Latest Blogposts

Checklist van 20 Narcisme Kenmerken

checklist-20-narcisme-kenmerken

Om echt te weten te komen wat de narcisme kenmerken zijn in het dagelijkse leven, zul je dieper in de 'kern' van de narcist moeten duiken. Hoewel slechts een getrainde professional een officiële diagnose kan stellen, is het belangrijk om in staat te zijn narcistisch gedrag te herkennen om misbruik te voorkomen. Daarom hier een uitgebreide checklist om narcisten te herkennen.

 

1. Oppervlakkige Charme

De narcist lijkt zeer charmant, maar is heimelijk vijandig en dominant, hij ziet zijn slachtoffers slechts als een object om te gebruiken. Toch weet hij met zijn snelle babbel en charme snel iedereen te overtuigen. Hij projecteert een dermate standvastige en imposante persoonlijkheid naar zijn omgeving, dat iedereen erdoor overweldigd is. Gecharmeerd door zijn charisma willen mensen hem maar snel al te graag van dienst zijn.

 

2. Ontbreken van Empathie

Het huiveringwekkende gebrek aan empathie, is een van de schokkendste kenmerken van de narcist. Het ontbreekt de narcist aan compassie en een meevoelend hart. Hij heeft een onderontwikkeld inlevingsvermogen en is zo geobsedeerd door zijn eigen behoeften, dat hij heel meedogenloos te werk kan gaan. Hij lijkt bijzonder moeilijk de pijn te kunnen voelen die andere mensen hebben, hoewel hij wel verwacht dat anderen zijn pijn voelen.

 

3.Respectloos Gedrag

Het gemis aan empathie en het gebrek aan geweten uiten zich in respectloos gedrag. Een narcist gedraagt zich op een manier die immoreel of onethisch is. In een context waarin het voor hem belangrijk is, kan hij heel goed beschaafd gedrag vertonen. Zodra hij er mee weg kan komen, zal een narcist al snel zijn gebrek aan respect tonen. Dit respectloos gedrag komt vooral tot uiting in relaties.

 

4. Gebrekkig Geweten

De narcist heeft een gebrek aan iets dat de meeste van ons wel hebben: een geweten. Zijn geheime wapen is dat hij geen geweten heeft en dus kan zeggen en doen wat hij wil, zonder zich ooit schuldig te voelen. Een narcist heeft het vermogen om goed van kwaad te onderscheiden. Hij mist alleen de capaciteit om zich er iets van aan te trekken.

 

5. Manipulatief en Dominant

De narcist is manipulatief en zeer vindingrijk. Hij weet hoe hij kan krijgen wat hij wil, namelijk door anderen te misbruiken. Hij domineert en vernedert zijn slachtoffers. De narcist speelt geestelijke spelletjes. Deze manipulatie gebeurt zo geniepig en subtiel, dat je je er niet bewust van bent. Zijn doel is om zo anderen te controleren, hun zelfvertrouwen af te nemen en ze zo kwetsbaar, kneedbaar en afhankelijk te maken.

 

6. Pathologisch Liegen

De narcist is een volmaakte pathologische leugenaar, dat wil zeggen: hij liegt van nature, zelfs over schijnbaar triviale, onbeduidende zaken. Onder het charmante masker verhult hij fraude, oneerlijkheid, overspel en leugens. Hij heeft er geen enkel probleem mee om oneerlijk te zijn en liegt op een koele manier. Hij zit gevangen in de overtuigingen van zijn eigen krachten en vaardigheden. Hierdoor is hij zeer overtuigend en zelfs in staat om een leugendetector te verslaan.

 

7. Superioriteit en Arrogantie

Op het eerste gezicht heeft de narcist een overdreven gevoel van eigenwaarde en straalt hij zelfvertrouwen uit. In werkelijkheid is het tegendeel het geval. De narcist heeft, meestal onbewust, juist zeer weinig zelfvertrouwen en compenseert dit door zich als beter en belangrijker voor te doen dan hij is. Hij neemt zijn toevlucht tot het tegendeel: een gevoel van angst wordt bravoure, minderwaardigheid wordt een gevoel van arrogantie en onwaardigheid wordt onfeilbaarheid, of kortom: superioriteit.

 

8. Agressieve Aanvallen

De narcist manifesteert zich in nonchalance, onverstoorbaarheid en geveinsde rust. Hij verschijnt vol arrogantie, doet 'cool' en lijkt niet snel onder de indruk. Totdat hij wordt tegengesproken, gekrenkt, of zijn zin niet krijgt, want dan ontploft hij. Hij vernedert dan anderen willens en wetens en gebruikt psychisch geweld op een actieve, strijdlustige en wraakzuchtige manier. Zijn wrede, koude persoonlijkheidskenmerken zorgen voor verbaal, relationeel, emotioneel en soms zelfs fysiek misbruik.

 

9. Onvolwassen Fantasieën

Met zijn 'macho-cultuur' probeert de narcist te imponeren met van alles dat geen wezenlijke waarde heeft. Omdat hij de echte wereld te angstig vindt en deze hem innerlijke conflicten geeft, leeft de narcist in een fantasiewereld. Hij creëert zijn eigen wereld, om zich op die manier groot en belangrijk te kunnen voelen. Onvolwassen en zelfverheerlijkende fantasieën over succes, schoonheid of liefde zijn kenmerkend voor de narcist.

 

10. Verslaafd aan Aandacht

De narcist wil in het middelpunt van de belangstelling staan. Hij gedraagt zich vervelend of onbeleefd wanneer iemand anders de aandacht heeft, en hij is geneigd om het gesprek steeds op zichzelf terug te brengen. Hij zoekt voortdurend bevestiging voor zijn onzekere ego. De roep om aandacht kan zich uiten in betweterij, opschepperij, kleinering, vernedering en krenking. De narcist wil graag positieve aandacht, maar als hij die niet krijgt, zoekt hij negatieve aandacht.

 

11. Groot Ego

De narcist denkt dat hij slimmer, aantrekkelijker of meer getalenteerd is dan iemand anders. Hij denkt dat hij speciaal is en dat alleen hij, het allerbeste verdient. Hij kan tiranniek, verontwaardigd en dreigend reageren als niet aan zijn verwachtingen wordt voldaan. Hij verwacht speciale gunsten zonder wederzijdse verantwoordelijkheden. Hij neemt alles voor lief en gebruikt anderen uitsluitend om zichzelf te verbeteren en zijn grote ego te dienen.

 

12. Onverantwoordelijkheid

De narcist doet zichzelf voor als verantwoordelijk, vooral voor zaken waarop hij aangesproken kan worden. Toch is hij op veel vlakken helemaal niet zo verdienstelijk. De narcist kent geen verantwoordelijkheidsbewustheid. Dit is de bewustheid van je eigen verantwoordelijkheid, voor je eigen geluk en levenskwaliteit en dat van anderen. Dit bewustzijn komt voort uit je geweten, uit innerlijke integriteit, gevoelens van verbondenheid, empathie, sympathie en respect, allemaal zaken die bij een narcist ontbreken.

 

13. Gebrek aan Wroeging, Schaamte of Schuld

Een diepgewortelde woede, die wordt verdrongen, is zijn kern. In plaats van vrienden heeft de narcist slachtoffers en medeplichtigen, die eindigen als slachtoffers. Het doel heiligt de middelen altijd en niets zal de narcist in de weg staan. Een echte narcist heeft slechts minachting voor degene die hij misbruikt. Als mensen die dicht bij hem staan zich bewust worden van deze exploitatie, voelt het als een "geestelijke verkrachting" voor hen.

 

14. Ondiepe Emoties

Hij is niet echt, hij heeft geen echte emoties. Om dit gebrek aan gevoel te compenseren, zet de narcist een aantrekkelijk masker op. Hij kan charmant, genadig, sociaal vaardig en zelfs onderdanig zijn. Hij is een volleerde acteur, ook in het simuleren van menselijke emoties. Zijn zogenaamde warmte, vreugde, liefde en mededogen zijn slechts geveinsd en vol bijbedoelingen.

 

15. Ongeschiktheid in Relaties

De narcist is niet geschikt om relaties op de lange termijn te onderhouden, want hij is niet in staat liefde te geven of te ontvangen. Gezonde persoonlijke relaties kun je herkennen aan empathie en bezorgdheid voor de gevoelens van de ander, een oprechte interesse in de ideeën van de ander, het vermogen om ambivalentie te tolereren en het vermogen om een eigen bijdrage te erkennen bij conflicten. Dit alles ontbreekt in een relatie met een narcist.

 

16. Problemen met Seks

Er zijn twee uiterste types in de narcist waardoor hij problemen met seks heeft. In elke narcist is een van de soorten dominant. Het eerste type is de bijna impotente / celibataire narcist die seks volledig afwijst. Hij wil nooit seks. Het andere uiterste is het tegenovergestelde, dit is het somatische, narcistische, vulgaire, sex-maniak type, de veeleisende tiran, ook in bed. Dit is de man die seks gebruik als een wapen om te domineren.

 

17. Ziekelijke Jaloezie en Afgunst

De narcist kan extreem controlerend, bezitterig, paranoïde, jaloers en zeer afgunstig zijn. De prestaties, successen, bezittingen en het geluk van anderen, zijn een aanval op zijn gevoel van macht en superioriteit. Hij geeft dan twee reacties: of hij toont geen interesse, of hij zal het uitdrukkelijk minachten. Dit alles is in tegenstelling tot mensen die een gezond zelfvertrouwen en zelfrespect bezitten, die zullen anderen net zo goed waarderen als zichzelf.

 

18. Gebrekkige Communicatie

Een narcist praat niet met je, in plaats daarvan praat hij tegen je. Zelfs zijn taalgebruik is ziekelijk. Het is zijn wapen ter zelfverdediging, een verbale kracht. Alles wat hij zegt is erop gericht om te zorgen dat je hem bewondert, fascinerend vindt, van hem houdt, of bang voor hem bent. Omdat hij zo overtuigend is, heeft hij de capaciteit om zijn critici verbaal te vernietigen.

 

19. Conflicten

Hij heeft altijd conflicten en is altijd wel boos op iets of iemand. Vanwege zijn onvermogen om met emoties om te gaan en omdat hij de wereld als bedreigend ervaart, heeft de narcist voortdurend de neiging tot conflicten. Niet alleen heeft hij zelf altijd conflicten, hij zaait tweedeling. Hij deinst er niet voor terug om mensen af te branden en tegen elkaar uit te spelen.

 

20. Obsessies en Verslavingen

Hij moet altijd een goed gevoel over zichzelf hebben, waardoor de narcist extra vatbaar is voor allerlei obsessies en verslavingen. De succesvolle narcist zal geobsedeerd zijn door zijn werk, vaak tot in het absurde. Je ziet ook vaak overmatig gebruik van alcohol, drugs, seks, eten, of verslaving aan winkelen, sport, religie, of geobsedeerd door 'liefde', geld, veiligheid, kracht, uiterlijk en gezondheid. Narcisme is een van de stoornissen die vaak tot uiting komen in misbruik, verslavingen en obsessies.

Indien het gedrag dat hier wordt beschreven veelvuldig in een persoon voorkomt, dan zouden dat duidelijke alarmbellen voor je moeten zijn!

 

Lees meer in de E-books Veraden door Liefde over Narcisme en Relaties, herkennen hanteren en ervan herstellen.

e-book-narcisme-In-relaties

76 reacties op “Checklist van 20 Narcisme Kenmerken


Comment author said

Door Zingend Voske op 11 maart 2017 om 10:29

Beide boeken Ratgevallen gelezen waarin Sigrid van Dort feedback kreeg dat niet alleen mannen, maar ook vrouwen narcisten kunnen zijn. Dat heb ik in deze website eigenlijk nog niet opgemerkt. Mijn moeder was(ja was.. het kreng ligt nu onder de groene zoden) een pathologische narcist, nam je alles af wat je lief was. Toen ik voorjaar 2014 afstand van haar deed begonnen er puzzelstukjes te gaan drijven en kwamen uit het onderbewustzijn omhoog en kwam er achter dat ze er zelf voor heeft gezorgd dat ik mijn toenmalige vriendin kwijtraakte. Een jaar eerder ben ik uit mijn gemeente gegooid, die eveneens was vergiftigd door de flying monkeys die me altijd de kop hebben ingedrukt. Herhaaldelijk zelfs op sadistische wijze is me gezegd niet om te kijken en het verleden te vergeten, echter een coach waar ik uiteindelijk veel meer aan had dan alle psychologen die ik voornamelijk in een intakegesprek heb gehad omdat ze werden getriggerd door mijn verleden en plots verdwenen.

Martin Appelo (youtube: For Narcissists From a Narcissist: Martin Appelo at TEDxGroningen) heeft het over zijn verleden, zo begint hij dat evenals mijn ouders de oorlog hebben meegemaakt, en zo ik hoorde van de laatste narcist die ik trof, dat de ouders hun gevoel hebben afgesloten en zo hun kinderen grootbrachten.

Hij, die laatste narcist met wie of ik contact had, vond zichzelf ook geweldig, je kreeg niet eens de kans hem wat terug te zeggen wat hij verweet aan zijn hoge iq en dat hij tevens autistisch was en meende dat hij wist wat of ik zou zeggen, want hij viel je elke keer in de rede.. ik kan een hoop hebben, maar op een gegeven moment is het teveel, dus wegwezen!

Mijn eerste vriendin die of ik had mankeerde niks aan, niet narcistisch of zoiets, maar liefde waarvan ik van thuis uit nooit van had gekregen deden me vluchten. Destijds snapte ik er geen hol van.. kon het niet verworden en maakte maar een smoes.

Tweede vriendin was eigenlijk eender als mijn moeder en daar werd ik smoorverliefd op, de zogenaamde bom van liefde. Ik heb getracht mijn buurman die ook zo'n relatie had, te overtuigen dat zijn vrouw narcist was en dat er van haar kant alleen maar een kwestie was van parasiteren. Iedere keer als ze weer een rotstreek had geleverd, dan dronk hij zichzelf vol - het was al een alcoholist - ze kenden elkaar al veel eerder, kwam dan bezopen thuis en mocht er niet in. Hij mocht dan in de schuur slapen, wat op den duur zo vaak voorkwam dat hij een matras in de schuur gooide zodat hij gerieflijk daar zijn roes kon uitslapen. Maar de feeks die naar buiten altijd haar man de schuld gaf - evenals mijn moeder mijn vader verweet dat hij vreemd was gegaan waar totaal geen sprake van was, deed ik het zwijgen door haar te zeggen dat ze haar jas moest aantrekken en dat ik even een schep zou halen, zodat ik mijn vader kon opgraven en dat zij hem dan voor zijn schedel kon schoppen. Dan was ze gelukkig gelijk koest! - Ja buuv' je man drinkt, maar dat deed hij al, toen hij uit de bak kwam en hem paaide met je te trouwen om hem deelachtig te maken aan de enorme schuld die je hebt en dat je nu de begrafenis kunt gaan betalen omdat haar man zich 22 januari had verhangen in de trappenhal. Gelukkig bestaat er nog gerechtigheid, want het kreng is nu gekort en aangewezen op de voedselbank.

