annemieke.

 

Comment author said

Door Sander op 24 augustus 2015 om 14:33

Tja Annemieke,

Wat goed van je dat je hebt doorgezet en dat de scheiding nu een feit is. (tenminste we zijn weer wat weken verder). Als je kinderen hebt met een narcistische partner kom je nooit van hem/haar af, want t blijft ook de ouder van je kinderen. Maar de last als eigen partner niet meer dragen en zelfbeschikking krijgen over je eigen leven is al een hele stap vooruit.
3 dikke duimen voor jou. Hoop dat je de draad van je leven weer snel op kunt pakken en weer kleur aan je leven kunt geven. En in de (verre?!) toekomst is er vast nog wel lief iemand die je nog meer laat stralen.

Maar terwijl jij aan je boek bezig bent, schrijf ik rustig verder aan de soap van mijn privé-leven. Waarbij ik het idee hebt dat mijn pen leeg is, maar de tekst er nog niet staat.

Waar ik al bang voor was, is natuurlijk ook weer gebeurd. na de intake is vlak voor het 2de gesprek met de therapeut alle afspraken afgezegd en de behandeling gestopt. Ze weet niet meer waarom ze daar naartoe moet, en dan kan je ook niet geholpen worden..... toch?
Ik had de therapeut een email gestuurd dat ik me ernstig zorgen maak omdat ze in haar intake niet heeft gesproken over het probleem of de ellende die zij voor mij, de kinderen en de omgeving veroorzaakt en dat ik hoop dat ze niet op een dwaalspoor gebracht wordt door de verhalen van mijn vrouw. Ik heb inhoudelijk niets gezegd, maar wil de een signaal afgeven dat ze dieper moet graven dan die oppervlakkige gerommel.
Wat er toen gebeurde geloof ik nog steeds zelf niet. Ze zei dat ze niet zonder toestemming van mijn vrouw in gesprek met mij kan, ivm de privacy.
Daar kon ik dan nog wel mee leven, maar ze zei ook dat ze mijn vrouw ging bellen om melding te maken van mijn poging tot contact.
Heb hem haar herhaaldelijk gevraagd dit niet te doen omdat de ellende voor mij en de kinderen dan zeer ernstig kunnen worden. ze zal ontploffen en iedereen moet het in haar narcistische woede dan ontgelden.
Maar de therapeut zei niet in gewetensproblemen te willen komen en zegt geen beroepsgeheim te kennen waardoor ze zich gedwongen voelt mijn vrouw op de hoogte te brengen. Als ander argument heb ik nog aangegeven dat ze dan zeker de behandeling zou staken, maar dat zou dan mijn eigen schuld geweest zijn .......

Uiteindelijk belde mijn vrouw 2 dagen voor de volgende sessie alle afspraken af, maar de therapeut moest in dat gesprek toch nog even melden dat ik een email had gestuurd dat ik vond dat zij de therapeut op een dwaalspoor had gebracht.

Dit was 5 dagen voordat we op vakantie gingen. Ze heeft niets gezegd totdat we op onze locatie in Italie waren. In de eerste nacht maakte ze me wakker om dit allemaal aan me mede te delen en dat ze niet kan leven met iemand die achter haar rug om de boel zit te saboteren.
Terwijl ze zelf al t besluit had genomen om maar te stoppen met de behandelingen.
Maar ze is nu 100% van mening dat ik hulp nodig heb en dat ze mij daar volledig in wil steunen, want ze wil niets liever dan dat t helemaal goed komt tussen ons....

Het is alsof iemand met de bedrading in je hoofd zit te prutsen. ineens is alles omgedraaid en eerlijk gezegd krijg ik ook niet meer verzonnen wat nu het probleem met haar is. Ik zie t even niet helder meer. Ben het even kwijt denk ik......
Ik kan niet meer benoemen waar ik nu problemen mee heb in de relatie tot haar en wat ze met me doet (en de kinderen)

Ik heb denk ik echt wel hulp nodig om hier uit te komen. het lukt gewoon niet en is zo verstikkend.