Maar ik wijk af, door de boeken die ik had gelezen herkende ik op gegeven moment een patroon in mijn moeders handelswijze, een ieder waarvan ze slecht sprak had ze al onder haar duim, en werden zogenaamde flying monkeys, zo ook de moeder van mijn ex, en mijn ex - als het waar is wat of ze zei dat haar ouders het haar verweten dat ze was geboren, zeggende dat het condoom scheurde en dus eigenlijk niet welkom was. Kortom, de relatie duurde pakweg 3 en 1/2 jaar waar haar moeder het hele gezin inzette om tweedracht tussen ons te zaaien, daar kwam bij dat ik door haar onder een wet werd gesteld, en de Mozaïsche wet leidt tot de dood en haar wet deed eender, op gegeven moment mocht ik helemaal niks meer en door alle frustratie die ik had van thuis omdat ik de enige was die nog thuis woonde en als scheidsrechter tussen twee kemphanen stond barstte bij mij de bom... ik ben terug wezen treiteren, geen medelijden, totaal niet... ik heb nadien, na tig agogen toch nog 1 goeie psycholoog gesproken die ik ditzelve heb uitgelegd die tegen me zei: Het was dat of je had spontaan doodgegaan! Slik!

Oké nest lag onder de boom, kreeg nadien vriendschap met een gozer bij mij in de flat waar of ik woonde en die bleek er genoegen in te hebben - vooral als hij gedronken had - dermate de grond in te trappen om wanneer hij weer nuchter was dat alles te ontkennen. Op den duur hoefde hij niet meer dronken te zijn om zijn uitlatingen over me heen te kieperen en begrijp mijzelf nog steeds niet dat ik het toeliet dat hij mijn muziekinstallatie aan een ander weggaf, wat mijn moeder veelvuldig deed met de spullen die ik had gekregen.

Ik ben een rommelkont, 't is altijd een puinhoop in mijn huis wat me door iedereen wordt verweten en dat ik daarom geen bezoek meer krijg. Ik heb het vele keren opgeruimd maar het interesseert me geen barst meer, ruim 10-15 jaar zwaar depressief geweest, komt soms nog met vlagen terug, veelvuldig getracht mijn leven te benemen, mocht niet van boven. Probeer mijn overgewicht te lozen want lopen gaat niet zonder pijn in mijn knieën en rug, fietsen gaat me beter af, film meestal mijn route maar dat schept ook geen behagen meer, laat staan het lezen van wat anderen een sprookjesboek noemen. Laatst had ik muizen, beste methode om die te verjagen is al je eten in blikken doen zodat ze geen vreten hebben, emmers besmeerd met pindakaas, vallen met pindakaas zelfs plakstroken helpen niet, wat wél helpt is de plekken waar ze zich ophouden pure ammonia te spuiten, daar houden ze niet van, ik ook overigens niet.

Heden ben ik psychisch aan het oorlog voeren of ik over mijn verleden ga schrijven, het weer opdiep, nu ik een leeftijd heb waar ik heel veel vergeet. Oh btw. ik heb inmiddels al zoveel narcisten op mijn bord gehad, zal ze even met voornaam benoemen: Eef (mijn moeder) Els(mijn ex) Martin(vriend) Arjen(buurman en vriend), collega op werk (weet geen naam), Jopie (zuster uit de kerk), Heléne (zuster uit de kerk), Jan Prins zie CIP.nl onder kop: Jaar cel voor stalker Mattheus van der Steen, deze heeft mijn hele reputatie naar de knoppen gebracht, pathologische narcistische cyberstalker, voordeel dat ik niet meer werken wilde - teveel rottigheid meegemaakt - maar aan de bak zou ik sowieso niet meer komen wat er allemaal met mijn naam is geschreven, die vent heeft me 16 jaar het leven zuur gemaakt, Frans (broeder uit de kerk), Jitske (zuster via Bijbelstudies van Ab Klein Haneveld (die stug blijft volhouden dat narcisme een verzinsel is van één of andere psycholoog) ) en die ik jarenlang als vriendin beschouwde bleek ook een narcist te zijn. kreeg van haar een telefoontje dat ze verschrikkelijk in de nood zat, man had haar verlaten met tal van verwijten die nadien op haar zelf van toepassing bleken te zijn en mevrouw van mij verwachtte dat ik haar als een koningin zou gaan behandelen. Zaterdag was ik met mijn hebben en houwen daar gekomen, in de nacht van zondag op maandag zette ik alles op een rijtje en verdween via de achterdeur waarvan ik de sleutel nadien door de brievenbus deed, zo eender met Ina met wie of ik sinds een Bijbelstudiereis naar Egypte in 1997 bevriend was geraakt. Al eerder had ik haar begeleid naar een concert van André Rieu, Ina is in de 80 en slecht ter been, waar ze uiteraard ook mijn kaartje betaalde. Ik zou dat weer doen maar dan naar het Ziggodome in Amsterdam ware het niet dat er wat tevoren afspeelde. Ik woon in Beverwijk en zij woont in Hengelo. Herhaaldelijk klaagde ze over het feit dat de tuinman halfbakken werk deed en zo ook met andere mensen die haar een dienst deden en of ik dan die klusjes zou kunnen doen, zoals de bladeren uit de dakgoot te halen - wow, ik weeg 200 kilo, geen ladder is aan mij besteed, iedere sport bezwijkt. Ja, dan zou ik een auto krijgen - ken je dat wanneer je een bijstanduitkering hebt en dan mensen met loads of poen je willen gaan gebruiken - ik wel want de eerder genoemde Jopie kreeg ik zomaar een bed op maat, zodat ik niet meer op de grond hoefde te slapen, ik mocht het niemand vertellen maar iedereen in de kerk wist het - zo ik hoorde vele jaren later - De auto zou haar eigendom blijven, maar ik mocht de auto vrijelijk gebruiken maar moest wel zelf de benzine betalen, als zij me dan eens nodig zou hebben kon ze me bellen en zou zij de benzine betalen. Noem me maar achterdochtig maar ik zag meteen mijn vrijheid gaan en dat ik voor ieder wissewasje naar Hengelo kon rijden en maakte mij met een smoes er vanaf. Na enkele maanden kwam ze met een ander iets, als jij hier nou komt wonen, dan kan je me alles uitleggen over internet, maar als je in Hengelo gaat wonen dan mag ik daar niemand wat van zeggen, ook mijn familie niet. Och, ik moest eens zien of ik er aldaar op vooruit zou gaan dus schreef me aldaar in als woningzoekende. De te dure woningen maar die wel dichtbij haar huis stonden, wilde zij het verschil maandelijks bijleggen, maar toen ik door begon te vragen bij ieder telefoongesprek wat of we hadden kwam de aap uit de mouw, dat ze iemand wilde hebben die haar tot haar dood zou willen verplegen en alles zou ze me dan nalaten, haar huis, haar auto en wat al niet meer.

November naderde, ze had er wat op gevonden hoe of we naar Amsterdam konden gaan, door één of andere taxi te huren, maar niets gaf ze als informatie, dus ik huiverde dat ik als een haring in een ton, of een sardine in een blik die best wel comfortabel liggen, met mijn boven de twee meter lengte in een auto moest proppen om twee uur konstant te moeten zitten opgevouwen en het verdommen te stoppen - want al eerder had ik zoiets dat ik een heel pakje ibuprofen 400mg opvrat omdat ik gierde van de pijn en de chauffeur zelfs niet op de vluchtstrook wilde stoppen zodat ik maar heel even kon staan zodat het bloed weer zou stromen door mijn benen en het euvel gelijk over zou zijn.

Ik zou wat eerder komen want we zouden naar een Bijbelstudieavond in Aalten gaan, waar ik bespeurde dat de mensen aldaar bijzonder afstandelijk waren, en onderwijl hoorde ik Ina tegen een ander zeggen dat ze terdege een logeerbed had maar dat ik genoegen nam in een slaapstoel te slapen. Fuck, er was dus wél een logeerbed en met dat ik die nacht weer op die slaapstoel lag herinnerde ik me die zomer van vorig jaar dat ik ook de slaap niet kon vatten, maar de winter bleef de kachel niet aan en toen ik een deken verzocht kreeg ik een plaid waar ik slechts mijn lichaam mee kon bedekken en verder niet. Ook toen ging ik alle zaken op een rijtje zetten en eveneens als bij die zuster in Heerenveen, verdween ik hier ook uit de achterdeur en liet de sleutels vallen door de brievenbus - echter vergat mijn kunstgebit die ik toen nog niet zolang had en in een koppie op het aanrecht stond. Het heeft meer dan twee weken geduurd en nogmaals een bezoek waar zij alles ontkende en de zielepiet speelde en tot overmaat zei dat ze de envelop die ik haar toestuurde met gebit had meegegeven aan een voorbijganger of die deze wilde doen in de brievenbus.

Niet lang daarna werd me de toegang versperd bij de kerk, en tevens met de nek aangekeken bij de mensen waar ik altijd op Bijbelstudie kwam. Nog één broeder en vriend over die me steeds gebied te stoppen met dat schrijven over narcisme en te vergeten.. maar de coach had gelijk, als je er niet aan werkt je verleden te verwerken dan blijft het een emmer aan je boot.

 

Comment author said

Door mermaid op 8 maart 2017 om 23:53

Mijn narcistische man zie ik helaas bijna niet meer als een humaan mens , maar als een beest die dagelijks woest is. Hij beheerst zich daarin niet , en is verbaal zo grof mogelijk.
"Ik kan zo 100 mensen opnoemen die jou erg negatief vinden".
Tja , negatief en verzuurd ben ik inderdaad geworden door de laatste jaren waarin hij eng gevoelloos is geworden. Zo geweldig als onze eerste jaren waren zo naar zijn deze afgelopen jaren.
Altijd dezelfde rode draad , hij negeert me, is afstandelijk , en als ik erover klaag ben ik het enorme zeikwijf wat zich op moet laten nemen.
Hij is gaandeweg alleen maar afgestompter geraakt , en zijn werk en de tv lijken alles wat hij nodig heeft. Het idee dat ik hem verlaat bezorgd me enerzijds paniek , maar de bevrijding wint het hiervan.
Al toen ik hem net kende 20 jr terug , had ik altijd als ik bij hem weg reed met de auto een gigantisch gevoel van opluchting , die sterker werd met elke km. En dat terwijl hij toen nog een lieve goedzak voor me was , die me hielp en steunde.
Maar ik denk dat ik toen al wat van het wespennest van zijn behoefte aan manipuleren heb ervaren. Het subtiel jaloers willen maken , wat ik eigenlijk niet was , zijn stemmingswisselingen.
Ik viel voor zijn aantrekkelijke verschijning , sterke kop , goed lijf ,en hij had zo'n warme uitstraling. Nu word ik dagelijks uitgescholden voor Hitler , arrogant mens ed.
Voor hem zou ik het erger vinden als ik ermee kap , ik vind het erger dat hij ongelukkig is. En dat zegt veel over mij , of wat er nog van over is.
Ik weet nog dat zijn zoon uit zijn vorige huwelijk van 23 jr zei :"Er ging bij ons thuis geen dag voorbij dat er geen ruzie was , niet één dag ".
Daar hou ik me maar aan vast , dat zo'n ruzie relatie veel over mijn man zegt.

 

Comment author said

Door Thea Vos op 30 januari 2017 om 11:53

Voor mij allemaal herkenbare gebeurtenissen.
Ik was 45 jaar getrouwd en toen dumpte hij mij voor de zus van zijn vriend.
Had in het huwelijk al een stiekeme relatie met haar .
Zij is de broer van zijn vriend en was vroeger verliefd op hem.
Bij het zwembad is het begonnen.
Tegen de kinderen heeft hij gezegd dat hij op de dag van de scheiding haar heeft ontmoet.
Hier herken je de patalogische leugens.
Het is niet de eerste keer dat hij vreemd is geweest,voor 33jaar terug ook al.
Maar ja wat doe je ,je houd van die man en hij kan alleszins goed verdoezelen.
En dan is hij 70 en gaat scheiden.
En een nieuw leven beginnen met een jongere vrouw.
Wat hij met mij nooit wilde doet hij met haar dubbel.
Ik ben blij dat ik verlost van hem ben.maar hij heeft wel een wrak van mij gemaakt
Waarin nogheel lang aan zal moeten werken voor mezelf.

 

Comment author said

Door Michiel op 23 januari 2017 om 16:35

Beste mensen,
Ik herken ook alles in mijn ex!
Toch kan je er door dit soort ervaringen ervoor kiezen om er uiteindelijk sterker van te worden of niet. Het is maar net hoe je er zelf mee om gaat! Daar kan je zelf voor kiezen.Zie je zelf niet als een slachtoffer maar als de de uitverkoren om veel te leren, weet dat het niet voor niet is dat je dit mee gemaakt hebt, zo'n verhaal heeft vele facetten. je ontwikkeld je onderscheidingsvermogen, leert je zelf beter kennen en ontwikkeld uiteindelijk een diepere compassie voor je medemens. Vooral als je de narcist in een later stadium kan zien voor wat ie/ze is en hem/haar kan vergeven, door je niet langer meer te identificeren met dat wat je hebt meegemaakt, omdat je ook weet dat je de krenkingen en alle pijn niet persoonlijk hoeft te nemen, vereenzelvig je niet langer meer met dat soort onware ideeën over je zelf. Wees geduldig met je zelf, geef jezelf alle tijd, en gebruik de bewustwording van de realiteit om je onderscheidingsvermogen aan te scherpen om in te zien wat/wie of wat je werkelijke zelf is, die is uiteindelijk trouwens zo ie zo voorbij aan conditionering. Heb compassie voor je zelf, het was iets wat onvermijdelijk was op dat moment nog.
Of we door de dingen in het leven uiteindelijk sterker of zwakker worden, hangt van onze eigen instelling af. Is die niet goed, dan moeten we die veranderen en aanpassen. Hiermee en met tijd, moed en vertrouwen zal je er uiteindelijk zelfs je voordeel uithalen en er sterker door worden. Dit stukje positiviteit en realisme misde ik nog in de tekst en de teksten die ik gelezen heb(ik heb ze niet allemaal gelezen). Maar daarom deel ik het graag. All the best & much Love to my Brothers and Sisters ❤️

 

Comment author said

Door vaan m op 12 januari 2017 om 23:18

mijn ex vriendin is ook een narcist,
in het begin heel lief en aardig maar later grote monden met iedereen ruzie maken.
veel geschreeuw en veel stress,het moest gaan zoals zij wou anders werd ze kwaad,ook tegen haar zoontje viel ze steeds uit met wooorden die k niet plaatsen hier .maar als k er was en de kleine weltrusten wenste en hij huilend in bed tegen mij zei praar met mama aub.brak je hart/
ook veel gedoe met school en met instanties.
ok kwam k er achter dat ze contact had met haar ex vriend en toen ze hem op fb had toegevoegd en k de likes enzo zag en daarna tegenm haar zei van hij wil je terug,zei ze je ziet spoken.
de ochtend daarna was k zomaar zonder reden geblokt op fb door hem,nou bewaard ze alle gesprekken op whatsapp messenger mail noem maar op.maar opeens had ze geen gesprek.we kregen ruzie en ze heeft me eruit gezet.
vond het raar dat ze geen gesprek had en hij mij zonder dat k hem kende mij geblokt had op fb,,,,beetje vaag.
ook heeft ze via haar vriendin een bericht laten sturen naar mij dat het oer was terwijl ze het daarna gekopieerd had verstuurd naar mij,
nu heeft ze ruzie met een aantal en wil het amk inschakelen,opeens nam een nepprofiel van fb contact met mij op en ze haalde me vd blok op app waarna ze zei dat k het naar haar zoon was verplicht om haar en haar zoon in te dekken bij het amk,wat k uiteraard niet gedaan hebt.
ook heeft ze mijn ex vrouw en mijn fam via wgatsapp aangesproken dat het over was en dat alles schuld was,
hoop dat ze op een dag inziet wat ze heeft weggegooid.. want k deed alles voor haar en wpu samen gaan wonen met haar.blij dat het niet gebeurd is uiteindelijk

 

Comment author said

Door mermaid op 17 december 2016 om 21:14

Ik heb sinds 20 jr een relatie met een narcistische man , en merk dat hij steeds erger en gevaarlijker word. Hij lijkt of hij bijna geen gevoelens meer heeft , behalve dan die gigantische woede die hij naar mij voelt als ik hem aanspreek op zijn kille afstandelijkheid. Dat maakt hem woest en dan ontploft hij bijna op een ontoerekenings vatbare manier.
Vorige week zei hij tijdens zo'n ruzie in razernij dat anderen vast zouden zeggen :Geef haar toch een zak rattengif. Ik bevroor van zijn woorden.
Ons toekomstplan van ooit trouwen en samen wonen was voor mij in een keer een onmogelijkheid geworden.
Al zijn harde woorden als ik teveel zeur bij hem over zijn afstandelijkheid , dat ik hem kapot maak met mijn gezeik , dat ik naar een psychiater moet en medicatie...
Het heeft me een schim van mezelf gemaakt , ik voel me wezenloos en vraag me steeds af... hoe het kan dat een man geen keuze maakt voor een fijne relatie met iemand die veel van hem houd , maar alleen uit is op macht , controle, getreiter en publiekelijke bijval.
Hoe kun je zo leeg leven , en heeft hij eigenlijk wel een keus?
Zo misselijk makend vriendelijk en warm hij naar anderen is , zo psychisch sadistisch is hij naar mij , ... en is totaal onaangedaan als ik een wrak aan het worden ben.
Als het er zo voor staat , denk ik weleens , dan mag hij voor mij weg , en het liefst op een definitieve manier.
En helderziend als hij vaak lijkt veranderd hij ineens weer in die fijne man van vroeger, is weer even lief en gezellig tot ik weer gewonnen ben.
Als ik in de spiegel kijk zie ik iemand die leeg is , ik heb mezelf lelijk gejankt en dik gevreten. En al ben ik niet in staat om weg te gaan bij hem , omdat ik gek genoeg maar van hem blijf houden , hoop ik toch op een licht aan het einde van deze tunnel.
Want wat me nog meer dwarszit dan het nare feit dat hij niet meer van mij lijkt te houden , is toch ook wel een soort van minachting naar mezelf , van wat pik je allemaal van die man.

 

Comment author said

Door Riekje op 3 november 2016 om 09:49

Heel herkenbaar deze kenmerken. Mijn vriend heeft mij ook al mijn sociale contacten afgepakt, want als ik een keer de pan uitflip door zijn gedrag, ben ik degene die niet goed wijs is.hij kleineert mij, en naar anderen toe is hij de beleefde vriend. Hij zet met het grootste gemak mijn dochter tegen mij op (door glasharde leugens te verkondigen) en dan zeggen dat ik niet met mijn eigen kind om kan gaan. Als je keer iets over jezelf zegt betrekt hij het onmiddellijk weer op zichzelf. Bijv. Ik had een examen gehad zegt hij direct daarop oh je had wel even .. Mee kunnen nemen voor mij. Maar je zou toch het verkeerde mee hebben genomen." Maar niet even vragen hoe het gegaan was. Alles wat je zegt of doet heeft hij direct commentaar op, niets deugt. Behalve hij. Schijtziek ben ik er van. Hij lult mooi met mensen mee maar achter hun rug om... Kun je er een officiële diagnose van krijgen.. Hij wil zich toch niet laten behandelen want ik ben toch gek, hij niet!!

 

Comment author said

Door muurbloempje op 29 september 2016 om 16:24

ik ben zelf op het punt gekomen dat ik besef dat mijn man een rasechte narcist is en ik voel mij compleet heen en weer geslingerd en radeloos, want wie gelooft mij nou? Iedereen denkt dat hij superfantastisch is en vooral hij zelf.
ik zit dus in de bewustwordingsfase volgens mijn huisarts, ik wil zoveel mogelijk info hebben zodat ik tot de juiste beslissing kan komen, scheiden of toch niet????
ik heb een dochter van 14 die enerzijds dol op haar stiefvader is maar anderzijds een onbehaaglijk gevoel bij hem te hebben.
wie kan mij adviseren wat het juiste is voor mij en mijn dochter, want volgens bovenstaande opsomming van kenmerken van een narcist is mijn man een rasechte die ook nog volledig in de Heere te (zeggen) geloven.

 

Comment author said

Door Lilian op 29 september 2016 om 23:52

Muurbloempje,

Wat voor jou goed is om te doen is belangrijk. Het maakt daarbij in wezen niet uit of hij wel of niet een narcist is. Maar wanneer jij het gevoel hebt dat je weg wilt van deze man, dan kan je dat doen. Wil je meer informatie over narcisme dan kan je via internet best veel vinden. Lezen helpt enorm. Kennis is macht. Ook kan je op sommige forums je verhaal vertellen en dan kunnen mensen met je meedenken die lotgenoten zijn. b.v dit forum: http://forum.denarcist.nl

 

Comment author said

Door Lilian op 14 september 2016 om 23:20

Ik hou niet zo van die dader / slachtoffer benadering... In het leven krijg je uitdagingen, als je de mensen die het je moeilijk maken gaat zien als boodschappers om jou in je kracht te zetten, zie je op het laatst alleen nog maar engelen. Het is juist dat dader / slachtoffer verhaal wat zorgt voor de ellende: zielige ik en stoute hij/zij: verwijt, verwijt, verwijt. Mensheid = Eenheid. We zijn er om mekaar, om mekaar, om mekaar te hellupe niet waar? Alleen hellupe 😉 we elkaar vaak op zielsniveau en niet op de manier die we graag zouden willen. (je krijgt niet op je pad wat je wilt, maar wel wat je nodig hebt) Dat jij je onmachtig voelt zegt niks over de ander, alleen maar dat JIJ je onmachtig voelt. Beetje zelfonderzoek kan nooit kwaad... O ja ben niet kerkelijk maar staan soms best zinnige dingen in de bijbel: 1. Gij zult niet oordelen (artikel staat vol kenmerken die allemaal "niet goed" zouden zijn) en 2. Heb uw vijanden lief: lukt ons geloof ik ook nog niet zo goed... Zeg dit allemaal niet om te bitchen, maar van al die slachtoffers wordt de wereld nou ook niet bepaald een betere plek... Wel van goede mensen met een beetje ballen en misschien is die narcist wel precies wat we nodig hebben om die ballen te kweken, nee ik moet het anders zeggen, te ontdekken dat we ballen hebben en ze vervolgens ook te gebruiken... Dus.

O ja even nog een stukje eigen ervaring: soms kun je uitdagers beter niet meer in je leven toe laten, niet omdat je ze haat, of omdat het verschikkuluke mensen zijn, maar omdat je van binnen weet dat het contact niet (meer) dient. In een ander geval (persoon) dient het contact nog wel en was er ook bij de ander ruimte voor verandering. Ik liet deze persoon (en alles wat ik moeilijk aan hem vond) toe in mijn hart (vallen en opstaan, maar ik was bereid mezelf aan te gaan), daardoor oordeelde ik hem niet meer en bewonder ik hem nu zelfs voor de moedige rol die hij had te spelen in dit en mijn leven (namelijk die van boeman). Hij heeft (bijna) geen controle meer over me (soms als ik moe ben en niet alert wil hij me nog wel eens overvallen) ik ben gaan leiden en hij kan ontspannen en is daardoor zeer fijn en warm gezelschap... Een boeman voor velen nog steeds, maar niet meer bij mij. En ik ben hem dankbaar dat hij me heeft getoont hoe sterk ik ben... Xx

 

Comment author said

Door Lilian op 25 september 2016 om 14:35

Sorry hoor, maar dit is echt gewoon kul. Het vermogen zelf te reflecteren en je eigen aandeel ergens in vinden en je eigen verantwoordelijkheid ergens in dragen is owkee, maar kan zo ver gaan dat de narcist overal mee weg komt en zelf helemaal niks meer van zijn eigen bijdrage kent of hoeft te nemen, precies wat de narcist dus wil! En niet om het ene of andere.. maar je kan sterk zijn, er is aan ieder sterk paard wel een keer iets te vinden of te kan struikelen of is ergens niet perfect in. Een narcist leert je niet in je kracht staan, een narcist laat je op je tenen dansen en rennen en springen en buigen zoals hij/dit dit wil, en dat is iets heel anders. En als we het dan allemaal niet aankunnen, dan is het omdat wij zwak zijn of niet goed genoeg? Sjezis zeg, waar haal je die onzin vandaan? Geloof me maar ... met al jou kracht zul je vanzelf op je bek gaan met deze mensen, want ze vragen iets onnatuurlijks van hun omgeving. Ze zullen je grenzen rekken en strekken en je oneindig testen tot je er alsnog bij neervalt en je gaat inzien dat je de narcist zelf verantwoordelijk moet laten zijn voor zijn eigen shit. En dan ga je pas zien wie er als een wolf achter dat schaapachtig gezicht vandaan komt. Daarnaast zijn jou bijbelse teksen bedacht door narcisten of andere machthebbers die er op uit zijn om je juist krachteloos te maken zodat je alleen maar naar 1 persoon toe kan wenden en dat is in dit geval de grootste narcist van allemaal: God. Je weet wel, the one and only.. de enige ware en echte, de oneindige en niemand anders.. herkenbaar?

 