Het houdt niet op..... niet vanzelf. Daar waren we al achter.

 

Comment author said

Door Jo op 27 december 2014 om 23:19

Beste Sander,

Verschrikkelijk wat jij allemaal moet doorstaan...
Misschien is het eens iets om de term relatieverslaving te googlen, dat heeft bij mij voor heel veel duidelijkheid en kracht gezorgd om mijn verschrikkelijke relatie los te laten. Wie weet herken jij er ook iets in en helpt t jou ook...
Ik wens je heel veel kracht en hoop dat je jezelf uit deze situatie kunt bevrijden want dit is een leven dat je niet vol kunt houden. Heel veel sterkte!!

 

Comment author said

Door aleida op 27 augustus 2014 om 08:03

Ik heb twee keer iets geschreven. Maar mijn verhaal is iedere keer weg.

 

Comment author said

Door Beate Weiermann op 27 augustus 2014 om 09:29

Wat gek, Aleida. Ik zie hier dat we op 4 juli en 23 juli een kort berichtje van je hebben ontvangen en ook hebben geplaatst. Had je nog meer geschreven?

Groet,
Beate

 

Comment author said

Door Angela op 20 augustus 2014 om 12:34

Ik weet pas sinds kort dat mijn ex een narcist is.........
De puzzelstukjes vielen op hun plek, pfffffffffffff
Al vanaf het begin van ons huwelijk in 1980 ging het fout en een jaar later zat ik al bij de jeugdafdeling van het Riagg.
Tot aan 1999 toen hij wegging, hebben ze mij het gevoel gegeven dat het altijd aan mij lag, want ik was druk en praatte veel, en nog veel meer......
Elke maand had ik een sessie, en nu voelt het als geldklopperij..........Want ze hebben me nooit echt geholpen, en ik moest na 19 jaar horen dat hij me psychisch mishandelde en emotioneel verwaarloosde en ook de kids........ Mijn oudste heeft er Anorexia door gekregen, mijn jongste is "gevoelloos" zeiden ze op school............terwijl ze thuis zo'n knuffel was.........Ik heb altijd op mijn tenen gelopen, vechtend om mijn huwelijk goed te houden..........heb zelfs 13 jaar Melleril geslikt, een middel dat ze in Psychiatrische inrichtingen gebruiken om moeilijke patiënten rustig te houden.......... Nooit was het goed, zelfs niet na een jaar van Dagbehandeling, was er niks veranderd zei hij.............Bij toeval kwam ik er achter dat ik bij het Riagg wel het etiketje Borderline had gekregen, daar hebben ze tegen mij nooit iets verteld. Toen heb ik ook met het Riagg gebroken, want ik vind hun verantwoordelijk voor al die jaren ellende..........als zij eerder hadden verteld wat ze later verteld hebben, was ik veel eerder, zelf opgestapt. Maar het ergste vind ik dat ik nu nog lijdt door wat hij me heeft aangedaan, ik voel me nog steeds waardeloos, nog steeds een erg laag zelfbeeld en onzeker.........

 

Comment author said

Door Beate Weiermann op 23 augustus 2014 om 16:13

Lieve dames,

Dank voor het vertrouwen en het delen van je verhaal.

In de eerste plaats: geweldig dat je van hem af bent. Het is altijd een chock om te ontdekken, dat de partner waarvan je ooit hebt gehouden, nog een tweede gezicht heeft. Dat je jarenlang bent gemanipuleerd en waarschijnlijk door de instanties van 't kastje naar de muur bent gestuurd. Dat jij en je kinderen daaronder hebben geleden...Ach, zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dat je jezelf nog waardeloos en onzeker voelt is logisch. Je bent immers jarenlang gemanipuleerd, gehersenspoeld. Gun jezelf de tijd en rust om hiervan te herstellen. Het heeft even tijd nodig om jezelf weer te vinden. Maar geloof me, ook jij bent de moeite waard en je bent altijd sterker dan je denkt.