Comment author said

Door Dieseltje op 11 september 2016 om 02:03

Niet alles is herkenbaar, maar wel veel. Ik ben een vrouw en had bijna 20 jaar een relatie met ook een vrouw. Het moeilijke vind ik dat niet alles wat ik lees over narcisten overeenkomt met hoe zij was. In de eerste tien jaar waren misschien wel enkele aspecten aanwezig, maar niet in die mate dat het akelig was. Die eerste tien jaar waren ook jaren waarin zij zelf nog meer stoeide met onzekerheid, twijfel over zichzelf, en - achteraf gezien - keek ze wat op tegen mij en emotioneel vroeg ze altijd veel aandacht. Maar niet op een vervelende manier, alhoewel ik nu wel denk dat het niet helemaal 'gezond' was, om het zomaar te zeggen. In die eerste tien jaar was ik ook redelijk krachtig. Ik ben een heel gevoelig mens (vermoedelijke hsp) en had mijn kwetsbaarheden, maar ik was ook wel goed in balans en deed mijn werk (eigen praktijk als therapeut) graag en goed. Ik voelde me sterk en krachtig.
Na ongeveer tien jaar veranderden er twee dingen. Enerzijds ontmoetten wij een coach/therapeut/trainer met wie we meer contact kregen. Er ontstond een soort vriendschap. De persoon in kwestie was vermoedelijk zelf een narcist en/of borderliner en zowel ik als mijn partner hadden dat wel in de gaten en sprake daar soms over. Toch raakte mijn partner erg onder de indruk van deze persoon. En haar werd door deze persoon verteld hoe geweldig mijn partner was, hoe goed ze als trainer was en dat ik niet de juiste partner voor haar was. Mijn partner kon daar glunderend over vertellen. De 'coach' stookte tussen mijn partner en mij. Het werd een akelige ervaring voor mij en ik vocht voor mijn relatie, omdat ik daar, door die eerste tien jaar, nog zo in geloofde. Het is een heel verhaal, maar is teveel voor hier. Het resultaat was dat mijn partner zich plotseling erg goed en belangrijk ging vinden. Haar ego was gevleid met grote gevolgen, plotseling wilde ze alleen carrière maken en niet meer samen met mij (we gaven ook samen veel trainingen en in die eerste tien jaar was dit echt heel bijzonder, we vulden elkaar aan en mensen hingen aan onze lippen). Ze vertelde mij dat ze een goed trainer was, maar ik niet en dat had deze coach in kwestie haar verteld. Zonder gesprek zette ze mij uit het gezamenlijke bedrij, want ZIJ wilde de directeur zijn, het groter maken en de zaak leiden, want ZIJ kon dat...
En dat allemaal gebeurde ongeveer tegelijk met het tweede dat er gebeurde: ik raakte oververmoeid en kreeg grote moeite met het doen van mijn werk. Ik dacht dat ik een burn out had, maar mijn partner had altijd een groot oordeel over mensen die vermoeid waren, dus er echt over praten deden we niet. Ze heeft er ook nooit naar gevraagd wat er aan de hand was. Maar wel begon ze te verwijten, heel erg zelfs, en het werd alsmaar erger. Ik was volgens haar een lui wijf, ik misbruikte haar, etc. ik had geen antwoorden, ik maakte me zorgen omdat ik niet kon verklaren waarom ik de meest simpele dingen niet meer kon, ik voelde me er doodongelukkig bij en schuldig omdat het inderdaad wel zo was dat alle vooral praktische dingen op haar bord terecht kwamen. Maar ik kon gewoon niet meer. De relatie werd steeds slechter, maar omdat we ook samen een bedrijf hadden , ook nog eens in financiële nood door de economische crisis, en mijn vermoeidheid, kin ik niet weg. Ik voelde me murw en doodongelukkig.
Deze twee aspecten bij elkaar zorgde. Voor een grote ongelijkheid in de relatie: zij begin zich heel wat te voelen en begon te pronken met wat zij allemaal wel kon, en ik verloor mijn kracht en energie. En ik voelde wel dat het niet meer goed zat, maar was 'te ver heen' om daar iets aan te doen.
Hoe ver heen ik was bleek 4 jaar geleden. Ik had erge lijfelijke pijn gekregen en ik zag echt af. De husarts dacht in eerste instantie dat het stress was en dat mijn spieren vast zaten. Maar fysiotherapie maakte het eerder erger dan beter. Uiteindelijk kon ik niet meer en belandde ik op de eerste hulp in het ziekenhuis. Na een paar uur kwam er een dokter binnen (ik vergeet haar ogen nooit meer), die mij vertelde dat ik vermoedelijk nog maar een paar maanden te leven had. Op de scans hadden ze gezien dat ik vol met uitzaaiingen zat... Mijn wereld stortte in. En ja, ook van mijn partner. Ik werd meteen opgenomen voor onderzoek. Een week later bleek ik een ongeneeslijke vorm van bloedkanker te hebben. Het was raar genoeg een euforisch moment, want van een paar maanden kreeg ik met die vorm van kanker plotseling weer jaren, misschien zelfs vele!
In de jaren die volgden gebeurde ontzettend veel, er was geen ophouden aan. En de ziekte en behandelingen waren traumatisch, maar het zwaarste was hoe de relatie verder escaleerde. In de eerste oaar maanden van mij ziekte viel het nog mee, maar daarna leek er iets te knappen ofzo... Enerzijds was mijn partner werkelijk buitengewoon in het doen van alle praktische dingen: zorg voor het huis, de huisdieren, het bedrijf, trainen, haar moeder en er voor zorgen dat ik praktisch alles had en kreeg wat nodig was. Zo kookte ze soms ook voor me en het moet gezegd, dat trok mij door de ellende heen van het ziekenhuiseten waar ik echt ziek van werd. Ik zal ook niet ontkennen wat ze wel goed deed in het voor eljaar krijgen van al deze praktische zaken! Maar er was ook zo'n andere, voor anderen verborgen kant. Zo liet ze vooral ook aan iedereen goed blijken dat ze dit allemaal werkelijk als geen ander deed. Emotioneel was ze er soms, vooral wanneer het om mijn diepe angst ging voor medische ingrepen (bloedafname, infusen, kleine operaties om een vaste 'lijn' te plaatsen om mij medicijnen en chemo toe te dienen, het steriel schoonmaken daarvan, etc). Maar op het relationele vlak werd het erg koud en akelig. Teveel en te subtiel ook om goed te kunnen verwoorden. Ze zei dingen tegen me als: "al het verplegend personeel heeft een hekel aan jou", "de dokter heeft mij verteld dat jouw karakter een grote rol speelt in hoe jij bent als patient", "iedereen in het ziekenhuis en onze vrienden hebben met min te doen door jouw egoïsme en hoe jij mij misbruikt", "zelfs je ouders hebben mij huilend excuses aangeboden over hoe akelig je mij behandeld". En dit vond dan bijvoorbeeld plaats in de weken dat ik een zware stamceltranplantatie moest ondergaan en waarin het bujna misging. Ik had heel hoge koorts (weet niets meer van die week) en ijlde behoorlijk. Volgens mijn partner echter kwam toen mijn ware aard er uit. Inmiddels was bekend dat ik al echt vele jaren ziek moet zijn geweest, en dat dit mijn vermoeidheid ook volledig verklaarde, maar mijn partner was en bleef ervan overtuigd dat het niet waar was en dat het mijn misbruikende karakter was. Er is ZO ONTZETTEND VEEL gezegd en gebeurd, i, kan het echt niet onder woorden brengen. Het akelige was ook dat ze met haar charmes, haar mogelijkheid (door ons vak) om psychologische termen en uitleggen te gebruiken en haar praten alsof ze de wijste was het voor elkaar kreeg om een paar van onze gezamenlijke vrienden (op wie ik eigenlijk naast mijn partner in die tijd het meest terug kon vallen gezien het feit hoe goed de contacten daarvoor waren) te beïnvloeden. Zonder echt aan mij ook te vragen hoe de vork aan de steel zat, hoe het voor mij was, kozen ze partij. Ik was perplex. Er is door sommige van deze 'vrienden' samen met mijn partner urenlang tegen me geschreeuwd over hoe ik mijn partner misbruikte, terwijl ik op een ziekenhuis bed lag, 24 uur per dag, 7 dagen in de week, voor bijna 4 maanden lang (ik had bijna een dwarslaesie en moest op mijn rug blijven liggen) en met een catheter in. Die situaties zijn echt traumatisch voor me geweest. Tot twee keer toe maakte mijn partner het uit, omdat ze er nu achter kwam hoe akelig persoon ik was, ten tijde van de chemo en kort voor de stamceltransplantatie. Soms dacht ik dat ik gek zou worden van de spanning, het alleen en verlaten voelen. Godzijdank heb ik de tegenwoordigheid van geest gehad om hulp in te schakelen. Zo vond ik voor mezelf een buddy aan wie ik in die tijd veel had. Op een gegeven moment zijn mij partner: "vind jij het ook zo apart, dat men eigenlijk altijd zegt dat de partner van de patiënt vaak wat vergeten wordt en dat alle aandacht gaat naar de patiënt... Bij ons is het andersom!" En dat klopte. Maar daar had zij voor gezorgd! Ze zorgde er voor dat ze op handen werd gedragen over hoe goed zij wel niet was. En men trapte er in, althans veel mensen. Een paar echt goede en wijze vrienden godzijdank niet, alleen wonen die niet echt bij me in de buurt.
De situatie was heel complex en de narcistische trekken namen geleidelijk aan toe, vooral in die tweede helft van de relatie, maar het escaleerde toen ik zo ziek werd. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ze er deep down heel erg bang voor was om mij te verliezen en dat ze voor haarzelf had besloten (misschien onbewust) dat het makkelijker was om mij te gaan zien en bestempelen als eenakelig persoon die haar misbruikte, zodat ze reden had om al afstand te nemen en misschien zelfs weg te gaan. Want dan lag het immers aan mij. Daarnaast denk ik dat ze het (misschien ook onbewust) erg lastig vond dat zij en wat zij allemaal deed en kon niet meer alle aandacht kreeg. Haar fantasieën over wat ze allemaal zou gaan bereiken werden flink onderbroken door mijn ziek zijn. Daarbij kwam, en ik denk dat het een oorzaak is van haar narcistische kanten, dat ze een symbiotische relatie met haar moeder had. Vanaf haar geboorte had ze het gevoel dat ze er was om haar moeder gelukkig te maken. Ze leefde voor haar moeder. En ik denk dat ze dit eigenlijk zelf ook zo is gaan doen in onze relatie. Ze heeft dat nooit echt bij de kop gepakt, nooit uitgewerkt, niet verwerkt, en ze hemelde haar moeder op als een halve godin (terwijl het eigenlijk best een koud en hard mens was, alleen moest alles wijken voor haar kinderen en was niemand eigenlijk goed genoeg voor haar kinderen). Ik heb sterk het gevoel (en dit is mij ook uitgelegd door een therapeut bij wie ik zelf hulp ben gaan zoeken) dat toen ik zo ziek bleek te zijn en ik - toen - afhankelijk werd van haar zorg, dat in haar de boksheid naar haar moeder heeft getriggerd. Maar omdat haar moeder in haar ogen een halve heilige was kreeg ik het nu op mijn bord, met alle verwijten en akeligheden van dien. Psychologisch erg complex... Masr im denk ook dat psychologisch heel complexe geschiedenissen schuil gaan achter het gedrag van narcisten.
Een van de moeilijk dingen vind ik zelf dat de 'vrienden' die beïnvloed zij en haar geloven, dat im daar niets meer mee kan. Ze is erg goed in overtuigen en zoals we vroeger in betere tijden wel eens grapten over haar talent om met de ander te 'spelen' en die om haar vinger te winden. En dit nam heel andere vormen aan toen ik ziek werd. Ze kennen het echte verhaal niet, ze weten niet wat er tegen mij gezegd werd en ook wat er over hen gezegd werd wanneer ze niet in beeld waren. En ik kon het niet vertellen, omdat ik me bezwaard voelde om dat te doen. En ze waren zo overtuigd, dat het geen zin had. Alles wat ik zou proberen om uit te leggen dat het toch wel anders in elkaar zat wordt opgepakt om mij de les te lezen over hoe ik haar misbruikt zou hebben. Geen beginnen aan. Mijn partner vertelde mij ook vaak dat ze de vrienden die ik nog had maar 15 minuten hoefde te vertellen over haar ervaringen met mij en dat ze dan wel anders over me zouden denken. En daartoe was ze inderdaad in staat bij sommigen. Ik vind dit moeilijk om los te laten en het doet zeer, omdat ik zo niet gezien werd en zelfs in de steek gelaten werd toen ik op mijn kwetsbaarst was en hen zo nodig had.
Uiteindelijk werd ik zelf weer krachtiger, herstelde meer en meer van de ziekte en de zware behandelingen en werd helderder in mijn denken en analyseren. Het was op een gegeven moment zomer en we zaten buiten. Er ontstond wat onenigheid met weer opnieuw heel akelige oomerkingen aan mij adres. Ik sorak mij bezorgdheid uit en zei: "Weet je, ik maak mij soms wel zorgen... Als de tijd komt dat ik weer ziek wordt, ben jij er dan wel voor mij?" Ze keek me met giftige ogen aan waar ik al erg van schrok en zei met haar vinger naar mij wijzend: "Als jij maar weet dat jij het ZELF draagt!" Het was de druppel voor me. Ik brak. Ter plekke heb im gezegd dat ik het niet meer kin en dat ik met de relatie stopte. Ik besefte terdege dat ik er dan alleen voor kwam te staan met de prognose dat de ziekte weer terug zal komen, vroeg of laat. Maar, zoals mijn therapeute het ook verwoordde, de prijs van zo niet gezien zijn, zo ontkend, me zo eenzaam, allee en ongelukkig voelen, was te hoog. Ik besefte dat ik meer en mooier geluk kin vinden, ondanks de prognose. Als ik werkelijk met geloof in mezelf voor mezelf zou kiezen en zou vertrekken. Het zij nog een paar ronduit crisismaanden geweest omdat ik niet meteen ergens naartoe kon, waarin ik zeer akelig gedrag op me af kreeg en geconfronteerd werd met het feit dat ze binnen de korste keren een 'vriendje' had met wie ze het o zo fijn had nu (volgens haar verhalen een rijke vent)... Maar uiteindelijk vond ik een appartementje en woon nu alleen. Ook al zijn er uiteraard wel zorgen over de toekomst als ik weer ziek zou worden, maar ik heb me in heel veel jaren niet zo goed gevoeld. Ik vind mezelf weer wat terug, min energie en helderheid is terug, ik onderneem dingen en ben wel gelukkig en weer aan het opbouwen. Weggaan was het beste wat ik kon doen voor mezelf. Ik leef weer, kan weer ademen en vorm geven aan mijn leven hoe ik het wil.
Ik lees de laatste tijd veel over narcisme. Steeds herken ik er veel in, maar ook weer niet alles. Heb er veel vragen over, want wanneer is iemand een narcist? Bij hoeveel van de 20 punten, km het zo maar te zeggen. En er waren ook dingen die wel oké waren. Kan het ook zo zijn dat narcisme min of meer plotseling getriggerd wordt? Dus dat iemand een redelijk normale manier van reageren en handelen heeft, best ook fijn in een relatie, maar dat er dan iets gebeurt waardoor dat plotseling veranderd. (En dat maakte het ook zo moeilijk om te begrijpen dat het niet meer oké was, omdat die eerste tien jaren wel oké waren of leken te zijn - al weet ik wanneer ik terugkijk dat er toen ook al dingetjes gebeurden...) Bijvoorbeeld in mijn situatie eerst door die 'coach' die haar ego flink wist te raken en haar de hemel in prijsde, ik die zwakker werd en vervolgens de klap van mijn ziekte en het feit dat ze voor mij moest zorgen, wat haar eeuwige 'zorgtaak' voor haar moeder en haar boosheid daarover triggerde? En dat de wereld plotseling niet meer om haar draaide... Ik vraag me dat erg af en kan daar in wat ik er over lees (nog) geen helderheid in krijgen. Ik hoop dat er hier mensen zijn die me kunnen vertellen of en waar ik daar meer over kan vinden.

 

Comment author said

Door onegrip & uitgeput op 22 augustus 2016 om 00:54

TIES

hopeloos van onmacht en twijfels20 augustus 2016

Hallo ik (27jaar) heb een relatie van twee en half jaar met inmiddels mijn vrouw (30jaar). Ik heb haar ontmoet in de kroeg waar ik van af me geboorte al kwam met mijn ouders. Ze zat eigenlijk nog in een relatie met iemand anders, wat niet goed ging. Ze zal door hem mishandeld zijn en financieel aan de grond gehouden zijn door hem. Ik had toen medelijden met haar en dacht ik ga jouw laten zien wat nou echte liefde is, ik denk dat daar mijn fout in zat. Ik veroverde haar en het werd wat, attans zo leek het. In het begin enorm verliefd het leek werkelijk waar een sprookje. Ze was stateloos, geen ziekenverzekering, had schulden en kwam later ook op straat te staan. Ik en me ouders hebben hebben haar geholpen. Me oom had een slaapplaats geregeld en ik heb haar met veel dingen gesteund en me ouders hebben haar geholpen met een bed, matras, kussens en dekens. Ze vroeg toen ook aan mij hoe ze daar nou mee om moest gaan, want dat had nog nooit iemand voor haar gedaan. Dat vond ik al vreemd maar dat kan als je een zwaar verleden heb gehad (Later meer). We hebben haar als het waar weer op de rails geholpen. Ik vaar op een binnenvaartschip bij me ouders, al 10 jaar en me droom is om zelf een binnenvaartonderneming te beginnen en was daar ook al op financieel gebied mee bezig. Over haar verleden wilde ze maar weinig kwijt, ik weet dat haar moeder slecht voor der was, een vader had ze niet sinds haar 3de weg en door der broertje werd ze flink geziekt. Zo weet ik dat haar broertje haar met een bepaalde houding bijna een uur vast heb laten zitten aan een lantaarn paal, waar ze gewoon om kan lachen. Ik kan het niet begrijpen heb ook verteld dat het niet grappig is. Ze vertelde ook dat haar moeder altijd slechte dingen over haar vader vertelde. Weinig aandacht schonk, kleurplaten die niet goed imngekleurd waren de prullenbak in verdwenen en nog veel meer. Later kwam het met heel veel pijn en moeite er wel uit dat haar moeder narcistisch is. Ze was ook met haar 16de het huis uitgevlucht. Maar goed ze vertelde me dat ze nog graag kinderen wilde en voor der 30ste getrouwd wilde zijn, maar ze kon geen kinderen meer krijgen vertelde ze mij zoals haar arts verteld had. Dit kwam door een dichtgebrande baarmoeder. Ze zat daar in een kamer bij een oudere man inwoonend. Ze had ongeveer 7000 euro schuld en toch was ze niet blij dat ze daar zo zat want ze miste om iets voor haar zelf te hebben. Ze was wel echt heel goed bezig om al haar schulden af te lossen, soms moest ik even bij springen maar betaalde me wel terug. Ze kon het slecht verdragen als ze geholpen werd want ze had altijd alles zelf gedaan in haar leven. Ze nam alle moeite omdat ik vaar om soms naar me toe te komen, soms wel 7 uur lang in de trein heen en terug voor een weekend. In die weekenden hadden we veel sexueel contact keken we elkaar uren aan en werd me ook verteld dat we best wel onveilig konden sexen, pmdat ze toch geen kinderen meer kon krijgen. En ja half jaar een relatie en ze was zwanger, ik wilde het eerst niet, want het was eigenlijk onmogelijk met de situatie waar we in verkeerde. Uiteindelijk toch besloten om het te houden mede doordat ik ook verminderde kans op vruchtbaarheid heb, spatader in me zak. We hebben gekeken of het mogelijk was om een huisje te nemen maar dat was eigenlijk onmogelijk, besloten dat ze hier op het schip zal komen bij m’n ouders. Het schip van me ouders heeft een achterwoning en een voorwoning met 80 meter er tussen. Ik zal de voorwoning gaan betimmeren, zodat we een eigenplekje voor ons 3en konden krijgen. Vanaf toen is de ellende begonnen. Ze had het er zwaar mee, kregen ook regelmatig ruzie (hormonen dacht ik). Ik was heel de dag bezig met timmeren (9maanden lang) ze hielp af en toe mee. Ik heb later gezegd dat ik het niet meer wilde omdat ze rustig aan moest doen vanwege ons kindje. Maar dan zat ze maar bij me ouders op de bank, ik stelde dan ook van alles voor, stukje wandelen, bij mij kijken enz enz, niks was goed eigenlijk. Later als me ouders weg gingen, die werden het ook zat, want het is natuurlijk wel wat met z’n 4ren in een hok. Waren we alleen en had ze het er over wat nou voor mij de perfecte vrouw was want ze wilde het dalijk wel een beetje goed doen als we samen woonde, ik vond dit ook een rare vraag. Heb dit ook gelijk aan me moeder verteld de volgende dag, die zei percies het zelfde als wat ik zei, zo iets vraag je niet dat doe je. Ik ging regelmatig mee met me ouders lekker naar een restaurant, ik heb dit op ten duur opgegeven, omdat me vrouw gezellig avondje met me wilde. Deze avondjes werden op ten duur avondjes ruzie. Als we op controle moesten voor het kindje, moesten we soms 7 uur rijden en zaten we als het waar 7 uur lang te bekvechten in de auto, hadden controle gehad en wilde ze weer gezellig doen. Ik heb ook verteld dat ik dat even niet kon opbrengen vanwege die 7 uur vooraf, ze kon dat niet begrijpen en vervolgens zaten we weer heel de weg terug te bekvechten. Vervolgens toen we terug waren kon ze gewoon weer gezellig met me ouders babbelen over hoe het was en ik voelde me heus ellendig en ging dan ook naar bed. Op ten duur als ik alleen bezig was met timmeren, kwam ze kijken en kregen we ruzie ik zal niet opschieten en pietje percies zijn enzovoort en was ze weer weg en ik bleef achter vol woede en onbegrip. Als ik dan weer terug kwam deden ik net zo goed als zei of er niks gebeurd was. Ik dacht dat dit de hormonen waren, heb getwijfeld om te trouwen maar toch gedaan. Na een tijdje werd ons zoontje geboren en het was niet klaar, hadden iets minder ruzie tot we introkken. Het ging een tijdje goed, hadden een plan dat ze haar papieren ging halen en dat we na 2/3 jaar voor een scheepje gingen kijken. Dit werd al gouw terug gebracht na het eerste jaar dat ze weg wilde. Ze had het niet naar haar zin, omdat me moeder zich te veel met de opvoeding van onze zoon zou bemoeien. We hielden te weinig over van mijn loon en kon elders meer verdienen. De vraag was of we niet een tussenweg konden vinden een huisje aan de wal en ik ander werk. Ik heb zitten rekenen en het zal er op neer komen dat we in verband met ons plan eigenlijk weer opnieuw gingen beginnen. Dit was niet zo en ik moest het niet zo zien. Op ten duur voelde ze zich geïsoleerd, vanwege ze geen contacten meer had. Heb toen ook aangeboden dat ze met mijn telefoon paar nummers er in kon zetten en dan kon bellen en w’appe. Dit hoefde niet want dat was anders. De ruzies werden erger en erger. Als ik s’avonds vermoeid op de bank in slaap viel was ze boos zette ze alles hard neer, rukte de gordijnen dicht en riep dat ze niks aan me had en dat ik heel ongezellig was. Het werd zo erg dat als ik met het middag eten binnen kwam ze alles hard deed neer zetten en er een heel keukenkastje leeg getrokken werd en door de woning gesmeten. Ik heb dit ook een keer gedaan en vervolgens gevraagd of ze het leuk vond, want dit is wat zij deed. M’n vrouw vond dit raar en kon niet begrijpen dat ik zo iets deed. Me moeder was een hele thema altijd en was altijd eerlijk wat ik met haar besprak en ook van wat ik soms met haar besprak. Later kregen we zelfs ruzie o!mdat ik alles eerlijk vertelde, er werd mij wijs gemaakt dat ik alles omdraaide en niet het juiste vertelde. Na tal van confrontaties bedacht ik dat dit niet goed was, ben gaan pluizen. Lag het aan mij, zal ze stes hebben enz. Ik kwam op huishoudelijke stres uit , ben wat meer gaan helpen maar bleef maar voortduren de confrontaties al vond ze het wel lief van me dat ik dat allemaal deed. Ik pluisde verder en kwam uit op postnatale depressie, na dat ze begon te dreigen dat ze wilde scheiden, niet wilde dat opa en oma mocht oppassen, ze tegen me zoon begon te vloeken als hij z’n eten niet op at wat ze zelf maakte, begon te vloeken als hij niet mee werkte met luier wisselen en als hij huilde overdag ze gewoon bleef zitten . Heb dit ook met m’n ouders besproken want vond het lastig om dat aan haar te gaan vertellen. Uiteindelijk toch gedaan en een week lang ultra ruzies gehad en samen veel gehuild en zelfs geëscaleerd dat we in belgie politie en ambulance gebeld hebben. Ik bracht me zoon in veiligheid, omdat zij weg wilde in belgie en naar rotterdam. Dat kon maar zonder onze zoon ik liet dat niet toe , want vond het waanzin, polietie en ambulance kwamen niet en uiteindelijk weer terug en mee gegaan. Gesprek gehad met z’n 3e ik, zei en me moeder. Zijn uiteindelijk naar de huisarts geweest en ons verhaaltje gedaan, teminste zij heeft het woord gehouden ik klapte dicht en vond het moeilijk. Ze had het niet maar moest wel bloedprikken, haar schildklier checken en haar vorige relatie was zo gezegd nog niet verwerkt en daar werd ze door verwezen naar een spygoloog. Die heeft ze net zo gemakkelijk weer afgebeld. We kregen steeds meer ruzie en er waren in de loop naar alles al zo veel rare conflicten gebeurd. We hadden een keer zand geladen en dacht leuk ga ik met me zoon in het ruim spelen, dit kon niet want dan zou hij verkouden worden. Ik heb toen ook gezegd dat over 2dagen me moeder voor de deur zou staan om hem te halen. Zo gezegd zo gedaan, had het er niet over gehad. En het gebeurde ook, ik werkte natuurlijk expres mee. Ging samen met me moeder en me zoon in het zand zitten en later werd me wijs gemaakt dat me moeder me eerste moment in het zand met me zoon ontnomen werd door haar. Ik trapte er in en werd boos op me moeder. Als we met z’n 3e naar het winkelcentrum gingen en er stond een speelapperaat voor kinderen voor de deur, werd er de godganse tijd dat we boodschappen deden op me ingepraat dat ze het niet wilde hebben. Ik moest altijd er wat van zeggen en zij deed dat nooit, alleen tegen mij. Als ik niks zei tegen me ouders, werd me verteld dat ik niet achter haar stond en hoe ze me nou moest vertrouwen en waar me respect is. Als ik het wel deed zei ze niks tegen me, maar waren me ouders weer boos. Zwaar frusterend allemaal. Ze kon wel leuk doen als we als gezinnetje wat leuks deden, of we met een grote groep uit eten gingen. Maar als onze zoon dan begon te huilen kreeg ik een schop onder tafel en was ze heel gestrest. Tot 4weken geleden werd het me zo veel, ze zal naar het crissis centrum geweest zijn de huisarts en een spygoloog in 2 uur tijd en we hebben om de 10 minuten geappt, wat best raar is want als je een gesprek heb dan heb je geen tijd om te appen. Heb dit ook aan veel familie voor gesteld en die waren het met me eens. Ik heb veel er over gepraat met mensen en inmiddels al veel over bordeline en narcisme gelezen. Had toen ook al kenbaar gemaakt dat ik dacht dat ze een persoonlijkheidsstoornis zal hebben en dat ze hulp moet zoeken. Dit was de bom natuurlijk en het liep zo hoog op dat ik bij me ouders ging zitten. Heb denk wel 150 appjes gehad en te horen gekregen dat ik een waardeloze vader ben en dat ik heel me gezin in de steek liet. Tegen 12 uur s’nachts dacht ik zal kijken of ik toch terug kon komen en gewoon in me eigen bed kon slapen. We hebben een slaap bank waar het matras uit klapt, toen ik binnen kwam lag me vrouw met de dekens op de bank en was het bed niet uitgeklapt. Heb me zoon welterusten gezegd, voelde natuurlijk onraad en ben weer weg gegaan, had geen zin om de confrontatie aan te gaan. Ze heeft toen tot 2 uur s’nachts achter elkaar zitten appe en zitten bellen. Ik ben op ten duur ook bij een spygoloog terecht gekomen voor slachtofferhulp voor partners met narcisme&bordeliners. Me verhaal gedaan en te horen gekregen dat ik afstand moet nemen. Ik heb dit ook gedaan en ging niet ten goeden. Inmiddels is ze weg met me zoon in het huis waar ze zat. Als ik langs kwam voor me zoon ging dit met hoog oplopende confrontaties en met trekken en douwen ze heeft meerdere instanties ingeschakelt en denk dat ze uit is op een klap. Ik mag me zoon alleen zien onder haar toe zicht en krijg hem niet meer mee. Ik weet niet meer wat ik moet doen heel me leven is kapot. Ben bang dat we moeten scheiden maar waarom lukt het me niet om die stap te nemen. ik ben zo bang als ik dat doe dat ik me zoon niet meet bij me krijg. Er is nog zoveel meer maar dit is al zo lang verhaal ze zegt maar dat het niet zo is, dat ze narsistisch is maar ik ben er eigenlijk wel van overtuigd.

M’n exusses voor eventuele typfouten en het is eigenlijk niet zo goed geschreven maar het moet eruit

 

Comment author said

Door Ánoniem. op 1 september 2016 om 11:19

Dank voor dit verhaal,pas na jaren,vertelde iemand mij,is je dochter een NARSIST? ik wist niet eens wat het inhield,totdat ik de 20 kernpunten hierboven lees.ja dat is is het,een narcistische dochter,heel veel pijn bezorgt zij mij.nu ik dit weet.ik vroeg me altijd al af,wat is er toch met je? Vaak heel lief,maar voor eigen belang. Als moeder en oma ga ik mij na jaren leed,maar eens anders opstellen.

 

Comment author said

Door Kaatje op 7 augustus 2016 om 19:55

Gisteren een einde gemaakt aan een relatie van 5 maanden. De puzzelstukjes vallen helemaal in elkaar nu ik dit lees. Ik kreeg cadeautjes, ging met me uit eten, zou de vakantie gaan betalen (die nu niet doorgaat, oef),...
2 weken geleden heeft hij zijn masker laten vallen. Ik zou hem publiekelijk vernederd hebben (iets wat ik nooit zou doen noch het nut ervan inzie), hij vergelijkt me met zijn ex, het moest altijd om hem draaien en als het gesprek even op mij kwam, dan draaide hij dat gewiekst weer om.
Zijn verhaal : 11 jaar gekleineerd door zijn ex. Na 2 jaar therapie is hij erachter dat hem geen enkele schuld treft. Ook niet in zijn vorige relaties. In een relatie ben je wel met 2 en heb je beide in min of meerder mate verantwoordelijkheid als het misloopt. Hij begon te schreeuwen toen ik hem hierop attent maakte.
Na verschillende flinke ruzies waarin hij tegen me schreeuwde, mij 'namen' noemde zegt hij dat we toch tot een compromis gekomen zijn ? Hij gaat zijn best doen mij niet meer te vergelijken met haar. Maar al die ruzies hebben bij mij vragen doen opkomen over hoe hij een relatie ziet en of ik wel verder wilde met zo iemand.
Wanneer ik daarover begon te praten haalde ik 'oude koeien uit de sloot'. Ik mocht niet uiten dat ik mij slecht voelde, dat ik niet meer mezelf kon zijn en dat er iets gekraakt was bij mij. Neen, ik moest BEGRIP opbrengen voor zijn getraumatiseerde verleden. Mijn gevoelens telden niet mee. Weinig respectvol naar mij toe.
Nu kan ik veel kleine dingen plaatsen die in het begin onduidelijk waren en die vaak weggedaan werden als een grapje.
Door een chronische aandoening en mijn hoog-sensitiviteit ben ik zeer gevoelig voor energie die uit me weggezogen wordt en dat voelde de laatste weken echt niet goed, zodanig dat ik fysiek achteruit ging.
Ik ben zo blij dat ik er gisteren een einde aan gemaakt heb. Dit was geen meerwaarde in mijn leven, integendeel.
Ik heb bij hem nooit aan narcisme gedacht omdat hij zijn verhaal zo overtuigend bracht. Zijn moeder en ex-partners waren wel narcisten in zijn ogen. Daar heb ik nu ernstige twijfels bij... Maar soit, ik ben er aan ontsnapt en ik ben er blij om. En ook enorm opgelucht. Nog geen traan gelaten.
Ik moet wel zeggen dat ik ervaring had met een narcist, mijn vader waar ik in tussen al 23 jaar geen contact meer mee heb.

 

Comment author said

Door Gerda Terschegget op 2 augustus 2016 om 13:50

Ik ben 37 jaar samen met zo'n persoon. Hij heeft mij vroeger gedwongen tot sex terwijl ik huilend en onder hem lag en mezelf probeerde te bevrijden. Ik noem het verkrachting.Hij zegt nu jaren later dat hij dacht dat ik dat wel fijn vond. Hij heeft mij zoveel aangedaan' maar dat is te veel om op te noemen.Ik heb een zoon en een dochter. Twee fantatische kinderen. Ik heb dud wel een prachtig gezin'''' we doen heel veel samen''.Mijn hele leven heb ik gevraagt om tederheid en liefde. Een arm om mij heen. Hij heeft mij mijn hele leven al vernederd en zonder enig respect behandeld. Deelde nooit belangrijke dingen met mij. Familie en vrienden zijn door de jaren allemaal weggebleven omdat hij geen behoefte heeft aan andere mensen en omdat hij altijd alles beter weet en geen respect heeft voor andermans mening. Ik weet zeker dat hij mij tijdens ons huwelijk meerdere keren heeft bedonderd met andere vrouwen. Hij zal dit nooit toegeven. Al bekent de vrouw waar hij mee is vreemd geweest ... hij zal altijd ontkennen. Ook als er wat fout gaat of problemen zijn. Hij.zal nooit erkennen dat de fout bij hem ligt. Sorry heeft mijn man nog nooit gezegt. Hij is altijd wantrouwend geweest naar mij. Ik was tot voor kort altijd eerlijk'trouw' zorgzaam en oprecht. Ik keek nooit naar andere mannen tot rond mijn 50 ste. Ik dacht' straks gaan de kinderen uit huis' en zit ik hier met een man die ik niet vertrouw' die nooit een een goed gesprek heeft' nooit een arm om me heen'' nooit eens iets aanneemt van mij. Altijd snauwt en wegloopt als hij zijn zin nien krijgt. Ik heb toen gezegt dat ald hij niet veranderde dat ik bang was vreemd te gaan. De hel barste los. Hij dacht dat ik al was vreemd geweest. Hoe ik hem ook keer op keer vertelde dat het niet het geval was' hij geloofde mij niet. We hebben tot 3 x toe de scheiding aangevraagt' maar hebben toch weer besloten om samen verder te gaan. We hadden immers zo'n perfect gezin. Het is een paar jaar goed gegaan. Tot 2014 ' toen heb ik hem betrapt met iets. Ik zal niet verder in detail gaan en wat hij precies gedaan heeft weet ik niet. Maar het is iets verschrikklijks want op de dood van onze kinderen gaat hij.het mij nog niet vertellen. Na een flinke ruzie heb ik toch weer besloten met hem verder te gaan. Maar af en toe had ik het erg moeilik en smeekte mijn man te vertellen wat hij had gedaan. Hij snauwde dan zie je wel dit gaat toch nooit lukken tussen ons.. ik kan beter gaan. Ik heb 15 april iemand tot op fb toegevoegd .Het is een oude jeugdvriend van mijn man. We gingen gewoon liken en al plaatsten reacties en al gauw vonden we elkaar erg aardig. Tot we na een week maar besloten prive betichtjes te sturen. Ik kreeg aandacht' complimentjes. Wij vertelde over onze relaties. We hadden zoveel dingen gemeen.Het was net of we elkaar al 30 jaar kenden'' zo open heel respectvol naar elkaar.We hebben elkaar 5 mei even kort ontmoet tijdens het uitlaten van de hond en daarna nog 2 x. Ik wilde toch ondanks onze verliefdheid niet verder en vertelde dat ik mijn gezin nooit zou verlaten. Ik kon en wilde niet leven met een leugen en op 15 mei vertelde ik aan mijn man dat ik verliefd was. Ik had gehoopt dat hij een arm om mij heen had geslagen en had gezegt. We gaan er aan werken ''' het komt goed.Maar ik kon mijn koffers pakken en vertrekken. Nou vanaf die dag leef ik in een hel. Hij.ontkent dat hij mij heeft weggestuurd. Heeft me bedreigt' gestalkt' uitgescholden' bespuugt' berichten op instagram en fb geplaats. Bij familie en vrienden zwart gemaakt. De kinderen tegen mij opgezet. Mijn kleren op de stoep gegooit bij het apartement waar ik nu woon.ik krijg geen geld. Hij heeft mij een kleine 300 berichten gestuurd met de meest afschuwelijke dingen. En in hetzelfde bericht zegt hij dan''' kom je koffie drinken. Hij is totaal gestoord.