Voor meer informatie kan je ook even kijken op de 'Kennisbank' van deze website, of op Facebook 'Narcisme en relaties'.

Warme groet,
Beate

 

Comment author said

Door Manon op 16 augustus 2014 om 22:14

Mijn relatie met Wilko leek op een sprookje. Hij droeg me op handen, kocht jurken voor me, trakteerde me op romantische etentjes, wond mijn vrienden en familie om zijn vinger. En ik was er trots op dat die populaire, knappe man bij mij wilde zijn. Hij palmde me helemaal in. Totdat ik smoorverliefd was en hem niet meer kwijt wilde. Toen viel zijn masker af.

Hij begon commentaar te geven op alles wat ik deed. Als ik in de supermarkt de verkeerde producten kocht, werd hij kwaad. Hij heeft een keer vier dagen ruzie met me gemaakt omdat ik een vriend gelukkig nieuwjaar had gekust. En als ik schoenen droeg die hem niet aan stonden, weigerde hij met mij de deur uit te gaan.

Ergens had ik wel door dat zijn gedrag niet klopte, maar ik praatte recht wat krom was. Ik wilde onze liefde beschermen en paste me aan hem aan. Hij ging graag de kroeg in en ondanks dat ik daarin soms eigenlijk geen zin had, ging ik steeds mee. En omdat hij er altijd perfect uitzag in zijn pak, ging ik me ook optutten. Maar hij bleef me iedere dag vertellen dat ik niks goed deed.

Ik veranderde van een positieve, levenslustige vrouw in een achterdochtig, onzeker vogeltje. Ik voelde me uitgeput. Precies op de momenten dat ik dacht: nu is het genoeg, begon hij een charme-offensief waardoor ik het toch nog wilde proberen.

Pas nadat hij me na een herniaoperatie een dag in het ziekenhuis liet wachten waar hij me zou ophalen, was bij mij de maat écht vol. Ik ben naar mijn moeder gegaan. Bij haar las ik in Libelle een artikel over narcisme. Toen viel alles op z’n plaats: Wilko is een narcist, hij is niet in staat iemand anders dan zichzelf lief te hebben. Alles wat ik dat ene jaar met hem had meegemaakt, paste in het plaatje. Pas toen kon ik een punt achter onze relatie zetten. Een week later stond hij met trouwringen voor mijn deur, maar ik heb hem daar laten staan.

Inmiddels gaat het weer goed met me. Ik heb veel liefde in mijn leven en ben er sterker uit gekomen. Maar, ik geef het eerlijk toe: ik heb hem ook gemist. Niet zijn manipulatie en zijn respectloze gedrag, wel de prins die hij ook kon zijn.

Manon

 

Comment author said

Door Maria op 3 mei 2016 om 15:31

Dit klinkt zo bekent,bij onze dochter gaat het net zo,vooral in het begin maar na een half jaar ging hij met mij een onnozele discussie aan en dat is nooit meer goedgekomen hij gebruikte mij als voeding voor zijn narcisme want ik verdedigde altijd de mensen die hij aanviel in zo een discussie,ik heb bij een therapeut gelopen , maar uiteindelijk viel het kwartje bij mij na weer een raar appje mijn man zei, niet meer openen en dat heb ik gedaan ,nu reageren we niet meer op zulke berichtjes ,we zeggen hallo en tot ziens maar daar krijgen we ook weer problemen mee want onze dochter zegt nu dat ze het niet meertrekt ,de relatie tussen hem en ons, maar zijzelf ziet het totaal niet ze is smoorverliefd heeft eindelijk een goede man ,haar vorige was n.l borderliner, maar wat ik wilde zeggen is dat je met zulke mensen nooit in gesprek moet gaan ze hoeden te veel van zichzelf en hebben geen inlevingsvermogen .veel geluk in je leven ,maar blijf waaks bij een volgende relatie.

 

Plaats een reactie

error: Content is protected !!