 

Comment author said

Door Desiree op 26 juli 2016 om 00:28

Ben nu 9 weken verlost van een narcist. Ik herken alle punten. Ik voelde me helemaal niks meer. Overal kreeg ik de schuld van, want met mij valt niet te leven. Geen verantwoording naar de kinderen. Werk is 1 want daar werd hij tenminste gewaardeerd. Na de komst van onze kinderen was onze relatie verpest, zei hij letterlijk! Hij was niet meer nummer 1! Ik heb alleen maar gebogen voor deze man. Meerdere malen bedrogen. En zelfs dat was mij schuld. Ik heb zo vaak gehuild. Ik ben in therapie gegaan want met hem is niks mis ?? Normaal communiceren is nooit voor gekomen. Altijd schijt aan m'n gevoelens gehad. Mijn ogen zijn pas open gegaan toen mijn psychologe en advocaat allebei zeiden je hebt een leven met een narcist! Ik ben erover gaan lezen.. En ook al is het pas 9 wkn geleden en zijn we 15 jaar samen geweest, ben ik zo gegroeid!! Ik ben zo blij dat ik er nu boven sta! Maar heb nog een lange weg te gaan. Want volledig loskomen van hem wordt nog pittig. En ook deels onmogelijk omdat we samen 2 dochters hebben. Maar ben zo blij dat zijn geblaat mij totaal niets meer doet. Ik leef volledig voor mijn kinderen en die maken mij nu zo blij. Hij heeft ze in 9 wkn totaal 3x gezien. Belt ze niet, want hij heeft het te druk met z'n werk. Alles is geld en materialisme. Liefde kan hij niet geven. Het is alleen lust en aandacht van andere vrouwen. Ik kan nog wel uren typen. Het is een parasiet die me totaal verwoest heeft! Maar ik kom er! En hij moet zo de rest van z'n leven verder. Dus wie is hier nu eigenlijk het slachtoffer, want geluk vinden ze nooit!!

 

Comment author said

Door ik op 23 juli 2016 om 14:47

Ik vraag me echt af of mijn man een narcist is... Het gaat hier al meer dan een jaar echt bergafwaarts, Alles is mijn schuld, hij doet niets, liegt over wat de kinderen zeggen , waar de kinderen bij zijn ,die dus ontploffen omdat zij voor leugenaar worden uitgemaakt terwijl dat niet zo is. Naar de buitenwereld is hij vrolijk, joviaal, vriendelijk, maar thuis.. hij kan uren zwijgen. Praten wil hij niet. Hij heeft geen zin dat RTL4 gedoe. Ik ben hoogsensitief waardoor het allemaal nog harder binnenkomt. Ik heb hier geen grip op en weet gewoon niet meer wat ik moet. Ik ben volledig afgekeurd, dus dat ik ben gekort is eigenlijk ook mijn fout, want ja, er moet meer geld binnen komen. We hebben enorme schulden, echt enorm.. 2 kinderen, waarvan 1 met autisme. En zelf heeft hij grote dromen, veel geld, dure auto, groot huis in het buitenland. Zegt ook tegen de kinderen, bv Als we op Hawai wonen dan... Maar hier maakt hij niets af. Hij moet ook veel omdat ik dat fysiek niet kan, dat klopt, en hij is ook bezig, maar niets wordt afgemaakt... Continue commentaar op de woonplaats en het huis ook waar de kinderen bij zijn, maar dit is hun thuis... Elke dag is het aftasten hoe zijn humeur is, wat kan je zeggen, wat niet...IK heb me afgekeerd van seks, het is altijd hetzelfde, gelijk gegraai, en gedoe en na een kwartier is het klaar en slaapt meneer. Mijn lijf doet daarna pijn en als hij dat wil dan is hij lief en aardig daarvoor. Als hij het heeft gehad is het na 2 dagen weer precies zoals daarvoor. Ik kan dat niet meer, dus dan maar niet. Is mijn man een narcist? Of zie ik dingen die er niet zijn? IK weet het niet meer, mijn kinderen verdien een thuis wat fijn, gezellig en veilig is

 

Comment author said

Door Ik op 3 september 2016 om 23:42

Is er niemand die enig idee heeft of ik met een narcist te maken heb? Ik vind de situatie zo moeilijk. Gister was onze trouwdag, maar er is al weken en weken woorden. Toen ik hem vroeg of hij wist wat voor
Dag het was zei hij eerst: vrijdag. Ik zuchtte en zei: weet je het dan echt niet? Als antwoord kreeg ik: O dat... En, wat moet ik ermee? Voor mij was dat een klap in mijn gezicht. Het zou me niet meer moeten verbazen, maar toch... Ik zou het heel erg fijn vinden als iemand zou reageren. Alvast
Bedankt....

 

Comment author said

Door miekie op 10 juli 2016 om 21:05

ik kom net uit een relatie met een narcist...zit nu sinds 3maanden in huis bij mijn dochter...ik ben financieel uitgekleed...emotioneel kapot gemaakt...bijna dagelijks vernederd...en ik ben uitgespeeld tegen mijn kinderen dmv leugens..en als laatste is hij nog eens vreemd gegaan met de vriendin van mijn dochter...en alles ontkennen en mij ala leugenaar neerzetten...vreselijk deze mensen...je leven is verwoest

 

Comment author said

Door eric van de velde op 17 juni 2016 om 16:19

Ik ken iemand die leeft met een narcist en elke dag ongelukkig is wat moet zij doen? Wat kan ze doen om de situatie te proberen te veranderen?

Ze blijft bij hem voor haar zoons maar is de juiste oplossing ook voor hun ontwikkeling?

 

Comment author said

Door Marijke Janssen op 11 december 2016 om 12:06

Hallo,

Ik heb 37 jaar geleefd met een narcist, en nu sinds 5 jr gescheiden , ik ben 67 jr. die kennis moet gelijk hulp zoeken en koffers pakken en vertrekken met kinderen. De situatie zal nooit veranderen, alleen maar erger worden .

 

Comment author said

Door Laura op 14 juni 2016 om 00:44

Vrijwel alle kenmerken herken ik in mijn vader. Hij was 10 toen ik wegging, maar als ik deze lijst lees, komen er steeds meer herinneringen naar boven. Sommigen van toen, anderen uit de tijd daarna, weer anderen uit verhalen en ervaringen met mijn moeder.
Hij heeft mijn leven verwoest. Ik twijfel aan iedereen, durf nauwelijks de waarheid meer te zeggen, ben er van overtuigd dat iedereen aan wie ik me hecht, zich anders voordoet en me vroeg of laat in de steek laat. Mijn moeder is eraan onderdoor gegaan en ondanks haar pogingen, heeft ze niet voor me kunnen zijn wat ik nodig had. Ik heb niet alleen een vader gemist, maar door hem ook mijn halve moeder.
Aan het einde van het voortgezet onderwijs, was ik inmiddels in een depressie beland. Ik wilde niet meer leven, huilde uren op de grond, omdat ik er doorheen wilde zakken. Maar ik wilde geen serieuze hulp, omdat ik dacht dat niemand me zou geloven en dat ik me aanstelde.
Inmiddels ben ik 24. Opnieuw ben ik matig zwaar depressief, maar heb ik besloten dat het tijd is dat ik alles een plaatsje geef en er afstand van neem. Nog elke dag struikel ik over gevoelens van waardeloos en schuldig zijn. Nog steeds heb ik ernstige moeite met mensen vertrouwen en denk ik bij het minste of geringste dat ik het fout doe, dat het door mij komt dat ze zich niet goed of boos voelen. Ondanks dat ik hem nooit meer heb gezien of gesproken na mijn 11e, schrik ik en kijk ik bij elke man van ongeveer zijn leeftijd of hij het is. En elk jaar overtreedt hij de afspraak dat hij geen contact, in welke vorm dan ook, met ons mag opnemen, door me een kaart voor mijn verjaardag te sturen. Elk jaar is dat de aanleiding tot een miniscuul stukje bevestiging, waardering, direct gevolgd door schuld, verdriet, schaamte, angst en boosheid. Maar bovenal het machteloze: wat ik ook doe, ik bereik hem niet. En dus doe ik niets.

 

Comment author said

Door Saron op 9 juni 2016 om 23:39

Oh help....
Soms heb ik het gevoel het niet meer te trekken... Ze zuigen daadwerkelijk alle energie uit je lijf.. Donderen als een trein over je heen.
Zit nu midden in het circui van jeugdzorg en kinderbescherming.
Ze willen maar de communicatie op gang krijgen maar ze weten niet dat dit gewoonweg niet meer kan.
Deze ex-man probeert op een serieuze manier mij kapot te maken.
Dat besef ik me heel goed.
Maar waar ik de kracht vandaan haal weet ik niet maar ik zal d'r alles aan doen om mijn kids te beschermen.
Hij verzameld informatie over mij en heeft absoluut geen grens om dit publiekelijk op straat te gooien.
Liegen manipuleren... Verslaaft aan z'n uiterlijk.
Telefoongesprekken opnemen van jeugdzorg.
Gewoonweg grenzeloos.
En nu?
Al die gesprekken samen om de tafel met jeugdzorg vreselijk al die leugens.
Wat een drama elke x.
Was ik hem maar nooit tegengekomen in mijn leven

 

Comment author said

Door Nicole op 11 juni 2016 om 22:20

Ik herken het zo erg he!
Na 12 jaar alleen met mijn dochter kwam ik een hele charmante man tegen.
Hij droeg mij op handen.
Met mijn dochter en zijn zoon klikte het ook heel goed.
Totdat we besloten om te gaan samenwonen.
Hij veranderde compleet.
Als mijn dochter niet in het gareel liep dan werd ze letterlijk uitgekafferd en teruggepakt!
Dat is in mijn ogen geen opvoeden.
Nadat ik hulp heb ingeroepen van jeugdzorg, is het zover gekomen dat mijn dochter in een depressie is geraakt en 3 maanden opgenomen in een psychiatrische inrichting.
In de tussentijd ben ik er alles aan gaan doen om bij mijn partner weg te kunnen
komen.
Mijn uitkering is aangevraagd en ik wacht nog op een woning.
Mijn dochter is nu sinds 3 weken weer thuis en het gaat goed dus we moeten zo snel mogelijk weg.
Zelfs nu zij het zo goed doet, ook op school na 5 maanden niet te zijn gegaan, blijft hij negatief.
Met zo iemand is gewoon niet te leven.
Je kunt er alles aan doen om het te verbeteren maar dat werkt niet.
je kunt beter vluchten!

 

Comment author said

Door John op 9 juni 2016 om 21:10

Zijn er ook mannen die ervaring hebben met een vrouwelijke narcist als partner ?

 

Comment author said

Door Anhe op 17 juni 2016 om 14:55

Na 9 jaar nog steeds verbonden via de kinderen. Is echt een hel voor ze.
Mijn dochter heeft het gedrag van haar moeder al overgenomen. Dit was al voorspeld door iemand van jeugdzorg toen heeft mijn ex de vervolg behandeling gestopt.Doordat mijn dochter lijdt een ernstige vertrouwens band met haar moeder heb ik verteld dat ze hulp moet zoeken. Als ze dan hulp heeft zijn het na enkele keren bezoek een stelletje ......
Als je met zo'n persoon bent getrouwd geweest ben je voor een lange tijd getekend.
Het liegen, manipuleren,de haat, het neerbuigende en zo kan ik nog wel een tijd doorgaan. Dit heeft er toegeleid dat ik in een hel zit met de kinderen als ze bij mijn zijn.

 

Comment author said

Door Akke op 4 juni 2016 om 16:08

Kennen jullie de site De Narcist ontmaskerd? Een aanrader. Het was heel herkenbaar en dus zeer troostend. Ik ben na tien jaar gestopt met een narcistische man. Gelukkig woonden we niet samen. Dat scheelt. Ik heb een pracht dochter. Ook niet van hem gelukkig. En toch na die tien jaren..... Je gaat twijfelen aan jezelf. Ik ben net op tijd uit zijn 'klauwen' ontsnapt. Akke

 

Comment author said

Door zus op 4 juni 2016 om 01:24

Jeetje ik herken dit allemaal in mijn zus. jaren niks in de gaten gehad, oo wat ben ik goed gelovig geweest. Ze heeft alles en iedereen bespeelt en alles onder controlle.. nu is mijn moeder van 80 jaar helemaal van haar afhankelijk en elke keer is het weer huilen. Ze kan het niet aan en ik herken nu pas alles. Geen enkele inleveing, altijd gelijk, altijd de zin doordrammen en altijd is de ander schuld. Alle financiele zaken heeft ze onder haar hoede, en mijn mams heeft altijd voor de lieve vrede, maar wel vaak met ruzie het maar gelaten. Omdat ze er helemaal gek van wordt. zij is al een aantal keren goed ziek geweest en elke keer gaat zuslief dan stampei maken over iets en iets er door heen drammen en ruzie maken. Ik heb zo met mam te doen en niemand ziet het. Ik weet niet hoe ik haar hier mee kan helpen omdat ik simpelweg er niet bij ben als het weer zo ver is. Wie weet raad? En mam kan confrontaties niet meer aan. Huisarts en dergelijke doet mijn zus ook al jaren. In de loop van de jaren is mij alles uit handen genomen want elke keer als ik iets deed op eigen houtje kreeg ik de deksel op mijn neus, ik zag alleen niet dat het web zo ingesloten werd en nu sta ik overal buiten. Pap is dood en daar heeft al iemand mij gewaarschuwd, zus had namelijk opdracht gegeven om mijn telefoonnummer uit contact te halen van verpleeghuis...... hoe erg is het als je hele voorgeschiedenis niets klopt en je mam op haar oude dag hier aan overgeleverd is. Ik weet niet meer wat te doen.... de laatste keer heeft ze gezegd tegen zus, je hebt me het liefste onder de grond.

 

Comment author said

Door Jozef op 1 juni 2016 om 12:47

Mijn ex (vrouw)is een narciste, beschuldigt mij van alles waar zij zich zelf schuldig aan gemaakt heeft. Ze is ziek, ze gelooft in haar eigen leugens. Mensen om haar heen verdwijnen...iedereen keert zich van haar af. Dat is natuurlijk allemaal de schuld van mij en de scheiding. Ik ben 25 jaar met haar samen geweest en heb alles geprobeerd om ons leven op de rails te houden. Maar er is een grens, ik ben 7 jaar geleden bij haar weggegaan en een lieve vrouw ontmoet, wat een verademing! Alweer 5 jaar getrouwd en nog steeds erg gelukkig met haar.
Een tip: vertoont iemand maar de minste tekenen van narcisme....ga er met een grote boog omheen! Ze trekken je hun duistere wereld in, zijn negatief, depressief, wraaklustig, hebben geen zelfkennis, stellen je in een kwaad daglicht, nemen geen verantwoordelijkheid, tonen geen respect, leggen de schuld van hun problemen altijd bij iemand anders en vallen vreselijk in herhalingen.
Zijn een expert in het opblazen van details om gelijk te krijgen en halen zaken uit de context om te manipuleren.
Ga er met een grote boog omheen, laat je niet verleiden om ze zielig te vinden en ze op een of andere manier te helpen. Ze zullen alle energie uit je trekken en je deel maken van hun depressieve, negatieve, respectloze leven………..je word dan hun slachtoffer

 

Comment author said

Door lia op 27 mei 2016 om 22:53

Precies zo , 10 jaar getrouwd geweest met iemand van installatie buro uit Urmond. En 10 jaar geen leven gehad , weg gegaan daar en 15 jaar bezig geweest met van traumatisch stress stoornis om er van af te komen door alle trauma s die hij me aan gedaan heeft.
nu pas weer echt gelukkig . Het vieze van zulke mensen is dat , andere mensen het niet in de gaten hebben .En mooi weer spelen als ze bij anderen zijn, thuis een duivel .

 

Comment author said

Door zus op 4 juni 2016 om 11:49

Hoi Lia kom ook uit de regio, toch is het goed dat je dit gedaan hebt en ook de mensen om je heen die het allemaal niet gezien hebben, laat het achter je en idd begin opnieuw en vooral haal nu energie uit contacten en leer van de kennis welke je nu bezit. Deze zal van pas komen bij nieuwe contacten. Goede mensen zijn schaars maar als ze op je pad komen, herken ze dan wel en de verkeerde laat ze maar gauw gaan.

 

Comment author said

Door Ray op 17 mei 2016 om 03:19

Allemaal waarheden hierboven geschreven! Mijn vader iszo'n narcist. Heb er jaren last van gehad. Pas tussen 2007 en 2012 heb ik mijn eigen socialisatieproces goed weten door te spitten en alles uit mijn rugzak te halen wat niet van mij is maar van hem. Na de zoveelste keer misbruikt te zijn geweest en als object te hebben gediend, onder de noemer van 'zoon', heb ik nu 2016 (ben nu 43jr.) een punt achter de relatie met mijn vader gezet. Ben er klaar mee en heb mijn eigen leven te leven. Heb lang de zuigende kracht van zijn aanwezigheid ervaren, ook wanneer hij zelfs niet fysiek aanwezig was; altijd was hij er! Wat een ramp he? Hartegroet, Ray

 

Comment author said

Door HJ op 14 mei 2016 om 08:14

Steeds meer zie ik mensen verschijnen waarvan de ogen geopend zijn. Ik kom zelf uit een huwelijk van 24 jaar. De ontreddering is enorm, helemaal omdat je het 24 jaar volgehouden hebt vanuit ware liefde. Toch heb ik de vragen omgedraaid. Een narcist veranderd immers niet. Zo kreeg ik b.v. na vijf jaar nog even het verwijt dat de, bij haar geconstateerde, hernia toch eigenlijk wel mijn schuld moest zijn omdat zij zoveel in de tuin werkte.....
De vraag "hoe kon je me zo behandelen" heb ik omgekeerd in "hoe heb ik het zover laten komen?" Daar waar zij het onvermogen heeft om zich normaal te gedragen heb ik blijkbaar het onvermogen gehad dit op een gezonde manier te analyseren en voor mezelf op te komen. Geen makkelijke weg, maar wel een nodige.

 

Comment author said

Door Jozef op 1 juni 2016 om 13:05

Inderdaad! Hoe hebben we het zover kunnen laten komen!
Een assertief en zelfbewust type was nooit in zee gegaan met een narcist(e).
Kreeg vaak te horen van mensen uit mijn omgeving: "ik zou dat nooit geaccepteerd hebben"

 

Comment author said

Door Soet op 31 augustus 2016 om 16:40

Een Narcis zoekt juist sterke, assertieve en zelfbewusten mensen op die hun kunnen redden of dingen voor hen weten te regelen. En ook die hebben het vaak niet door. Zelfs als ze ervoor gestudeerd hebben.

Je kan soms in je leven in de verkeerde trein stappen.
Geef jezelf niet te schuld dat je te lief bent. Blijf een mooi mens en haal jezelf niet naar beneden. Trap de Narcist maar van die troon af en ga er zelf op zitten.

 

Comment author said

Door Hebgeennaam op 13 mei 2016 om 11:58

Ach, er zijn dagen dat het "goed" gaat. Ik houd me aan die dagen vast. Zie diegene als patient. Ik laat m'n leven niet stukmaken door zo iemand. Heb mijn eigen dingen en hobby's en ik kom er wel. Diegene die denkt dat hij een winnaar is is in feite een medelijwekkende verliezer. Ik blijf van hem houden, op MIJN manier.

 

Comment author said

Door Petra op 9 mei 2016 om 14:31

Het kwartje is eindelijk gevallen! Na een huwelijk van 24 jaar en nu 3 jaar gescheiden lees ik dit stuk over narcisten. Hoe heb ik het zo lang kunnen volhouden!! Altijd aan mij zelf getwijfeld. Altijd gedacht dat ik fout zat. Altijd gekleineerd. Eigenwaarde ná al die jaren NUL.
Het beestje heeft eindelijk een naam. Nu langzaam proberen te "helen" en weer vertrouwen krijgen in mijn eigen "ik" Hoe moeilijk is dat!!! PFFF. Maar ik ga door. IK mag er ook ZIJN.

 

Comment author said

Door Angelique op 27 juni 2016 om 11:11

Bedankt voor jeberichtje, ik ben ook bijna 24 jaar getrouwd geweest en zit in een echtscheiding. Opeens vielen de oogkleppen weg, echt bizar. Zo gauw mogelijk weg hier, afschuwelijk. Echt een nachtmerrie.

 

Comment author said

Door N op 24 december 2016 om 11:25

Angelique,
Ik zit ook middenin een scheiding na 30 jaar een relatie.
Ik was 17 toen ik hem leerde kennen en heel kneedbaar.
Ik heb nu, na al die jaren, eindelijk de moed gehad om er een eind aan te maken.
Helaas nig in hetzelfde huis en hard op zoek naar nieuwe woonruimte.
En daarna rustig gaan uitzoeken wie ik ben en wat ik wil in het leven. Beslissingen zijn altijd gemaakt voor mij dus ik moet weer leren zelf beslissingen te durven en kunnen maken.
2017 wordt voor mij een jaar om mezelf opnieuw te leren kennen.

 

Comment author said

Door Jarno op 29 april 2016 om 19:05

Goed stuk,

Vind het alleen jammer dat de tekst in het bijzonder refereert naar narcistische mannen, met name door het veelal noemen van "hij" alsmede de verwijzingen zoals "macho-cultuur".

Narcisme kan net zo goed voorkomen bij vrouwen, en ben van mening dat dit vaak enigszins onderbelicht blijft. (Bestudeer bijvoorbeeld het werk van Jan Storms eens.

Zelf heb ik als man zijnde de ervaring een lange tijd een zeer narsistische vriendin te hebben waar ik gelukkig op tijd (bij wijzen van spreken) afstand van heb kunnen nemen. Ik heb hier destijds hulp voor gezocht omdat het mij emotioneel zeer diep had geraakt en ik de behoefte had om hier over re praten. Uiteindelijk in een praatgroep met uitsluitend vrouwen terecht gekomen waar ik veel aan heb gehad, ben alleen van mening (en tuurlijk heb ik hier zelf ook een aandeel in gehad in de zin dat ik er goed ingestonken ben voor een lange tijd) dat o.a door schaamte (vanuit mannelijk rolpatroon) e.d dit veelal niet in de openbaarheid komt.

 

Comment author said

Door Mjon op 29 april 2016 om 20:29

Grammaticaal is een narcist gewoon “hij”. De Nederlandse taal is mannelijk als er geen duidelijk geslacht is. Dat kan ook worden uitgelegd als een teken dat mannen de taal domineren. Dus laten we een keer niet te kleinzerig doen als er met hele gewone taal iets wordt beweerd dat opgevat zou kunnen worden als negatief over mannen in het algemeen, wat overigens helemaal niet zo is. Het is ook gewoon praktisch, anders moet ik steeds 'hij/zij' schrijven, of het hebben over 'een persoon' wat niet erg lekker leest.

 

Comment author said

Door Kevin weswmann op 19 april 2016 om 02:04

Hoi allen, ik zit met een ander probleem betreffende dit onderwerp.
Ik had un vriend die zich ingebeeld heeft mijn partner te zijn geweest en heb hem toen gezegd dat vriendschap hierdoor niet meer mogelijk is gezien ik hem niet zo zag. Ik kom alleen niet van hem af! Contact verbod wordt verschonden, politie is het moe en doet ook niks meer. Ik heb verschillende malen een nieuw nummer aangeschaft en toch komt hij achter mijn nieuw nummer. Hij is exact de persoon die aan alle punten voldoet die hier beschreven staan. Negeren helpt niet, na 3 jaar ontwijken blijft hij een manier vinden om zich in mijn leven op te dringen en mij en mn kinderen het leven zuur te maken.. Wat kan ik doen om van hem af te komen? Liefst neem ik heft in eigen handen, maar dan ben ik fout! Negeren helpt niet, aangiftes na veroordeling ook niet.. Ik ben ten einde raad! Hij bericht mensen in mijn omgeving met laster zodra ik maar iemand leer kennen! Hij volgt me en weet zelfs waar ik ben waar ik onverwacht besluit om op bezoek te gaan.. Nogmaals, hoe kom ik van zon persoon af..

 

Comment author said

Door zus op 4 juni 2016 om 01:35

Hoi Kevin, ik heb al eens gehoord dat het kan helpen als je hem gaat volgen en in de gaten gaat houden, omdat je dan zijn patroon van leven i de gaten krijgt en dat hij dus ook om zich heen moet gaan kijken omdat hij zich dan bekeken gaat voelen. Ik weet niet of je er iets aan hebt en of je mij begrijpt. stalkers zelf stalken.... of zelfs met behulp van bekende.

 

Comment author said

Door gerrianne Maassen vd Brink op 13 april 2016 om 22:47

Hallo. Ik heb zo'n schoonmoeder. We wonen op de boerderij en ze woont naast ons. Mijn man en ik hebben een half jaar geleden contact verbroken, alleen nog hallo in het voorbij gaan. Ik was haar prooi zeg maar. De buitenwereld en haar andere kinderen kunnen moeilijk geloven dat het zo erg is. Ze zijn wel bekend met het feit dat het altijd een erg moeilijke vrouw is geweest. Ze liegt glashard. Als ze mij weer vanalles verweet ontkent ze dat bij een volgende confrontatie. Idd geestelijke mishandeling. We durven zelfs de kinderen er niet meer heen te doen. Ze verteld mijn man regelmatig dat zij niets verkeerds heeft gezegd, maar dat zijn vrouw ( ik) veel slechte dingen zegt.....dingen die schoonloeder niet wil herhalen omdat ze TE erg zijn..... Ze maakt me van alle kanten zwart bij iedereen. Tot overmaat van ramp heeft ze broer en zussen van mijn man zover gekregen dat ze volledig achter haar staan, ookal kennen ze haar ook wel als een vreemde moeilijke moeder. Lastig. Het word mijn man nu verweten dat hij slecht bezig is. Maar dit was uiteindelijk de enige oplossing om ons huwelijk en gezin te redden. Ik trok het niet meer om zo gekleineerd te worden en duidelijk wordt gemaakt dat je niet welkom bent en dat ik het niet waard ben. Maar we wonen er nog steeds naast en z'n broer en zussen niet... Blijft lastig omdat we haar vaak tegenkomen . Ik kan verbaal niet tegen haar op. HELP!

 

Comment author said

Door zus op 4 juni 2016 om 01:43

heel moeilijk en alles heel begrijpelijk, je hebt helaas anderen niet onder controle. Ik was pas zover toen ik niet meer aardig gevonden hoefde te worden, maar daar is heel wat aan vooraf gegaan. En ja het helpt als je haar als patiënt ziet en dus haarrrr onkunde ziet. zij wil jou onderdrukken en omlaag duwen om zich zelf omhoog te duwen.... zielig en niet normaal. Jaloezi om haar zoon weer terug te krijgen.... want hij is van haar en jij bent het schuld dat hij niet meer bij haar komt..... een normale moeder is blij als haar zoon zijn eigen leven lijdt en zorgt niet ook nog zelf voor problemen. Hoe zielig moet je zijn als je je eigen zoon hiervoor gebruikt en zo hunkert naar zijn aandacht OMG.... Maak een vuist en sta boven al die domme mensen. Zoek je eigen geluk en zoek het bij jouw vrienden en zoek ook daar je steun die je nodig hebt om dit een plaats te geven. Veel succes!!! en een arm om je heen.

 

Comment author said

Door gerrianne Maassen vd Brink op 13 april 2016 om 22:37

Hallo. Ik heb zo'n schoonmoeder. We wonen op de boerderij en ze woont naast ons. Mijn man en ik hebben een half jaar geleden contact verbroken, alleen nog hallo in het voorbij gaan. Ik was haar prooi zeg maar. De buitenwereld en haar andere kinderen kunnen moeilijk geloven dat het zo erg is. Ze zijn wel bekend met het feit dat het altijd een erg moeilijke vrouw is geweest. Ze liegt glashard. Als ze mij weer vanalles verweet ontkent ze dat bij een volgende confrontatie. Idd geestelijke mishandeling.

 

Comment author said

Door jo op 12 april 2016 om 00:36

Zo herkenbaar als je zelf in een relatie heb gezeten met een narcist, maar een leek herkent een narcist niet zo snel. Ik heb zelf een relatie gehad met een narcist, nu 4 jaar verder heb ik mijn leven weer enigzins op de rit. Vanaf januari heb ik een nieuw collega en vanaf dag 1 geen goed gevoel bij hem, maar ik ben de enige die dat heb, de rest vind hem zo behulpzaam en aardig. Ik zie wel zijn narcistische trekjes, maar mijn andere collega's vinden dat ik overdrijf en dat ik gewoon de pik heb op hem. Ik negeer hem zoveel mogelijk en als hij wat vraagt dan ben ik kort en krachtig met mijn antwoorden. Je merkt dan direct weer wat voor inpakt zo'n iemand kan hebben als je de symptomen/eigenschappen herkent.

 

Comment author said

Door Marina op 16 maart 2016 om 11:12

Heel goed beschreven. Ik herken erg veel in mijn ex"vriend". Vreselijk om te moeten constateren dat je je vergist hebt in de persoon die zich zo aimabel en hulpvaardig voordeed!

 

Comment author said

Door p op 11 maart 2016 om 20:37

Ik ben bij de narcist gebleven omdat hoe slecht de situatie ook. Het veiligst was voor de kinderen. Eerlijk ik had er niet van op gekeken ze dood terug te vinden in zijn huis. Bij scheiding. Verder ben je zo gemanupileert. Jij denkt dat je dim gek bent. Niemand zou je geloven. Woorden als bel politie dan doe dan. Ze geloven je toch niet. Je blijft van mijn kinderen af. Alle andere keren zijn de kinderen juist van jou. En zal hij daad echt niet voor zorgen. Heel kort een reden.

 

Comment author said

Door Els eijkelkamp op 17 februari 2016 om 16:33

Bij mij Zit het in de familie maar dan in het vrouwelijke geslacht. 2 zussen hebben het , mijn moeder, haar moeder en ga zo maar door. Veel dingen vallen nu op zijn plek. hier kan ik zeker wat mee.

 

Comment author said

Door FAL van 't Land op 4 februari 2016 om 13:32

Ik blijk ze aan te trekken als vliegen en heb nu weer een ralatie verbroken. Hij wil alleen absoluut niet vertrekken!!! Nu bezig met aleerlei instanties want het zou van de zotte zijn als ik mijn huis en alles moet opgeven voor zo iemand! Maar ik zal overleven en dan geen man meer voor mij. Ben er wel klaar mee en sta doodsangsten uit om het nog eens mee te moeten maken.......

 

Comment author said

Door Bezorgde ouder op 2 februari 2016 om 15:26

Waarom blijft iedereen bij zo'n narcistisch? Ik vraag me dat af omdat 1 van mijn kinderen samenleeft met een narcist en ze samen een kind hebben en mijn kind zegt: ik dor dit voor mijn zoon, die heeft recht op een vader. Maar ben je als kind gelukkiger met of zonder een narcistische vader. Mijn eega en ik hebben het idee niet tot ons kind Door te dringen. Ons kind vergooid liever haar leven met die narcist dan er een punt achter te zetten en met haar kind een eigen leven op te bouwen. Wij als ouders kunnen dit niet begrijpen en hopen dat hier op gereageerd gaat worden zodat wij het misschien wel kunnen begrijpen. Vr. Gr. Bezorgde ouders

 

Comment author said

Door Sam op 7 februari 2016 om 20:27

De narcist is niet opvallend genoeg om bij weg te gaan. Te goed om te verlaten. En het sluimert zonder dat het de overhand krijgt. Je wordt langzaam ondermijnt en hebt het zelf niet door. Je kunt je ongelukkig voelen en niet weten waarom.
Langzaam verdwijn je zonder echt door te hebben hoe ernstig het is.

 

Comment author said

Door liever anoniem op 10 februari 2016 om 16:19

Ik lees dit met tranen in mijn ogen ... nu al 4 jaar mezelf aan het afvragen of dit nu echt allemaal aan mezelf ligt.
Of ik mijn verstand aan het verliezen ben als ik weer eens te horen krijg dat ik een ruziezoeker ben terwijl hijzelf begonnen is ...
Lijstje is lang hoor en hij scoort jammer genoeg heel hoog op de checklist

 

Comment author said

Door anoniempje op 24 april 2016 om 17:33

Whooo wat herken ik mezelf in jou reactie !

 

Comment author said

Door Jover op 22 juli 2015 om 01:12

Wat een berg info is er te vinden over narcisme, gelukkig! Ik ben partner van een Russische narcist. Op bovenstaande lijst scoort ze 20 van de 20. Wat een hel om hiermee door te gaan en wat een hel om hiermee te stoppen. Je wordt emotioneel van links naar rechts en teruggegooid. Ze zet je op een voetstuk of ze stampt je respect- en genadeloos de grond in. Kan voor een spiegel staan en hardop zeggen "ik ben echt mooi" en dit meerdere keren per week. Alles klopt, terwijl het dus juist niet klopt. Een narcist sloopt je, althans poogt dit dag en nacht. Ik heb er wel een kleine manier van beschermen gevonden. Reageer oppervlakkig! Wanneer je zou moeten lachen of positief beinvloed denkt te worden, zwak je enthausiasme af, bindt je in en laat je niet verleiden of verzwakken. Wanneer je de narcistische woede of poging daartoe ontvangt, reageer normaal. Ga er niet op in en negeer het volledig. Loop er van weg zonder de narcist hetgevoel te geven dat je je als verlorene terugtrekt. Ga je ding doen en prbeer elk woord te vergeten, maar de oorzaak of de basis niet. De basis heb je nodig om te kunnen gaan realiseren dat juist de narcist vreemd gedrag vertoonde, buitensporig reageerde en niet jij. Blijf met jezelf in balans en zoek hulp, echte hulp. Je verhaal kwijtvertellen aan vrienden of familie is zinloos. Zij zien de narcist alleen bij gelegenheden en komen vaak niet dichtbij genoeg om de werkelijkheid te zien of te voelen. Probeer iemand maar eens te overtuigen en te laten voelen wat jij werkelijk meemaakt met een persoon die in hun ogen normaal tot geweldig is / lijkt. Een goed luisterend oor is prettig, maar hulp is noodzaak. Je moet eruit en snel.
Ikzelf heb door haar acties te maken nu met de Raad van Kinderbescherming en Jeugdzorg. Beide organisaties accepteren niet dat je je negatief uitlaat over je partner. Dit wordt een lastige zaak met grote belangen....onze zoon van 11 maanden.
Iemand advies?

 

Comment author said

Door Bart op 4 augustus 2015 om 22:06

Verzamel zo veel mogelijk bewijsmateriaal. Neem gesprekken op en probeer haar schuld zo aan te tonen. Of dat rechtsgeldig is, weet ik niet. Je kunt daarmee wel de waarheid tonen aan familie / vrienden. En ikzelf zou haar ermee chanteren, want wat je zaait, zul je oogsten.

 

Comment author said

Door Alexandra op 10 mei 2016 om 22:07

Schrijf een dagboek over alles wat er gebeurd, tot bijna in detail. Begin hier zo snel mogelijk mee, nog voor de narcist verlaat. Hierdoor kun je op termijn aantonen dat er een patroon in de gedragingen is waar te nemen. En dat er sprake is van wederkerig gedrag dat ontstaat in bepaalde situaties. Dit kan je goed helpen bij de rechtsgang en bij de hulpinstanties.

 

Comment author said

Door Anatina op 12 mei 2015 om 20:13

Hoe herkenbaar! Ik heb de keuze gemaakt om mijn kinderen zo weinig mogelijk schade toe te brengen en dus een huwelijk van 30 jaar vol te houden. Eigenlijk was het al bekend voor het trouwen maat toen durfde ik niet terug te krabbelen. Met dit als resultaat. Narcisme bleek een familie trekje te zijn. Ik ben nu na jaren van psychologische hulp weer gelukkig

 

Comment author said

Door John op 22 januari 2016 om 22:15

Herken het meer en meer,
nu zeker dat ik alle aanwijzingen heb overlopen,
mijn mening telt niet, zij organiseert, haar wil is wet ook al kan ik bewijzen
zwart op wit dat ze niet juist bezig is, soms doet ze dingen die me uitdagen
op kritiek tot ze uitbarst en mij verwijt als ' moeial ' ,
dan is het weer rustig, zoals het weer, heb lang gedacht dat het parallel ging
met de ups & downs van het weer...
En toch voel ik me iedere keer schuldig als ze mij verwijt ?
Ze zal bij moeilijke omstandigheden direct stresseren en ten laatste mij bombarderen
terwijl ik naar een oplossing zoek? 18 jaar getrouwd en samen voor de kinderen...

 

Comment author said

Door Hans Vosgezang op 23 februari 2015 om 13:55

Zodra ik getuig een Christen te zijn wordt er niet meer op je gereageerd, of wanneer je je kwetsbaar opstelt, dan doet men er nog een schepje bovenop en trappen ze je massaal de grond in. Gezien ik dit nu al zoveel maal heb meegemaakt, en dit zelfs onder zogenaamde broeders en zusters gebeurd, omdat de leugen van de narcist meerwaarde heeft... zeg ik een ieder: "God heeft de mens geschapen, als je Hem toekent in je leven, door te geloven dat Hij Zijn Zoon heeft gezonden voor jouw zonden te vergeven, dan kan jij je ongenoegen bij Hem neerleggen en vragen of Hij de waarheid aan het licht wil brengen of er zorg voor dragen wil dat jij je kinderen weer terugziet, dit omdat je van de regering of welke hulpinstantie dan ook niks hebt te verwachten. Niet zeuren dat God er niks aan doet, Hij heeft er wat aangedaan om de connectie die is verloren gegaan weer te herstellen door Zijn enige Zoon te zenden naar deez aard'. Denk je dat het toch niks uithaalt of dat je slechts voor het gemak Hem tot dokter of therapeut maakt en Hem daarna weer een rotschop geeft, kijk dan niet raar op je neus, dat wanneer Hij je deugt heeft gedaan, bij de volgende keer eveneens zijn heilige middelvinger toont!

Ik geloof omdat ik de shit niet langer kon dragen, want naast een narcistische moeder had ik een gewelddadige vader die het niet met zijn handen afkon en geen moeite had om zijn kinderen af te ranselen met een knuppel. In 1997 kwam al die shit die ik alsmaar had weggedrukt naar boven, en niet alleen die zaken die zich hadden voorgedaan in mijn jeugd maar ook de vele dodelijke ongelukken die ik over mijn netvlies heb zien gaan tijdens het uitoefenen van mijn werk als vrachtwagenchauffeur, het is fijn als je dat alles kunt wegdragen naar Hem en er rust voor in de plaats terug krijgt. Stof tot nadenken want.. lees 2Tim 3:1-4 !!

 

Comment author said

Door Marloes op 21 februari 2015 om 22:34

Al 16 jaar met mijn partner waar ik 4 kinderen mee heb. De laatste jaren zijn alle bovengenoemde punten heel sterk naar voren gekomen waardoor ik nu zeker weet dat ik een relatie met een narcist heb. Ik heb gehuild van herkenning. Vreselijk! HELP!

 

Comment author said

Door Anoniem op 26 juli 2016 om 08:14

Ik heb nu 8 jaar een relatie en mijn ouders zeggen ook dat mijn vriend een narcist is. Wie kan me helpen?

 

Comment author said

Door Danielle op 23 januari 2015 om 11:07

Ik ben getrouwd met zo'n geen geval. Alles geeft hij af op mijn kinderen. Mijn kinderen veroorzaken stress. Ik ben een alcoholiste. Hij doet gelukkigalles perfect. Slaat me bij tijden wijle door het huis. Wil niets van mijn familie weten alleen om ze te appen dat ik een probleem heb. Ik heb idd een probleem. Dat probleem is hij.

 

Comment author said

Door KATIA op 15 februari 2015 om 17:37

Mijn dochter is bij zo iemand, geen contact meer met familie, financieel afhankelijk, wij staan machteloos

 

Comment author said

Door Nel op 16 februari 2016 om 16:34

Ik ben mijn twee zoons kwijt, door de vrouw van mijn zoon, dus niet alleen mannen hebben het.

 

Comment author said

Door Sandra van Welij op 12 december 2014 om 15:02

Heb zo' n ex meegemaakt , zo vaak de deur uitgezet .Dan kwam hij weer terug met mooie verhalen van het " anders" gaan doeb , stoppen met drugs etc. En ik trapte er zo weer in ondanks dat ik ergens wel wist dat het niet ging en hetzelfde bleef . Gelukkig geen kids maar wel een berg financiele ellende en beetje minder vertrouwen. Ben er goed vanaf gekomen , sterkte aan de mensen die wel kinderen hebben met zo iemand dat is echt heel moeilijk

 

Comment author said

Door Danny van Asselt op 10 februari 2015 om 02:04

Mijn man, was plotseling weg om 02:15 uur in de nacht, mij in de steek gelaten, huis en haard en zijn dieren verlaten, alleen mijn hond nam hij mee (ontvoert), ik ben moeten vluchten voor hem, ben alles kwijtgeraakt, mijn geld, mijn inboedel, foto's van vroeger, mijn (kindje) mijn hond, daar pakte hij me mee, dat beestje was mij alles.ik was ziek in die tijd, hij kwam niet aan mijn bed, wat dat betreft zei hij, sterf en val dood tegen mijn op FB, ik heb toen de advocaat in de arm genomen, dit duurt nu al bijna twee 13 of 14 maart 2015 is na een lange vechtscheiding hopelijk alles voor mij (financieel en de uitspraak zijn al gedaan), burgerzaken moet nog inschrijven.
Ik mocht kon niets meer , heb 6 jaren opgesloten gezeten, zij ouders 1x ontmoet, hij zou alles betalen, hij stal mijn geld, boodschappen, en bankrekening, bestelde alles wat hi nodig had voor zij bedrijfje die hij oplichte op internet , ging mensen oplichten op marktplaats, en de belasting, diefstallen in winkels, noem maar op ik wist van niets, een sociale dienst medewerker zei ik zie het vaker word het te heet onder de kont gaan ze er van door, die man had moeten ingrijpen,
ik ben geestelijk kapot gemaakt door hem, alles kwijt geraakt, hij vloog me naar de keel, ik bloede, ik deed aangifte politie deed niets, de nasleep was, ik kon zijn uitkering terug betalen, want meneer was ontraceerbaar, had zich laten uitschrijven bij de bevolking, nu zit hij in daklozen huis traverse in Tilburg afdeling psychiatrie, hij is alles kwijt, ik heb een huisje, en ben opnieuw moeten beginnen, dis is me al 2x overkomen geweest, ik heb een te goed hard, hij kon in begin alles missen, maar werd steeds minder, ik voelde iets dat het niet goed was, gelukkig was ik op voorwaarden getrouwd, das mijn geluk en geen kinderen, homohuwelijk, maar ik ben kapot gemaakt, en niemand begrijpt mij tot ik jullie las, en er dus wel lotgenoten zijn, ik zou graag een groep willen oprichten voor lotgenoten die een ex hebben met narcis stoornis. mijn mail diversen_algemeen@hotmail.com
Danny

 

Comment author said

Door Exje op 6 november 2014 om 15:46

Het belangrijkste kenmerk mis ik: als je deze lijst zou voorleggen aan 'je' narcist heeft hij geen idee waar je het over hebt of wat je bedoelt. Ze zijn zich er zelf niet van bewust en het is dan ook onmogelijk ze daarvan te overtuigen of ze te veranderen.

 

Comment author said

Door Hans op 22 februari 2015 om 16:37

Ze zijn zich er terdege van bewust, ze spelen het alleen dat alsof ze van niets weten!!

 

Comment author said

Door zonnetje maan op 30 oktober 2014 om 23:35

Mijn ex staan zoveel herkenning in bizar eng gewoon

 

Comment author said

Door lies op 11 augustus 2014 om 08:03

dat ik dit allemaal overleefd heb! Maar ben er nog steeds, voel me af en toe sterk en af en toe ook weer niet,zal er allemaal wel bij horen, bij de verwerking.

 

Comment author said

Door Annet op 11 januari 2015 om 20:45

Hoi
Mag ik vragen hoelang het bij jouw is geleden? Bij mij 4 jaar geleden maar net als bij jou wil het mij maar niet met rust laten, heb nu een lieve geduldige vriend maar kan zo nu en dan niet genieten en baal daar super van.
Hoe doe jij dat dan verder?
Annet

 

Plaats een reactie

error: Content is protected !!